↑ Powrót do Opracowania tematyczne

Okręgowy Komitet Obywatelski „Solidarność” w Mielcu

Z inicjatywy Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu przy współudziale Duszpasterstwa Ludzi Pracy, Komitetu Organizacyjnego NSZZ „Solidarność” WSK „PZL-Mielec” i OBR SK – w dniach 4 i 5 kwietnia 1989 r. powstał Komitet Obywatelski „Solidarność”. W skład komitetu założycielskiego weszli:

  • z KIK: Władysław Bieniek, Feliks Czop, Emilian Drajczyk, Halina Janeczko, Stanisław Leśniak, Stanisław Padykuła, Jan Rusin, Leon Skiba, Jan Szymański, Fryderyk Gaj, Edward Paterak;
  • z DLP: Urszula Gruszecka, Henryk Sowa, Tadeusz Weryński, Ryszard Skóra, Wiesław Kamiński, Zbigniew Dusza;
  • z NSZZ „Solidarność”: Adam Krawiec, Tadeusz Mazur, Andrzej Opala, Bogusław Pieróg, Marian Strycharz, Janusz Zegarliński.

Przewodniczącym Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Mielcu został wybrany Władysław Bieniek, a wiceprzewodniczącymi: Jan Szymański, Zbigniew Dusza i Janusz Zegarliński. Sekretariat powierzono Urszuli Gruszeckiej. Celem powstania Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Mielcu było przygotowanie strony społecznej do wyborów Sejmu i Senatu PRL, informacja, propaganda, udział w wyłanianiu kandydatów na posłów senatorów i przygotowanie zaufanych osób do pracy w komisjach wyborczych.

Powołano też komisje stałe:

  • Programową pod przewodnictwem Jana Szymańskiego – z zadaniem opracowania programu KO „S” oraz pomoc w opracowaniu programu ewentualnych kandydatów strony społecznej,
  • Informacji i propagandy pod przewodnictwem Janusza Zegarlińskiego i po jego rezygnacji 27 kwietnia 1989 r., Waldemara Komorowskiego (od 28 kwietnia 1989 r.) – z zadaniem przygotowania kampanii wyborczej, popularyzacją programów wyborczych oraz kandydatów,
  • Organizacji pod przewodnictwem Stanisława Leśniaka – z zadaniem koordynacji prac poszczególnych komisji KO „S”, kontaktów z innymi KO „S” w regionie oraz innymi organizacjami działającymi w Mielcu,
  • Organizacji środków materialnych niezbędnych do funkcjonowania KO „S” pod przewodnictwem Zbigniewa Dusza i Emiliana Drajczyka.

Informację o powstaniu, celach i składzie osobowym Komitetu Obywatelskiego „S”, Władysław Bieniek przedłożył 5 kwietnia 1989 r. do Prezydenta miasta Mielec oraz powiadomił mieleckich proboszczów. Tego samego dnia cały skład założycieli stał się podstawą notatki służbowej o powstaniu i składzie KO „S”, spisanej odręcznie przez Jerzego Kiełba (inspektora Grupy III SB w ramach prowadzonego SOR krypt. „Rak” przez Pion III RUSW Mielec do stycznia 1990 r.; IPN-Rz-044/1060, 18306/II), prawdopodobnie w biurze u ówczesnego Prezydenta miasta. Zupełnym minięciem się z faktami jest publikacja Włodzimierza Gąsiewskiego w gazecie „Nadwisłocze” nr 2 z 2009 r. str. 6. Otóż, Ryszard Skóra w swojej książce „Esbeckie Świadectwa„, nie cytował tych dokumentów z archiwów SB (porównaj z oryginałami akt z IPN), a zacytował dwa dokumenty z „archiwum” Okręgowego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Mielcu – patrz na przypis 88 na dole str. 115 jego książki. Na stronie 6 tej gazety jest jeszcze jeden błąd autora tego tekstu, określającego Jerzego Kiełba jako posługującego się jakoby kryptonimem „29”. Jest to zupełne ignoranctwo w czytaniu dokumentów przekazywanych z IPN osobom pokrzywdzonym. SB nigdy nie nadawało swoim pracownikom takich kryptonimów. To IPN zamazywał oryginalne podpisy oraz pieczątki i w to miejsce wstawiał swoje oznaczenia, aby potem na osobny wniosek zainteresowanego odtajnić swoje naniesione numery. Dodatkowo na str. 5 cytowanej wyżej gazety podano nieprawdziwą datę (luty 1989 r.) pierwszego założycielskiego zebrania przyszłego KO oraz późniejszego dołączenia innych osób teraz chwalących się (od kwietnia 2010 r. w XX rocznicę) jakoby byli współzałożycielami KO „S” w dniach 4 i 5 kwietnia 1989 r. – co jest oczywistą nieprawdą, albowiem w protokołach OKO „S” w Mielcu nie ma wzmianki o przyjęciu (mogli tylko współpracować z OKO). Pierwsza formalna zmiana składu OKO nastąpiła 21 kwietnia 1989 r. Przyjęto Marię Zapolską (Przecław), Adama Przybyło (Kolbuszowa), Wacława Leśniaka (Kolbuszowa), Waldemara Komorowskiego (Mielec). Dalsze nowe nazwiska pojawiają się po pierwszej turze czerwcowych wyborów do Sejmu i Senatu z 1989 r., począwszy od posiedzenia z 7 czerwca 1989 r. kiedy to OKO „S” postanawia działać dalej, stając się z czasem prawie formacją polityczną.

Komitet Obywatelski „Solidarność” w Mielcu zmieniał też nazwę z częstotliwością prawie tygodnia na tydzień – powstanie to data 4 kwietnia 1989 r., pierwsza zmiana na Wyborczy Komitet Obywatelski „Solidarność” w Mielcu – to data 10 kwietnia (propozycja Henryka Sowy) i druga zmiana (ostateczna) na Okręgowy Komitet Obywatelski „Solidarność” w Mielcu – to data 17 kwietnia (propozycja Władysława Bieńka).

Wybory z 1989 r. do Sejmu i Senatu

Pierwsi kandydaci OKO do Sejmu: Jan Szymański, Józef Ślisz, Józef Malczyński i do Senatu: J. Fleszar, Stanisław Padykuła – zostali zaakceptowani już 7 kwietnia 1989 r. Jednak 10 kwietnia postanowiono ograniczyć ilość kandydatów do jednej osoby. Powodem był fakt uniknięcia rozłożenia się głosów na wielu kandydatów. Z kandydowania złożył rezygnację Stanisław Padykuła. Z dwóch pozostałych kandydatów wybrano w głosowaniu Jana Szymańskiego. W dniu 20 kwietnia pojawiła się informacja o wystawieniu dodatkowego kandydata z okręgu mieleckiego Stanisława Padykuły wystawianego tym razem na listę rzeszowską. Następnego dnia 21 kwietnia informację tą potwierdził Władysław Bieniek, a 24 kwietnia z relacji przedstawicieli rzeszowskiego KO: Zbigniewa Sieczkosia, Stanisława Łakomego i Jerzego Maziarza, przepadły obie mieleckie kandydatury. Janowi Szymańskiemu coś zarzucano w życiorysie, a Stanisławowi Padykule to, że nie było kompletnych dokumentów. Rzeszowscy reprezentanci w to miejsce od razu wprowadzili swojego kandydata. Działacze OKO „S” w Mielcu nie przyjęli narzuconego z Rzeszowa kandydata, na nadzwyczajnym posiedzeniu 26 kwietnia. Stosowną uchwałą podważono rzeszowskie ustalenia i wybrano delegację w składzie: Władysław Bieniek, Janusz Zegarliński, Henryk Sowa – do przedstawienia racji OKO „S” w Mielcu u bp. Jerzego Ablewicza w Tarnowie. 27 kwietnia w Komitecie Obywatelskim w Warszawie oraz u ks. Orszulika (dyrektora biura prasowego Episkopatu Polski), pojawiła się delegacja komitetu mieleckiego wraz z ks. dziekanem Janem Białobokiem (uzupełnienie za publikacją IPN Dariusza Iwaneczko ?Opór społeczny a władza w Polsce południowo-wschodniej 1980-1989? strona 446). Dopiero ta wizyta dała początek liczenia się z decyzjami OKO „S” w Mielcu. Na kolejnym posiedzeniu 28 kwietnia Władysław Bieniek zdał relację z telefonicznych rozmów z Andrzejem Wielowiejskim i Henrykiem Wujec oraz poinformował o wysłaniu teleksu do Gdańska z żądaniem potwierdzenia umieszczenia Stanisława Padykuły na liście krajowej „Solidarności”.

Po wielu dniach dyskusji, ustaleń, przepychanek, interwencji w Episkopacie Polski i publikacji prasowych pomiędzy Mielcem, Rzeszowem, Warszawą i Gdańskiem – w ostateczności od 29 kwietnia 1989 r. kandydatem OKO „S” Mielec do Sejmu, został Stanisław Padykuła, uzyskując błogosławieństwo Lecha Wałęsy. Dnia 8 maja 1989 r. został oficjalnie zgłoszony do Okręgowej Komisji Wyborczej w Mielcu. Decyzją OKW „S” w Mielcu z dnia 10 maja 1989 r. Stanisław Padykuła został zarejestrowany w okręgu wyborczym nr 84. Kandydatów do Senatu: Józefa Ślisza i Bolesława Fleszara – zgłosił rzeszowski KO „S”.

Do Okręgowej Komisji Wyborczej w Mielcu zgłoszono 17 kwietnia 1989 r.: Urszulę Gruszecką, Halinę Janeczko, Stanisława Leśniaka, Henryka Sowę, Janusza Zegarlińskiego, Stanisława Kalitę. Do ustalenia składu Komisji Obwodowych wybrano Władysława Ortyla. Od 18 kwietnia rozpoczęto rozsyłanie do władz poszczególnych miejscowości z okręgu wyborczego o wprowadzaniu przedstawicieli i mężów zaufania OKO „S”. Dnia 24 kwietnia wystosowano do mieszkańców Mielca odezwę wzywającą wszystkich wyborców Mieleckiego Okręgu Wyborczego do wzięcia udziału w głosowaniu i oddania swoich głosów na kandydatów z listy opozycyjno-solidarnościowej. Wydawano również od 20 kwietnia 1989 r. „Biuletyn Wyborczy”.

Od tego momentu oficjalnego wpisania na listę wyborczą Stanisława Padykuły, rozpoczęła się mozolna praca nad przygotowaniem:

  • członków komisji i mężów zaufania (prowadzący: Stanisław Leśniak, Halina Janeczko, Ryszard Rogoziński z Rzeszowa, Stanisław Padykuła), ustalaniu harmonogramów i prowadzeniu spotkań przedwyborczych (prowadzący: Władysław Pastuła i Feliks Czop);
  • stosownych publikacji w „Biuletynie Informacyjnym”, „Biuletynie Wyborczym”, „Głosie Solidarności„, „Głosie Wolnym”, „Serwisie Wyborczym”, „Solidarność Trwa”;
  • plakatów, ulotek, miejsc reklamowych, cegiełek wyborczych, odezw;
  • programu wyborczego OKO „S” (8 stron) i zasad jak skutecznie głosować;
  • sylwetek kandydatów: Józefa Ślisza, Stanisława Padykuły (prowadzący: Władysław Komorowski);
  • zasad obliczania wyników wyborów na arkuszach roboczych (prowadzący: Halina Janeczko i Henryk Sowa);
  • list osób upoważnionych do odbioru wyników wyborów.

W tych dniach zmieniono też tymczasową siedzibą OKO „S” w Mielcu z lokalu przy ul. Hetmańskiej 31 na lokal przy ul. Żeromskiego 26/a. Koszty kampanii wyborczej postanowiono pokryć z pożyczek, darowizn i cegiełek (prowadzący: Emilian Drajczyk, Zbigniew Dusza). Zgodnie z uchwałą z 4 maja 1989 r. (pkt. 6 protokołu) założono konto bankowe w PKO gdzie gromadzono niezbędne środki na kampanię wyborczą (stan konta na 18 maja 1989 r.: 1083.500 zł ówczesnych).

Do wyborów „przygotowywała” się także SB poprzez rozpoczęcie Sprawy obiektowej kryptonim „Wybory-89” dotyczącej zabezpieczenia operacyjnego przygotowań i przebiegu wyborów do Sejmu i Senatu w 1989 r. Do swoich agentów i t.w.  rozesłano 16 maja 1989 r. nawet zestaw pytań jakie miano zadawać kandydatom strony solidarnościowej na spotkaniach przedwyborczych.

Ta prawdziwa solidarna praca wszystkich z grona i współpracowników OKO „S” w Mielcu i KO „S” w Rzeszowie zaowocowała przygniatającym zwycięstwem Stanisława Padykuły w pierwszej turze wyborów. Przed drugą turą wyborów 18 czerwca OKO „S” wezwało jedynie do uczestnictwa wszystkich jej reprezentantów w komisjach wyborczych, nie popierając nikogo z kandydatów.

Zmiana koncepcji działania

Jak już wcześniej zasygnalizowałem to począwszy od posiedzenia z 7 czerwca 1989 r. wśród działaczy OKO „S” w Mielcu (jak i w skali kraju) rozpoczęły się rozważania – co dalej? W Mielcu proponowano różne koncepcje: forma partii związanej z NSZZ „Solidarność” (propozycja Stanisława Padykuły), przekształcić Komitet na coś w stylu ciała konsultacyjnego na wzór rad narodowych stanowiącego zaplecze dla posła (propozycja Zbigniewa Kamińskiego), itp. podobne postulaty wstępne. Na zebraniu powołano też nową komisję Finansowo-Rozliczeniową w składzie: Feliks Czop, Henryk Sowa, Zbigniew Kamiński z zadaniem dokonania rozliczeń wpływów i wydatków związanych z kampanią wyborczą. Przegłosowano różne koncepcje i propozycje 22 czerwca 1989 r. ustalając uchwałę, gdzie zachowano dotychczasową nazwę i strukturę OKO „S” z zadaniem utrzymania łączności posłów i senatorów wybranych w okręgu mieleckim. Dodano zastrzeżenie o zmianie struktury i nazwy po ewentualnych zmianach w KO „S” przy Lechu Wałęsie. Siedzibę OKO „S” postanowiono znów przenieść tym razem jako wspólne lokum z biurem poselskim Stanisława Padykuły. Następne, posiedzenie OKO „S” odbyło się dopiero po wakacjach 3 sierpnia 1989 r. z nowymi ogólnikowymi rozważaniami: co dalej. Od 14 sierpnia rozpoczęły się już przygotowania do wyborów samorządowych. Marian Strycharz i Urszula Gruszecka przedstawili propozycje tematów szkoleń na temat samorządu terytorialnego. Rozpoczęto też prace nad przeorganizowaniem OKO „S” z nowym programem działania, z określeniem się członków co do dalszej ich działalności, konieczności szukania nowych działaczy, kontaktów z OKP i innymi KO. Pierwsze propozycje w tej materii przedstawiono 25 i 28 sierpnia 1989 r. Deklaracja ideowo-programowa miała kilka zagadnień: Odwołanie się do programu wyborczego „S”, identyfikacja z wartościami „S” i „OKP”, Nowa Polska, Przeprowadzenie wyborów do samorządu, Przygotowanie ludzi do objęcia władzy, Zaplecze dla posła. Powołano Sekcje: Praworządności, Ustroju politycznego, Gospodarki, Handlu, Kultury, Ekologii. Potem od 28 sierpnia 1989 r. Władysław Komorowski i Jacek Danel na bieżąco dopracowywali deklarację ideową o uwagi wyartykułowane podczas kolejnych spotkań OKO „S”.

Na posiedzeniu 1 września 1989 r. ustalono, że lista obecności z tego dnia zawiera nazwiska osób deklarujących swoją przynależność do OKO „S” w Mielcu (lista pozostała otwarta dla dalszych chętnych). Reformatorami OKO „S” byli: Urszula Gruszecka, Marian Strycharz, Janusz Zegarliński, Waldemar Komorowski, Ryszard Skóra, Zbigniew Dusza, Andrzej Opala, Jacek Danel, Roman Leśniak, Władysław Bieniek, Halina Janeczko, Jan Szymański, Stanisław Leśniak, Leon Skiba, Ryszard Perłowski. Wybór nowych władz dokonano 4 września 1989 r. wybierając na Przewodniczącego: Władysława Bieńka i Wiceprzewodniczących: Jana Szymańskiego i Mariana Strycharza, sekretarzem został Ryszard Perłowski, a skarbnikiem Feliks Czop. Podczas zebrania Jan Szymański przedstawił projekt programu i deklaracji ideowej, Ze strony Władysława Bieńka padła propozycja powierzenia Andrzejowi Osnowskiemu stworzenia Komisji Oświaty. Powołano Komisję d/s Samorządu Terytorialnego pod przewodnictwem Stanisława Leśniaka. Dalsze konkretne zmiany w OKO „S” nastąpiły 7 września 1989 r. Zgodnie z decyzją o liście obecności z 1 września, to każde nowe na niej nazwisko stanowiło przynależność do OKO „S” w Mielcu. I tak przybyło kolejnych członków m.in.: Czesław Piechota (Niwiska), Stanisław Rak (Kolbuszowa), Zbigniew Lenart (Kolbuszowa), Leonard Fryc (Cmolas), Tadeusz Stopyra (Sokołów), Czesław Grzelak i Stanisław Kalita (Trzciana), Józef Pietrzyk (Niwiska), Jacek Sulik (Tuszów Narodowy), Maria Skłodowska (Przecław), oraz Stefan Cichoń, Feliks Czop, Wiesława Podlaska, Anna Paprocka, Tadeusz Weryński, Czesław Żelazko (wszyscy z Mielca). Z uwagi na wieloosobowe przybycie nowych członków OKO „S” z całego rejonu ziemi mieleckiej oraz planowanej swojej kandydatury na Prezydenta miasta Mielca, to Władysław Bieniek zaproponował reorganizację władz w sposób gdzie każdy komitet deleguje po 3 osoby jako elektorów, którzy wybiorą Przewodniczącego i dwóch Wiceprzewodniczących, sekretarza i skarbnika. Na planowanym na 5 października 1989 r. posiedzeniu nie dokonano wyborów albowiem nie dopisała frekwencja. Nie przybyli główni zainteresowani z Mielca. Rozmawiano tylko o problemach wsi. Następne posiedzenie 9 października też nie przyniosło rozstrzygnięć wyborów władz. Prowadził obrady Marian Strycharz. Omawiano głównie sprawy organizacyjne z: Komisji Kultury z planem „Tygodnia Wolnej Myśli”, Komisja Ekologii w temacie wycinania drzew obok starej strażnicy, Stanisław Padykuła z tematem prośby do zebranych o gromadzeniu i przekazywaniu informacji do Komisji Sejmu d/s badania działalności MSW, obecni na zebraniu harcerze zwrócili się do OKO „S” o pomoc w ufundowaniu tablic pamiątkowych poświęconych pamięci mieszkańców Mielca zasłużonych dla harcerstwa polskiego. Dopiero 19 października 1989 r. stanowiło nowe rozstrzygnięcie we władzach OKO „S”. Lista obecności liczyła 31 osób. Przybyło nowych członków OKO „S” m.in.: Marian Mazurek (Hucina), Józef Sieńkowski i Bronisław Maziarz (Czermin), J. Łach i Stanisław Łach (Trzciana), Mieczysław Załucki i Marian Gaj oraz Jan Gaździak i Jerzy Rzepka (Tuszów Narodowy), Stanisław Janus (Cmolas), Jan Dziekan (Trzciana), Wacław Cichy (Ostrów), Zbigniew Drożdżowski i Tadeusz Bąk (Borowa). Ustępujące władze OKO „S” przedstawiły sprawozdanie z dotychczasowej działalności. Wybrano nowego Przewodniczącego Jana Szymańskiego. Następnie osoby wytypowane do Zarządu (po jednej z obecnych na sali gmin) dokonały wyboru Zarządu w składzie: Jan Szymański i Urszula Gruszecka (Mielec), J. Pietrzak (Niwiska), A. Maziarz (Czermin), St. Łach (Kamień), Sudoł (Dzikowiec St.), M. Zapolska (Przecław), M. Gaj (Tuszów Narodowy), L. Fryc (Cmolas), Cichy (Ostrów), R. Ozga (Wielopole), Z. Drożdżowski (Borowa). Gminy nieobecne na posiedzeniu miały dokooptować swoich przedstawicieli w późniejszym terminie. Podzielono okręg (na wniosek Jana Szymańskiego) na trzy rejony: mielecki, ropczycki i kolbuszowski. Wybrano Wiceprzewodniczących OKO „S” w Mielcu: A. Maziarza (mielecki), R. Ozga (ropczycki), a kolbuszowski pozostał jako vacat. Sekretarzem OKO „S” została wybrana Urszula Gruszecka. Jan Szymański pozostał przewodniczącym OKO „S” tylko do 4 stycznia 1990 r.

Zrezygnował na rzecz „gratki” jaką był stołek dyrektora WSK „PZL-Mielec”. Był popierany na tę funkcję przez OKO „S”. Wygrał konkurs. I na tym fakcie jego wygrane się skończyły. Od jego zarządów przedsiębiorstwo WSK „PZL-Mielec” zaczęło powoli chylić się ku upadkowi. Okazało się, że kilkumiesięczny staż w „zarządzaniu” OKO „S” to dalece niewystarczające kwalifikacje do zarządzania tak dużym przedsiębiorstwem (zatrudnienie ok. 20 tys. pracowników). Nie mając zielonego pojęcia o zarządzaniu wydawał dziwne zarządzenia m.in. odmówił chcącemu powrócić do pracy Józefowi Malczyńskiemu (zwolnionemu niesłusznie za czasów rządów komunistów) oraz o niszczeniu dokumentacji technicznej samolotów Iskra i An-2, bo to już przestarzała myśl techniczna. No i niszczono. Jedni robili to skrupulatnie inni „olali” głupie zarządzenie. Potem po latach były spore problemy przy remontach czy wyprodukowaniu nowego produktu wymienionego typu. Pozostały na gruzach dawnego WSK, Zakład Lotniczy zatrudniał emerytów, którzy odtwarzali brakującą dokumentację.

Po rezygnacji Jana Szymańskiego z Przewodniczącego OKO „S”, vacat szybko uzupełniono 4 stycznia 1990 r. Wybrano jednogłośnie Mariana Strycharza. Podczas tego zebrania wytypowano też osoby będące upoważnionymi osobami posła Stanisława Padykuły do spraw interwencyjnych na terenie gmin. Wysłuchano także relacji o działalności komitetów z: Kolbuszowej, Dzikowca, Tuszowa Narodowego, Czermina, Niwisk, Mielca. Przedstawiciele Kolbuszowej uzupełnili vacat Wiceprzewodniczącego OKO „S” desygnując Zbigniewa Lenarta.

Wybory z 1990 r. samorządowe

Mając już sporo doświadczenia przy organizacji wyborów do Sejmu z 1989 r. działacze OKO „S” rozpoczęli z dużym optymizmem i zaangażowaniem przygotowania do pierwszych wolnych wyborów do samorządów gmin. OKO „S” po zmianach było liczniejsze osobowo i mocniejsze. Wystawiono do wyborów 36 kandydatów. Spotkania z kandydatami odbywały się od połowy maja 1990 r. Wydawano okolicznościowe plakaty, odezwy i informacje, przykładowe karty wyborcze, informacje o prawach męża zaufania. Do pracy w Miejskiej Komisji Wyborczej w Mielcu byli delegowani: Stanisław Leśniak, Józef Bednarz, Emilian Drajczyk, Józef Gąska, Urszula Gruszecka, Jerzy Macyk. Program wyborczy obejmował szerokie spektrum zagadnień: łagodzenie skutków bezrobocia, ożywienie handlu i usług, ochrona środowiska naturalnego, usprawnienie budownictwa, troska o zdrowie i godną starość, baza kulturalna, bezpieczeństwo mieszkańców miasta. Szczytne hasła wyborcze i jeszcze mocna fala solidarnościowego zrywu, doprowadziły kandydatów OKO „S” do dużego zwycięstwa (patrz na Informację OKW w Mielcu). Na 36 mandatów OKO „S” zdobył 23 mandaty. Radnymi zostali: Zofia Chmielowska, Paweł Dębicki, Janina Dudzik, Adam Jacak, Grzegorz Lubieniecki, Jerzy Kumaniecki, Józef Misiarz, Ryszard Perłowski, Krzysztof Popiołek, Andrzej Osnowski, Marek Skalski, Marian Strycharz, Marian Piechota, Jan Sojka, Marian Stala, Edward Świątek, Janusz Sznajder, Izabella Świerczyńska, Jan Wróblewski, Krzysztof Podolski, Władysław Bieniek.

Rada miejska rozpoczęła pracę 7 czerwca 1990 r. Przewodniczącym Rady Miejskiej został Andrzej Osnowski, a zastępcami: J. Wróblewski i Jan Rusin. Dnia 14 czerwca 1990 r. dokonano wyboru Prezydenta Mielca w osobie Władysława Bieńka i Wiceprezydenta Mariana Strycharza.

Sam OKO „S” jako instytucja zbędna – rozwiązał się.

p.s.

Całość zachowanej dokumentacji jest zawarte w kilku galeriach poniżej tekstu.

Marek Podolski

Podziel się na:
  • Print
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter