↑ Powrót do Opracowania tematyczne

KPN Rejon Działania Mielec

Rok 1988

W Mielcu pierwsze nieformalne rozmowy o KPN rozpoczynały się w 1988 r. między znającymi się działaczami NSZZ „Solidarność” i Okręgowego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”, działającymi jeszcze przy kościele Św. Mateusza w Mielcu.

Rok 1989

Budowa struktury partii

Pierwsze spotkanie organizacyjne odbyło się 20 maja 1989 r. na plebani u ks. Stanisława Jurka, w parafii Św. Mateusza w Mielcu. Obecni Ryszard Skóra, Ryszard Sokólski, Adam Krawiec, Maria Krawiec, Piotr Przybyło, Anna Matuła, Marek Koczanowski – złożyli przysięgę przed przedstawicielem władz KPN (Kierownictwo Akcji Bieżącej Kraków) Krzysztofem Styczyńskim. Powstała Grupa Działania Mielec, która na zasadzie luźnego zebrania podlegała wprost pod Obszar II KPN w Krakowie (patrz na dokument z 16 stycznia 1992 r.). Dopiero 24 września 1989 r. decyzją KAB Obszar II KPN w Krakowie, utworzony został Rejon Działania Mielec na bazie poprzedniej GD. Na plebanii u ks. Stanisława Jurka, w obecności przedstawiciela Obszaru II KPN w Krakowie Krzysztofa Styczyńskiego – powołano jej władze, Zarząd: Ryszard Sokólski, Maria Krawiec (sprawy ewidencyjno-składkowe i archiwum KPN), Piotr Przybyło, Anna Matuła (sprawy funkcjonowania łączności), Marek Koczanowski. Kierownikiem został wybrany Ryszard Skóra, a zastępcą – Adam Krawiec. Wiosną 1990 r. uchwałą Rady Politycznej KPN, Rejon Działania Mielec uzyskał status samodzielnego Rejonu na prawach Okręgu i podlegał pod Obszar II Kraków.

Od 24 września 1989 r. rozpoczęły prace przy organizacji struktury organizacyjnej. Dysponentami konta bankowego zostali: Ryszard Skóra, Adam Krawiec i Piotr Przybyło. Utworzono grupę porządkową z szefem Ryszardem Sokólskim i grupę wydawniczą z szefem Adamem Krawcem. Wykonano pieczątkę dla Kierownika RD. Do kompetencji Kierownika RD należało: ścisła współpraca z Szefem Okręgu; odpowiedzialność za kontakty z Okręgiem; odpowiedzialność za strukturę rejonową przed Szefem Okręgu; realizacja wytycznych Szefa Okręgu, Kierownictwa Akcji Bieżącej Okręgu, KAB Obszaru i Centralnego Kierownictwa Akcji Bieżącej KPN; prowadzenie rozmów politycznych; prowadzenie wszelkich decyzji związanych z bieżącą działalnością; zwoływanie KAB Rejonu w pełnym składzie, koordynacja działania Grup Działania; składanie wniosków do Okręgu. Natomiast, kompetencje Zastępcy Kierownika Rejonu ujmowały: koordynację prac KAB Rejonu i zastępowanie KRD podczas jego nieobecności lub działanie na polecenie KRD. Ewidencję organizacyjną (ankiety, deklaracje, sympatycy, ochotnicy, organizacyjne, bieżące) – od września 1989 r. do 1995 r. prowadził Adam Krawiec.

W werbunku do KPN stosowano ścisłe określone kryteria. Przyjmowano osoby pełnoletnie, nie pozbawione zdolności do działań prawnych, nie występujące czynnie w przeszłości przeciwko ruchom niepodległościowym. Wszyscy wcześniej sprawdzeni. W akcjach werbunkowych wykorzystywano materiały pomocnicze, jak: ulotki, plakaty, stare pisma KPN, foldery. Skupiano wokół siebie sympatyków, ze szczególnym uwzględnieniem posiadanej przez nich wiedzy fachowej, mogących spełniać rolę doradców. Wszystkie osoby przyjmowane do KPN miały status uczestnika. Każdy członek KPN wypełniał deklaracje i szczegółowe ankiety, które stanowiły bank wiedzy potrzebny w przejrzystości działań organizacji. Uczestnicy zobowiązani byli do popierania w wyborach kandydatów KPN oraz regularnego opłacania składek członkowskich. Mogli uczestniczyć w zebraniach, zgromadzeniach i akcjach organizowanych przez KPN. Deklaracje, wpisowe i składki członkowskie, przekazywano do komórki ewidencyjno-werbunkowej rejonu (do Marzeny Drabik lub Adama Krawca). Po wciągnięciu danej osoby na ewidencję Rejonu, komórka ewidencyjno-werbunkowa, przekazywała dane personalne, wpisowe i składkę skarbnikowi Rejonu, do Anny Matuła. Dopiero od następnego miesiąca można było składki wpłacać bezpośrednio do skarbnika. Termin wpłacania składek upływał z dniem 7 dnia każdego miesiąca.

Ankiety wypełniali także niektórzy kandydaci przymierzani do wstąpienia w szeregi KPN. Część z nich nie wstąpiła nigdy i ich ankiety dołączono do banku wiedzy. Prowadzono także listy ochotników i sympatyków, którzy pomagali w pracach organizacyjnych np. przy: pozyskiwaniu innych osób do kampanii wyborczych, rozprowadzaniu prasy i innych materiałów, zbieraniu podpisów pod listami kandydatów z KPN, w poszukiwaniu kandydatów na radnych, pracach w obwodowych komisjach wyborczych, itp. O wzmożonej intensywności prac przy budowie organizacji, świadczą zachowane oryginalne zapiski Adama Krawca, od 24 września 1989 r. Codziennie coś się działo, skrupulatnie to zapisywano i realizowano. Od 14 grudnia 1989 r. trwały rozmowy z Prezydentem Miasta Mielca, Lucjanem Surowcem w temacie siedziby KPN. Dostano zapewnienie o przydzieleniu lokum do dnia 15 stycznia 1990 r. Utworzono GD KPN „Kolportaż” – kierownikiem został wybrany Piotr Przybyło.

Kierownik KPN RD Mielec – Ryszard Skóra, pod koniec września 1989 r. wydał oświadczenie (całość opublikowane w 1 numerze „Przeglądu KPN„) pisząc: …”Konfederacja jest partią polityczną, ale w rzeczywistości jest czymś więcej. Nawiązujemy bezpośrednio do tradycji konfederacji w dawnej Rzeczypospolitej, a więc w związku obywateli łączących się po to, aby osiągnąć jeden wspólny cel. W naszym przypadku celem tym jest niepodległość. Jesteśmy zarazem ruchem oporu i ruchem ataku przeciw obcej dominacji, uzurpatorskiej władzy. Uznając priorytet moralności nad polityką, we wszystkich kwestiach moralnych zachowujemy wierność wskazaniom i naukom Kościoła. Bezpośrednią inspirację czerpiemy z chrześcijańskiej nauki społecznej. Człowiek odnosi się z wielkim szacunkiem do swojej przeszłości, stara się ją poznać, ocenić, zrozumieć, uważa ją za swoje dziedzictwo, którego zdradzić nie wolno. Trzeba się go trzymać sercem i pazurami, jak trzyma się żołnierz w okopie, lekarz przy łóżku konającego, kapłan wśród nędzy, górnik na dnie kopalni, hutnik, stoczniowiec, każdy uczciwy człowiek, kierujący się prawym sumieniem i dobrą wolą.„…. Treść tego motta w zacytowanym fragmencie, stała się podstawą wszystkich późniejszych działań konfederatów z Mielca.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1989 bieżące.

Zjazd

Na Zjeździe 27 października 1989 r., który odbył się w sali katechetycznej u ks. Stanisława Jurka, w parafii Św. Mateusza w Mielcu – jedną z uchwał była decyzja o wydawaniu własnego biuletynu „Przegląd KPN„. Redaktorami byli: Adam Krawiec (redaktor naczelny), Ryszard Skóra, Piotr Przybyło (rysował też rysunki), Marzena Drabik, Józef Malczyński, Grzegorz Lizakowski, Mirosława Orłowska (tylko w początkowym okresie). Pierwszy numer biuletynu ukazał się na przełomie października i listopada 1989 r. Biuletyn ukazywał się jako miesięcznik w nakładzie 200-300 egzemplarzy, przeznaczony głównie jako organ polityczny KPN w Mielcu i Kolbuszowej. Drukowany był techniką na powielaczu i kserograficzną. Jeden z numerów (wydanie specjalne o Leszku Moczulskim) drukowany był w nakładzie 2000 szt. w Rzeszowskich Zakładach Graficznych oddział w Kolbuszowej. Pisano w nim o wszystkim. O sprawach Polski, KPN, Mielcu i okolicach, WSK „PZL-Mielec”, problemach ludzkich. Wniosek o rejestrację złożono 13 marca 1991 r. do Sądu Wojewódzkiego. Rejestrację biuletynu dokonano 6 czerwca 1991 r. W latach 1989-1992 wydano razem 17 numerów (ostatni w lutym 1992 r.). Pozytywnym zainteresowaniem wydawnictwem KPN była krótka wzmianka w lokalnej prasie, „KORSO” nr 17-18 z 19 grudnia 1991 r. Biuletyn „Przegląd KPN” został odnotowany 10 lipca 1991 r. w zasobach Biblioteki Głównej WSP w Rzeszowie, monografia prasy regionalnej oraz w Ośrodku Badań Prasoznawczych na UJ w Krakowie. Jednocześnie kolportowano też inne wydawnictwa partyjne: „Biuletyn Informacyjny KPN”, „Fax Serwis”, „Gazeta Polska”, „Konfederata”, „Kontra”, „Strzelec”, „Przegląd”, „Przegląd Krakowski”, „Opinia” oraz inne publikacje np. „Powstanie Berlińskie 1953” (patrz na galerię KPN inne biuletyny).

Okupacja budynku KM PZPR

13 października 1989 KPN zainicjowała w Katowicach akcję okupowania lokali PZPR i jej „przybudówek”. Akcja objęła cały kraj i trwała kilkanaście tygodni. Okupowano łącznie około 120 komitetów PZPR na różnym szczeblu, a także lokale ZSMP oraz PRON. Celem tej akcji było wypieranie komunistów z przestrzeni publicznej oraz zapewnienie równego traktowania wszystkich organizacji politycznych, także tych, które nie wzięły udziału w rozmowach Okrągłego Stołu.

W Mielcu przygotowania rozpoczynają się na początku listopada 1989 r. Celem KPN RD Mielec został budynek Komitetu Miejskiego PZPR. Na prowadzących akcję powołano Ryszarda Skórę i Adama Krawca. Początkiem akcji był dzień 11 listopada 1989 r., w którym KPN RD Mielec oraz Federacja Młodzieży Walczącej uczestniczyli w Mszy Św. i manifestacji organizowanej przez Komitet Organizacyjny NSZZ „Solidarność” w Mielcu z okazji 71 rocznicy odzyskania niepodległości. Po mszy świętej uformował się pochód (kilkadziesiąt osób), w którym znajdowała się grupa KPN z transparentem i flagą. Delegacja KPN złożyła kwiaty przed pomnikiem J. Kilińskiego. Przemaszerowano na cmentarz parafialny przy ul. Sienkiewicza, gdzie po apelu poległych – oficjalnie pochód rozwiązano. Natomiast, grupa KPN i FMW udała się pod budynek KM PZPR, gdzie szef RD Mielec, Ryszard Skóra powiadomił o rozpoczęciu przez KPN działań na rzecz odzyskania budynku KM PZPR, na cele społeczne. Wiec zakończył się zawieszeniem flagi KPN na budynku. W trakcie przemarszu skandowano „Niepodległość, „Zwyciężymy”, „Precz z komuną”, „Sowieci do domu”. Następnie, pismem z 14 listopada 1989 r. wezwano KM PZPR – do niezwłocznego przekazania kilku pomieszczeń z budynku na potrzeby przychodni lekarskiej. KM PZPR odpowiedział już 16 listopada 1989 r. z informacją, o tym że budynek został wybudowany ze składek członkowskich członków PZPR w latach 1950-1951 i stanowi własność notarialną KW PZPR w Rzeszowie. Okrągłe słówka i odsunięcie tematu w niebyt czasu. Mieleckie KPN nie przyjęło do wiadomości takich tłumaczeń, twierdząc że wszystko co budowała PZPR pochodziło z dotacji Skarbu Państwa wypracowanego przez całe społeczeństwo, albo z grabieży. Ze składek członkowskich mogli sobie wybudować tylko budę dla psa. Efektem tego był kolejny wiec, 16 listopada 1989 r. godz. 1530 przed budynkiem KM PZPR w Mielcu. Do zgromadzonych ok. 60 osób przemawiali Ryszard Skóra i Adam Krawiec – wzywający do opuszczenia budynku dotychczasowych właścicieli, jednocześnie proponując założenie w nim przychodni lekarskiej. Wiec zakończył się odśpiewaniem hymnu narodowego. Następna pikieta odbyła się 11 grudnia 1989 r. Początkiem był happening na mieleckiej starówce w Rynku o godzinie 1545, zorganizowany przez FMW w rocznicę Kongresu Zjednoczeniowego. Bezpośrednio po jej zakończeniu KPN rozpoczęła wcześniej zapowiadaną akcję. Na wezwanie „Chodźcie z nami pod komitet”, ok. 800-1000 osób ruszyło za transparentem „KPN – Rejon Mielec” w stronę gmachu KM PZPR, gdzie od dwóch godzin stała już pikieta KPN, żądając przekazania budynku na cele społeczne. Około 1615 rozpoczął się wiec, na którym żądano równouprawnienia wszystkich partii politycznych, osądzenia PZPR przed trybunałem społecznym i zarządzenia w wyroku m.in. konfiskaty nieuczciwie zdobytego mienia. Domagano się natychmiastowego zwrócenia zajmowanych budynków i RSW. Przemawiali: Ryszard Skóra, Adam Krawiec, Piotr Przybyło. Wiec zakończył się ok. godziny 17 odśpiewaniem hymnu narodowego.

KPN RD Mielec rozklejał plakaty także 13 i 17 stycznia 1990 r. z hasłem rozliczenia PZPR przed trybunałem społecznym. Na zebraniu KPN RD Mielec 17 stycznia 1990 r. przedstawiono informację o zamierzeniach KM PZPR w celu przekształcenia „ich” budynku w filię banku Przemysłowo-Handlowego w Krakowie. Po dyskusji, podjęto w głosowaniu uchwałę o okupacji budynku KM PZPR w Mielcu (12 osób za, jedna wstrzymała się od głosu). Wyznaczono odpowiedzialnego za pikiety, wiece i zajęcie budynku – Grzegorza Lizakowskiego. Od tego dnia rozpoczęły się już przygotowania do akcji. Na dwa tygodnie przed właściwą akcją na mieście rozklejono ulotki informujące o pogrzebie PZPR.

Dnia 23 stycznia 1990 r. niewielka grupa młodych konfederatów przy współudziale FMW – ok. godziny 10 zajęła siedzibę KM PZPR. Przekazano sekretarzowi Komitetu Miejskiego PZPR, Józefowi Smacznemu oraz do Urzędu Miejskiego, jednobrzmiące pismo z żądaniem natychmiastowej odpowiedzi o losach budynku po upadającej PZPR. Przeprowadzono niezbędne czynności w zakresie ogłoszonej akcji, typu: oflagowanie budynku; wywieszenie haseł oznajmiających charakter, cel i organizatora akcji; telefoniczne powiadomienie Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” WSK „PZL-Mielec”, przedstawicieli Komisji Kultury i Komisji Praworządności przy Komitecie Obywatelskim w Mielcu; przedstawiciela Stronnictwa Pracy oraz znajdujących się poza budynkiem członków mieleckiego KPN. O rozpoczęciu akcji został powiadomiony przewodniczący Rady Politycznej KPN, Leszek Moczulski oraz przedstawiciel Obszaru II KPN w Krakowie. Nie udało się osiągnąć kontaktu telefonicznego z przedstawicielem „Opinii Krakowskiej” i „Serwisem Informacyjnym” w Warszawie. Dużą pomoc w powyższym zakresie otrzymano od przedstawiciela Komisji Kultury. W międzyczasie zablokowano drzwi wejściowe. Budynek został opanowany w ciągu kilku minut.

W kraju, na żądanie ministrów rządu Tadeusza Mazowieckiego (Aleksander Hall, Jacek Kuroń) przeciwko radykalnej młodzieży w wielu miejscowościach interweniowały siły milicyjne. W Mielcu się niezdecydowano na siłowe rozwiązanie, chociaż już pojawiły się takie oznaki. Dlatego KM PZPR zmuszony został do rozmów z okupującymi budynek członkami KPN.

Temat siłowego rozwiązania uszczegółowię informacją uzyskaną już dużo później. Otóż, członkowie KPN byli nadal inwigilowani po wyborach czerwcowych 1989 r. przez Wydział Ochrony Konstytucyjnego Porządku Państwa (z wszystkimi pracownikami byłej SB), powstały na mocy Zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych nr 75 z 24 sierpnia 1989 r. i zarządzenia Organizacyjnego MSW nr 460. Inwigilowano ich jako tzw. niekonstruktywna opozycja. Wydział OKPP WUSW Rzeszów założył sprawę operacyjnego rozpracowania o kryptonimie „Konfederaci”. Rozpracowywano KPN na terenie woj. rzeszowskiego – kierownictwo, członkowie, formy i metody działania (IPN Rz 00141/3499 dotycząca M. Szymańskiego oraz IPN Rz 044/1115 k. 63 dotycząca Ryszarda Skóry, za książką wydaną przez IPN w 2011 r. „Konfederacja Polski Niepodległej na drodze ku wolności” pod redakcją Michała Wenklara, str. 320, przypis 54 oraz BIP IPN dotycząca R. Skóry i R. Sokólskiego). Z notatki z akt tej sprawy wynika, że 25 stycznia 1990 r. zniszczono 13 kart dokumentów rzekomo nie przedstawiających wartości operacyjnej, ani historycznej. SOR „Konfederaci” zakończono dopiero 25 maja 1990 r. z powodu likwidacji SB. Ale inwigilacja trwała dalej w latach 1991-1993, czyli do końca rządu premier Hanny Suchockiej – tym razem przez WSI i UOP z Tarnobrzega. Opisano to w aferze płk. Lesiaka oraz w raporcie z likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych (sprawa dotyczyła kierowniczych kręgów KPN).

Wracając do tematu okupacji budynku KM PZPR.

Przedstawione przez KPN postulaty brzmiały:

  1. Natychmiastowe wstrzymanie inwestycji i umowy dotyczącej przekształcenia budynku Komitetu Miejskiego PZPR na filię Banku Kredytowo?Handlowego w Krakowie.
  2. Wypowiedzenie się społeczeństwa w kwestii przeznaczenia budynku na cele społecznie użyteczne.
  3. Oddanie budynku pod Zarząd Komisaryczny do czasu uregulowań ustawowych w sprawie majątku PZPR.

O godzinie 1100 rozpoczęły się rozmowy pomiędzy sekretarzem PZPR, Józefem Smacznym i przedstawicielami KPN w składzie: Ryszard Skóra, Adam Krawiec, Piotr Przybyło, Maria Krawiec i Anna Matuła. Obserwatorem był Jacek K. Danel reprezentujący Komisję Interwencji i Praworządności Okręgowego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Mielcu (porównaj z książką wydaną przez IPN w 2011 r. „Konfederacja Polski Niepodległej na drodze ku wolności” pod redakcją Michała Wenklara, str. 321). Rozmowy przerwano około godziny 1200 ze względu na niemożliwość przedstawienia przez Józefa Smacznego dokładnie sprecyzowanego stanowiska w kwestii przedstawionych postulatów. W tym samym czasie, poprzez przedstawiciela Komisji Praworządności oraz Redaktora Naczelnego „Głosu Solidarności” uruchomiona została informacja w WSK „PZL-Mielec” dotycząca akcji (m.in. poprzez zakładowy radiowęzeł). O godz. 1315 przybył na rozmowy wiceprezydent Mielca, Mieczysław Wdowiarz. Pierwsze dwie tury rozmów nie przyniosły rozstrzygnięcia. KPN zażądała przybycia przedstawicieli KW PZPR z Rzeszowa. Po ich przybyciu rozpoczęły się konkretne rozmowy, które po ostrych dyskusjach, przyniosły efekt w postaci porozumienia pomiędzy KPN RD Mielec a KW PZPR Rzeszów. W treści porozumienia m.in. stwierdzono, że przeznaczenie budynku będzie przedmiotem rozstrzygnięcia Rady Narodowej na drodze społecznej konsultacji, do tego czasu nie podejmuje się żadnych działań inwestycyjnych w budynku i wstrzymuje się dotychczasowe prace. KW PZPR zobowiązał się także, że do 25 stycznia 1990 r. złoży prezydentowi Mielca, szczegółowy spis ruchomości będących w posiadaniu KM PZPR z zapewnieniem o niezbywaniu go pod jakimkolwiek tytułem. Pod porozumieniem podpisali się ze strony KPN RD Mielec: Ryszard Skóra i Adam Krawiec oraz za KW PZPR: Julian Krochmal (przewodniczący WKKR PZPR w Rzeszowie) i Józef Smaczny (sekretarz KM PZPR w Mielcu), w obecności (złożyli też podpisy) M. Wdowiarza (wiceprezydenta Mielca), Pawła Dębickiego (przewodniczącego Komisji Kultury OKO „S” w Mielcu) i Jacka K. Danela (przewodniczącego Komisji Interwencji i Praworządności OKO „S” w Mielcu). Wraz z podpisaniem porozumienia KPN RD Mielec zakończyła okupację budynku KM PZPR w Mielcu (po godzinie 20).

Wielkim zdziwieniem dla wszystkich, była wiernopoddańcza wypowiedź z 24 stycznia 1990 r. byłego przewodniczącego OKO „S” Mielec w radiowęźle WSK „PZL-Mielec”. Władysław Bieniek potępiał i odcinał się od wszystkiego co działo się w tych dniach w KM PZPR w Mielcu. W swoim zapędzie odciął się także od swoich członków z OKO „S” Mielec, którzy w różny sposób i w różnym charakterze wspierali okupujących budynek oraz uczestniczyli w rozmowach w charakterze obserwatorów.

KPN 24 stycznia 1990 r. wystosowała do Rady Narodowej wezwanie o przeprowadzenie referendum. W odpowiedzi z dnia 1 lutego 1990 r. RN poinformowała jedynie o tym, że nie będzie podejmowała żadnych działań do czasu rozstrzygnięcia tematu przez władze państwowe. KPN odrzuciła takie stanowisko RN, uważając je za zwykły akt ignoranctwa i tchórzostwa, albowiem obowiązkiem RN jest wysondowanie opinii społecznych, a nie podejmowanie decyzji poza społeczeństwem. Na wniesiony pisemny sprzeciw KPN nie otrzymała odpowiedzi. Były też kuriozalne przymiarki Józefa Witka (kierownika Wydziału Kultury UM Mielec) z 30 marca 1990 r., aby przekazano budynek po KM PZPR dla Szkoły Muzycznej I i II stopnia, a w zwolnionym w ten sposób budynku z Salą Królewską, umieścić Muzeum Regionalne i Towarzystwo Miłośników Ziemi Mieleckiej. Projekt ten nie uzyskał poparcia KPN RD Mielec. Z uwagi na to, że ten punkt porozumienia z 23 stycznia w ogóle nie był realizowany – budynek stał pusty – to KPN podjęła decyzję z 12 marca 1990 r. o wykonaniu referendum swoimi siłami. Zaapelowano do mieszkańców o poparcie akcji i podawanie propozycji przeznaczenia budynku. Odpowiednie listy (do dnia 19 marca 1990 r. wydano 50 list z 65 rubrykami) prowadzone były w Mielcu i okolicznych miejscowościach: w biurze KPN, poszczególnych zakładach pracy, instytucjach, szkołach – przez członków i sympatyków KPN. Zebrano tysiące podpisów. W kolejnych podsumowaniach zebrano łącznie 11967 podpisów, w tym 9964 głosy za przeznaczeniem budynku po PZPR na przychodnię zdrowia. Międzyczasie spadek po PZPR przejęło „nowe” ugrupowanie SdRP. W tym czasie 24 sierpnia 1990 r., KPN RD Mielec pikietowało UM w Mielcu, z żądaniem decyzji o przeznaczeniu budynku po byłym KM PZPR. Prezydent Mielca próbował odzyskać akt notarialny budynku na drodze sądowej. W wyroku z 10 września 1990 r. pozew został odrzucony. Nieużywany budynek w 1992 r. SdRP próbowało sprzedać bankowi PKO w Warszawie za 4 mld. złotych. Urząd Miasta Mielca zabezpieczył budynek przed całkowitą dewastacją, obciążając kosztami jego hipotekę. Poseł z KPN, Zygmunt Łenyk 24 marca 1992 r. prosił pisemnie likwidatora majątku po byłej PZPR, Jacka Hofmana o natychmiastowe podjęcie działań. W odpowiedzi Jacek Hofman 15 kwietnia 1992 r. poinformował, że toczy się właśnie proces o stwierdzenie nieważności aktu notarialnego z dnia 17 października 1990 r. przenoszącego na rzecz banku PKO BP nieruchomości o powierzchni 80 arów i położonego na niej budynku. W ostateczności unieważniono ten akt i budynek został zaadoptowany dla samorządu. Znajduje się w nim Powiat Mielecki.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN biały domek.

Akcje

Do ważniejszych akcji należy wymienić:

  • W rocznicę stanu wojennego 13 grudnia 1989 r. rozklejono w Mielcu plakaty z oryginalnym dekretem o stanie wojennym z dopiskiem „Pamiętamy”.
  • Zorganizowano wiec 17 września 1989 r. na Rynku pod hasłem „Sowieci do domu”.
  • W godzinach popołudniowych 19 grudnia 1989 r. KPN plakatowało Mielec, pod hasłem „Równouprawnienie dla partii politycznych”.

I wizyta Leszka Moczulskiego

W dniu 7 listopada 1989 r. mieleckie KPN gościło przewodniczącego Leszka Moczulskiego. Wizyta została wcześniej dobrze przygotowana. Rozklejono w mieście ponad setkę afiszy z informacją o przyjeździe Leszka Moczulskiego. Do dnia przyjazdu czytelnych pozostało jedynie 6 szt. Jakaś „niewidzialna ręka” z premedytacją je niszczyła. Ktoś zniszczył nawet całą tablicę ogłoszeniową przy ul. Spółdzielczej. Komuś przeszkadzała umieszczona na froncie budynku Robotniczego Centrum Kultury, kostka z informacyjnym afiszem i nie przetrwała nawet 4 godzin.

W dość niecodziennych okolicznościach KPN RD Mielec witał przed swoją siedzibą przy ul. Szerokiej 10 – Marię i Leszka Moczulskich. Prawie w tym samym czasie gdy zajeżał samochód Leszka Moczulskiego nagle z piskiem opon pojawił się radiowóz Policji. Krótkie, stanowcze słowa stróża porządku …”proszę dokumenty, wjechał pan w ulicę nie z tej strony, z której należało, pogięta tablica rejestracyjna, niedomknięty bagażnik„… . Spokój pana Leszka i kilka cierpkich uwag pani Marii, rzuconych policjantowi, krótka narada mundurowych w radiowozie i słowa policjanta …”w przyszłości radzę bardziej uważać, udzielam ostrzeżenia„…. Śmiechu warta sytuacja ale warta odnotowania. Policja była blisko KPN, a nawet specjalnie czekali na okazję, w tym właśnie dniu i godzinie. Widać, że czytali afisze bardzo dokładnie!

Po tym incydencie, odbyło się zebranie robocze Leszka Moczulskiego z przedstawicielami KPN z Mielca (m.in. Adam Krawiec, Anna Matuła), Rzeszowa, Krosna, Sanoka, Tarnobrzega, Nowej Dęby. Zebranie prowadził Krzysztof Styczyński (KAB Kraków) przedstawiając m.in. informację o nowo powstających Rejonach. Natomiast, Ryszard Skóra przedstawił informację o działaniach KPN RD Mielec.

Kulminacyjnym punktem wizyty Leszka Moczulskiego było spotkanie z mieszkańcami Mielca w sali kinowej RCK. Mimo perypetii informacyjnych spotkanie zgromadziło duże audytorium. Sala RCK była wypełniona tak w 3/4. Przed samym spotkaniem, Maria i Leszek Moczulscy zwiedzili wystawę „Dekada Solidarności”, wpisy, autografy, reprymenda pani Marii dotycząca niepunktualności. I tak z 15 minutowym opóźnieniem o 1815, Leszek Moczulski rozpoczyna swoje wystąpienie z tematem „O obecnej sytuacji politycznej w Polsce”. Mówił o końcu lat siedemdziesiątych, początku lat osiemdziesiątych, podziałach wśród niedawnych opozycjonistów dziś zarządzających krajem. Padło kilkadziesiąt pytań z sali. Na wszystkie Leszek Moczulski odpowiedział. Spotkanie trwało blisko 4 godziny, co wymownie świadczyło o zainteresowaniu poruszaną problematyką i o samym jego poziomie.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN fotografie.

Interwencje

Pierwszym tematem międzynarodowym, który poruszono były wydarzenia w Rumunii, gdzie trwały bestialskie wydarzenia, broniącej się przed utratą władzy komunistycznej ekipy N. Causescu. Specjalnym telegramem z 21 grudnia 1989 r. skierowanym do premiera Tadeusza Mazowieckiego, wzywano polski rząd o zaapelowanie do rady bezpieczeństwa ONZ, w celu wysłania tam obserwatorów. W dniach 22 i 23 grudnia 1989 r. KPN zorganizowała na Rynku i przed budynkiem RCK w Mielcu kiermasze, z których dochód przeznaczony był na zbiórkę pieniędzy dla ofiar. Zebrano 54270 zł i 1 dolara USA, które przekazano do Komisji Praw Człowieka Komitetu Helsińskiego w Polsce.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1989 bieżące.

Kadry

Poszerzano skład osobowy o kolejne osoby. Przyjęto: Stanisława Krawiec (29 października 1989 r.), Grzegorza Lizakowskiego (11 listopada 1989 r., rekomendacja Adama Krawiec), Annę Matuła (11 listopada 1989 r., rekomendacja Adama Krawiec), Adama Straża (11 listopada 1989 r.), Janusza Smutek (12 listopada 1989 r., rekomendacja Adama Krawiec), Kazimierza Rusina (12 listopada 1989 r.), Marcina Szymańskiego (12 listopada 1989 r.), Waldemara Steca (23 listopada 1989 r.), Marzenę Drabik (23 listopada 1989 r., rekomendacja Piotra Przybyło i Adama Krawiec), Andrzeja Duduś (23 listopada 1989 r.), Dariusza Groele (23 listopada 1989 r.), Konrada Zielińskiego (23 listopada 1989 r.), Józefa Kamudę (6 grudnia 1989 r., rekomendacja Adama Krawiec). Stopień członkowski: Kandydat KPN RD Mielec otrzymał Ryszard Sokólski (od 27 września 1989 r.).

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN deklaracje, KPN ewidencja, KPN bank, KPN ankiety.

Rok 1990

Sprawy organizacyjne

Od 17 stycznia 1990 r. siedzibą KPN RD Mielec stały się dwa małe pokoiki w budynku przy ul. Szerokiej 10 w Mielcu o powierzchni 28,2 m2. Podpisano stosowną umowę najmu z Urzędem Miejskim w Mielcu. Sporządzono Książkę Inwentarzową środków trwałych, Książkę operacji finansowych, Książkę rozliczeń finansowych, Książkę rozmów telefonicznych. Wyznaczono stałe dni i godziny dyżurów (wtorki, czwartki i soboty). W 1991 r. nowy prezydent miasta Władysław Bieniek próbował zmienić zasady najmu pomieszczeń w budynku, z wyznaczeniem 1 pomieszczenia na cele statutowe KPN w cenie 10 tysięcy zł za 1 m2, a drugiego na cele gospodarcze już 60 tysięcy. KPN RD Mielec nie wyraziło na to zgody, zapisując 17 kwietnia 1991 r. protokół rozbieżności. Ostatecznie jednak podpisano nową umowę najmu z 2 kwietnia 1991 r. Ustalono czynsz 10000 zł za 1 m2 od części organizacyjnej o powierzchni 16,2 m2 i 30000 zł za 1 m2 od części handlowej o powierzchni 12 m2 oraz 25% kosztów zużycia energii elektrycznej i gazu. Ale już 29 kwietnia 1991 r. prezydent Mielca Władysław Bieniek wypowiada tą umowę i proponuje nową. Kuriozalne było wezwanie 2 maja 1991 r. do obmierzania przez najemcę KPN RD Mielec wynajmowanych pomieszczeń. Przecież wszystko było zapisane dokładnie w poprzedniej umowie. KPN RD Mielec chcąc uniknąć rosnących kosztów do części handlowej lokalu wprowadziła firmę „INFO-BANK” reprezentowaną przez Józefa Jagodę. Podpisano umowę wewnętrzną (1991 r.) i potem umowę wynajmu (1992 r.) tego pomieszczenia, wcześniej likwidując działalność gospodarczą KPN RD Mielec zawartą z Piotrem Przybyło. Zadłużenie jakiego dokonał Piotr Przybyło spłacone zostało częściowo poprzez sprzedaż pozostawionego sprzętu, dopiero 12 stycznia 1992 r. Następne, wypowiedzenie umowy najmu datowane na 27 listopada 1992 r. zbiegło się w sposób oczywisty z „Raportem…” KPN RD Mielec o władzach miasta Mielca (patrz na temat Interwencje z 1992 r.) i stanowiło coś w rodzaju represji władz nad partią polityczną. Poseł Zygmunt Łenyk zbulwersowany wypowiedzeniem umowy, wystosował 11 stycznia 1993 r. list do Władysława Bieńka, przypominający mu co jest ważne dla Mielca, kto dokonał w Mielcu przełomu w 1989 r. (akcja KPN w budynku PZPR) i za czyją przyczyną mogły się odbyć pierwsze wolne wybory do samorządu, dzięki którym Władysław Bieniek został prezydentem miasta. KPN RD Mielec o fakcie wypowiedzenia umowy najmu lokalu, poinformował 20 stycznia 1993 r. także Wojewodę Rzeszowskiego. Kierownictwo RD uznało fakt wypowiedzenia, jako element zemsty politycznej i próbę wyeliminowania partii politycznej pozostającej w konstruktywnej opozycji, przez Prezydenta Mielca, za dotychczasową publiczną udokumentowaną krytykę jego dokonań i części władz samorządowych miasta. Wojewoda Rzeszowski, Kazimierz Ferenc też zbulwersowany tym wydarzeniem, w piśmie z 25 lutego 1993 r. do Władysława Bieńka napisał: …”Domyślam się, że decyzja pana była podyktowana ważnymi względami natury gospodarczej, mającymi istotne znaczenie dla interesów Miasta. Pragnę jednak zwrócić uwagę na inne, polityczno-społeczne aspekty tej sprawy. Mam na uwadze dobro współpracy administracji publicznej z partiami politycznymi działającymi w naszym regionie. Od niej bowiem zależy pomyślność trwających przemian ustrojowych oraz kształtowanie stabilności politycznej. Kierując się takimi kryteriami oceny problemu, postrzeganymi przez pryzmat spraw województwa i regionu, zwracam się do Pana Prezydenta o rozważenie sygnalizowanej sprawy oraz podjęcie decyzji zapewniającej bezkolizyjne kontynuowanie działalności politycznej przez Mielecki Rejon KPN. Moje oczekiwania w tym zakresie wynikają ze świadomości aktualnych warunków społeczno-gospodarczych w regionie oraz związanej z tym konieczności podejmowania kompromisowych rozstrzygnięć w rozwiązywaniu problemów.„…. I najwięcej chyba pomogła interwencja Wojewody. Władysław Bieniek wycofał się ze swych skandalicznych posunięć i podpisał umowę najmu 12 marca 1993 r. Dnia 1 czerwca 1994 r. firma „INFO-BANK” reprezentowana przez Józefa Jagodę, wypowiedziała umowę z jednoczesnym żądaniem oddania przez KPN kaucji, w rozliczeniu za nieopłacony rachunek za energię elektryczną.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN umowa najmu.

Wszelkie decyzje, kierunki działań, zamierzenia, sprawy wewnątrzpartyjne – omawiane były na posiedzeniach kierownictwa KPN RD Mielec.

Z ważniejszych bieżących wydarzeń należy wymienić także:

  • skierowanie 31 lipca 1990 r. kandydatów na ławników sądowych: Annę Matuła, Józefa Kamudę, Ryszarda Skórę;
  • wyznaczenie 2 sierpnia 1990 r., Piotra Przybyło (odwołany 13 września) i Stefana Orzecha jako pełnomocników do spraw organizowania „Strzelca” w KPN RD Mielec;
  • otrzymanie poświadczenia sądowego o wpisaniu KPN do ewidencji partii politycznych, z dniem 21 sierpnia 1990 r.;
  • rezygnacja Ryszarda Sokólskiego z funkcji członka kierownictwa KPN RD Mielec z dniem 13 kwietnia 1990 r.;
  • rezygnacja Janusza Rżanego z funkcji członka kierownictwa KPN RD Mielec z dniem 13 kwietnia 1990 r.;
  • wydelegowanie 2 sierpnia 1990 r. delegacji KPN RD Mielec na obchody akcji „Burza” w składzie: Piotr Przybyło, Janusz Rżany, Maria Krawiec, Marzena Drabik;
  • powołanie 13 września 1990 r., Piotra Przybyło na stanowisko rzecznika prasowego KPN RD Mielec.

Zjazd

Zgodnie z zaleceniem Rady Politycznej KPN oraz na mocy postanowień Instrukcji Organizacyjnej KPN z marca 1989 r. „Organizacja Struktur Terenowych” i Statutu KPN – zarządzono zebranie 18 lipca 1990 r. wszystkich członków rzeczywistych, kandydatów oraz uczestników zrzeszonych w strukturze rejonowej KPN RD Mielec. Zjazd przygotowano celem przyjęcia sprawozdania z ustępujących władz, wybrania nowych na kadencję 1990/91 i wypracowania głównych założeń programowych na najbliższy okres.

Program Zjazdu obejmował:

  1. Omówienie regulaminu zebrania;
  2. Sprawozdanie dotychczasowych władz obejmujące zagadnienia:Wybór Kierownika Rejonu;
    1. działalności programowo-organizacyjnej,
    2. sprawozdanie komórki ewidencyjno-składkowej,
    3. sprawozdanie komisji dyscyplinarnej,
    4. zarys ogólnej sytuacji politycznej;
  3. Wybór Kierownictwa Rejonu;
  4. Dyskusja programowa;
  5. Powołanie Grup Działania, sekcji i komórek funkcjonalnych;
  6. Zakończenie obrad Zjazdu i zebranie nowego kierownictwa KPN RD Mielec.

Przygotowano dokumenty Zjazdowe w postaci Karty uczestnika i Mandatu wyborczego imiennego. Ryszard Skóra zdał sprawozdanie z dotychczasowej działalności. Przedstawiono ogólną sytuację polityczną, w której tempo i przebieg zmian politycznych coraz bardziej różnicowały wówczas społeczeństwo. Wszystko szybko doprowadziło do sytuacji, w której konsekwentne opowiadanie się za określoną opcją, która w bliższym lub dalszym etapie zostanie wyparta z areny politycznej, ponoszą sami zainteresowani politycy, działacze, partie polityczne czy organizacje. Niebezpiecznym zjawiskiem było wykorzystywanie Kościoła do walki politycznej. W czasach totalitaryzmu Kościół był oparciem dla wszystkich trwających przy prawdzie i walczących o prawdę. Z roli tej wywiązał się znakomicie, jednocześnie umocnił swój autorytet. Autorytet moralny – a nie polityczny. Prawem czy nawet obowiązkiem Kościoła w tej sferze jest ocenianie funkcjonowania partii politycznych z punktu widzenia moralnego, nie zaś wykorzystywania autorytetu do preferowania określonych opcji politycznych. Programy i koncepcje polityczne są zmienne. Zbytnie zaangażowanie się w jedną z nich, to w konsekwencji nadwyrężenie autorytetu przy kolejnej zmianie politycznej. Ten niebezpieczny proces coraz bardziej uwidacznia się w Mielcu. Chodzi o rolę jaką spełnia mielecki Klub Inteligencji katolickiej. Pod przykrywką Kościoła i KIK, elitarna grupa realizuje swe spektakularne interesy i ambicyjki. Wystarczy sobie uświadomić jaką pozycję zajmują w KIK poszczególni działacze, by móc z wielkim prawdopodobieństwem stwierdzić, dlaczego ktoś jest (lub był) posłem, prezydentem miasta, dyrektorem WSK „PZL-Mielec” czy też przewodniczącym najliczniejszej struktury związkowej NSZZ „Solidarność” lub przewodniczącym OKO „S”.

W głosowaniu wybrano nowe władze KPN RD Mielec. Kierownikiem ponownie został wybrany Ryszard Skóra. W skład kierownictwa weszli: Adam Krawiec (szef komórki organizacyjnej), Piotr Przybyło (szef komórki informacyjnej BIP), Anna Matuła (szef komórki łącznościowej), Marzena Drabik (szef komórki ewidencyjno-składkowej), Janusz Rżany, Stefan Orzech.

Dokonano niezbędnych zmian w wewnętrznej strukturze KPN i zatwierdzono poszczególnych kierowników Grup Działania. Powołano z dniem 19 lipca 1990 r. kilka GD. Pierwsza to GD KPN „Mielec-WSK” o składzie: Marek Adamski, Marek Koczanowski (kierownik GD), Józef Kamuda, Janusz Smutek, Kazimierz Rusin (potem zawieszony w KPN). Przygotowano także szczegółowy zakres ich działań i obowiązków. Ich celem docelowym było stworzenie w WSK „PZL-Mielec” siatki organizacyjnej KPN tak aby mieć swoich przedstawicieli we wszystkich zakładach, werbunek, prace zlecone przez KPN RD Mielec. Druga to GD KPN „Mielec-I” o składzie: Adam Straż (kierownik GP), Dariusz Groele, Marcin Szymański, Waldemar Stec, Andrzej Duduś, Konrad Zieliński, Marcin Krępa, Mirosław Janczar. Ich celem docelowym było stworzenie w mieście siatki organizacyjnej KPN w środowisku młodzieżowym, tak aby GD miała swoich przedstawicieli w 5 sektorach miasta: Stary Mielec, oś. Borek, oś. Żeromskiego (od ul. 22 lipca dziś Niepodległości w stronę UM), oś. Kusocińskiego (od ul. 22 lipca dziś Niepodległości w stronę stadionu), oś. Dziubków. Z dniem 6 czerwca 1990 r. powołano GD w Wadowicach Górnych – kierownik Adam Krawiec. Kolejne powołano z dniem 31 lipca 1990 r. Pierwsza to GD KPN „Mielec-II” o składzie: Grzegorz Lizakowski (kierownik GD), Krzysztof Goławski, Robert Ortyl. Druga to GP KPN „Mielec-III” o składzie: Anna Matuła (kierownik GD), Jadwiga Piechota, Genowefa Pałucka, Mirosława Orłowska. GD KPN „Kolbuszowa” powołano 16 sierpnia 1990 r. – kierownik Stefan Orzech. Ustalono też Schemat łączności awaryjnej i Schemat łączności Kierownictwa Rejonu i kierownikami Grup Działania.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1990 zjazd.

Akcje

Do ważniejszych akcji należy wymienić:

  • KPN RD Mielec wspólnie ze Stronnictwem Pracy zorganizowało 9 marca 1990 r. otwarte forum dyskusyjne „Mielec dziś”, w sali RCK w Mielcu (reportaż opublikowano w biuletynie „Przegląd KPN” nr 7 str. 3-7). Zaproszono wszystkich oprócz czerwonych. Ale dziwnym trafem nie przybył nikt z OKO „Solidarność” w Mielcu, bo wcześniej nie otrzymali tez. Widocznie też Władysław Bieniek utożsamił się z czerwonymi. Zebranych żywo interesowały problemy miasta: TPD, zanieczyszczeniami Wisłoki, wysypiskiem śmieci, zwolnień grupowych w WSK „PZL-Mielec”, bezrobociem, odsunięciem aparatczyków PZPR od zarządzania, pracownikach SB w Policji, itp.
  • Okręg Tarnowski KPN zorganizował 19 sierpnia 1990 r. blokadę bazy sowieckiej w Czarnej Tarnowskiej, pod hasłem „Sowieci do domu”. Członkowie KPN RD Mielec wzięli w niej czynny udział. Adam Krawiec wykonał transparent.


  • KPN Obszar IV Okręg Rzeszowsko-Przemyski ufundował krzyż-pomnik „Ofiarom komunizmu” – w hołdzie pomordowanym i okaleczonym przez nieludzki bezbożny system komunistyczny. Uroczyste odsłonięcie z udziałem wielu delegacji KPN z całego kraju – w tym RD Mielec – oraz kombatantów AK i Sybiraków, odbyło się 16 września 1990 r. nieopodal Zamku Rzeszowskiego (jednej z największych katowni NKWD i UB w Polsce). Pomnik to drewniany wysoki krzyż otoczony u podstawy głazami. Na największym znajduje się tablica z wyrytymi napisami
.
  • Zbierano 15 grudnia 1990 r. i 18 stycznia 1991 r. fundusze jako pomoc dla Litwy na Rynku starego miasta w Mielcu, podczas prawie 5 godzinnych pikiet. Zebrano 1722150 zł i 6,25 dolarów USA (w tym pieniądze zebrane spontanicznie przez załogę Zakładów Przemysłu Zbożowego w Chorzelowie), które 21 stycznia 1991 r. Ryszard Skóra przekazał w warszawskim biurze KPN. Podziękowania za moralne i materialne wsparcie KPN RD Mielec, otrzymał od Rady Najwyższej Litwy, 11 lutego 1991 r.


  • Zwracano się pisemnie z 17 września 1990 r. do burmistrza Kolbuszowej o usunięcie pomnika wdzięczności żołnierzom Armii Czerwonej i umieszczenie w tym miejscu tablicy upamiętniającej obrońców miasta Kolbuszowa w 1939 r. i zorganizowano pikietę pod tym pomnikiem 18 września 1990 r., między 14 a 16 godziną, w której licznie uczestniczyli mieszkańcy Kolbuszowej.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1990 bieżące.

Interwencje

Oprócz tematu z budynkiem KM PZPR, zainteresowano się także innymi sprawami lokalnymi:

  • Dnia 5 stycznia 1990 r. KPN RD Mielec brała udział w rozmowach z władzami miasta. Rozmowy odbywające się w Urzędzie Miasta w Mielcu ze strony KPN RD Mielec reprezentowali: Ryszard Skóra, Adam Krawiec, Ryszard Sokólski oraz z UM: J. Bury (wiceprezydent Mielca), Zofia Gąska (kierownik wydziału zdrowia UM), Mieczysław Wdowiarz (wiceprezydent Mielca). Tematem były trzy zagadnienia. Pierwszy o pomocy bytowej ludziom najbiedniejszym – zgłaszanym we wniosku KPN – zakończył się ustaleniem, w którym miano od 15 stycznia 1990 r. wydawać posiłki w cenie zniżonej o wysokość marży gastronomicznej. Drugi temat o możliwym rozwiązaniu Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. W trzecim poruszono temat lokalu dla KPN RD Mielec. Władze miasta usiłowały się wycofać z wcześniej podpisanej umowy.
  • Po otwartym forum dyskusyjnym „Mielec dziś” zorganizowanym przez KPN i Stronnictwo Pracy, odbywanym w sali RCK 9 marca 1990 r. – KPN zbierało dobrowolne wpłaty na Towarzystwo Przyjaciół Dzieci (zebrano 11110 zł). Pieniądze przekazano do TPD.
  • Zorganizowano 28 marca 1990 r. w siedzibie KPN RD Mielec, punkt przyjmowania i udostępniania nieodpłatnie podręczników szkolnych dzieciom i młodzieży z rodzin biednych.
  • Pojawił się anormalny temat w mieleckim środowisku byłych żołnierzy Armii Krajowej. Powstały dwie zwalczające się grupy. Jedna reprezentująca Edwarda Fuksę. Druga reprezentująca Aleksandra Rusina. Edward Fuksa po wyborze na przewodniczącego koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w Mielcu, rozpoczął negowanie zasług legendarnego przywódcy AK, Aleksandra Rusina twierdząc, że po wojnie był on w bandzie, a nie w AK. Na tej podstawie wykluczono Aleksandra Rusina z mieleckiego koła ŚZŻAK. Z tego względu Aleksander Rusin utworzył drugie koło, o nazwie Regionalny Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej w Dobryninie. KPN RD Mielec zbulwersowane tymi faktami podjęło temat poprzez zebranie pisemnych oświadczeń akowców z tego rejonu,  wytypowanych na podstawie listy zbiorczej wystawionej przez Prezesa Oddziału ŚZŻAK w Mielcu, Tadeusza Orłowskiego (1920-2010). Wszystkie oświadczenia byłych akowców podważały wiarygodność Edwarda Fuksy – wręcz stwierdzając o odwrotnej sytuacji. Według nich to Edward Fuksa nigdy nie należał do AK i wszystkie zasługi jakie sobie przypisywał, były zasługami Aleksandra Rusina (patrz na publikację w piśmie mieleckiego Stronnictwa Demokratycznego pt. „Nad Wisłoką” nr 3 z lipca-września 1989 r., strona 3 – odręczne dopiski i podkreślenia na stronie 1 i 3). Wszytko to potwierdził Zarząd Wojewódzki w Rzeszowie pismem z 10 kwietnia 1991 r. Sprawa ta miała swój dalszy bieg. W sądzie koleżeńskim ŚZŻAK w Rzeszowie toczyła się sprawa Edwarda Fuksy o nieprawdziwe podanie przez niego danych o przynależności do AK w czasie wojny (informacja pośrednia z pisma A. Rusina, z 31 października 1990 r.).
  • W temacie oddziału ginekologiczno-położniczego mieleckiego szpitala wystosowano prośbę z 12 stycznia 1990 r. do senator Zofii Kuratowskiej o powołanie specjalnego zespołu, który miałby zbadać przypadki śmierci kilku noworodków. Osobnym pismem z 13 stycznia 1990 r. skierowano sprawę do Prokuratury Rejonowej w Mielcu. Nie mogąc doczekać się odpowiedzi od pani Zofii Kuratowskiej, ponowiono temat w kolejnym piśmie z 3 kwietnia 1990 r., skierowanym tym razem do Komisji Zdrowia w Senacie. Temat nie pozostał bez echa. KPN otrzymało odpowiedzi od Zofii Kuratowskiej z 17 kwietnia 1990 r. jak i od Komisji Zdrowia Senatu z 25 kwietnia 1990 r. Oba pisma kierowały sprawę do Ministerstwa Zdrowia. W czerwcu Zofia Kuratowska przesłała do KPN RD Mielec opis pokontrolny szpitala przeprowadzony przez Ministerstwo Zdrowia, z 29 maja 1990 r. W trakcie kontroli stwierdzono trudne warunki lokalowe, za duże obłożenie oddziałów, brak własnego ujęcia wody i korzystanie z wodociągów miejskich z wodą pozaklasową często zanieczyszczaną środkami alkalicznymi (formaldehydem, cykloheksanolem). Komisja stwierdziła, że warunki będące w szpitalu niewątpliwie sprzyjają występowaniu zakażeń szpitalnych i zaleciła szereg wniosków. Dnia 13 września 1990 r. pismo z wyjaśnieniami wystosował także Zespół Opieki Zdrowotnej w Mielcu.
  • Zwracano się 26 lipca 1990 r. do burmistrza Kolbuszowej w sprawie likwidacji wielu przystanków dla wsiadających w tym mieście.
  • Dokonano interwencji z 13 września 1990 r. w Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej, z powodu zgłoszonych przez pracowników spółdzielni domniemanych nieprawidłowości w działaniu Zarządu MSM.
  • Działając z upoważnienia rzemieślników-usługodawców, KPN RD Mielec, 2 października 1990 r. wniosła do Spółdzielni „Wielobranżowej” w Mielcu 7 punktową notę wzywającą Zarząd m.in. do wycofania się z wypowiadania warunków najmu, przedstawienia dokładnej analizy podwyżki czynszów.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galeriach KPN temat AK, KPN 1990 pisma

Wybory samorządowe 1990-1994

Zespół złożony z członków KPN RD Mielec i Stronnictwa Pracy w Mielcu, 26 lutego 1990 r. rozpoczął rozmowy i przygotowania do wspólnego startu wyborczego. Rozmowy odbywały się w salach katechetycznych przy kościele Św. Mateusza w Mielcu. Ze strony KPN przewodniczył Ryszard Skóra, a Stronnictwo Pracy reprezentował Tadeusz Weryński. Po kilku turach rozmów to wspólnego startu jednak nie doszło. KPN rozpoczął przygotowania samodzielnie. Dnia 11 kwietnia 1990 r. zwrócono się do Wojewódzkiego Komisarza Wyborczego w Rzeszowie, o potrzebie zabezpieczenia dostępu do radia w celu prezentacji kandydatów i programu wyborczego KPN. Wniosek ten 23 kwietnia 1990 r. został przyjęty. Zgłoszono 27 kwietnia 1990 r. listy kandydatów do Miejskiej Komisji Wyborczej w Mielcu. W poszczególnych okręgach kandydatami byli: Nr 1: Anna Matuła, Genowefa Pałucka, Józef Dziekan, Jadwiga Piechota; Nr 2: Piotr Przybyło, Józef Szkółka (okazał się po latach jako tajny współpracowniki SB), Marzena Drabik, Krzysztof Goławski, Wiesław Kędzior; Nr 3: Ryszard Skóra, Jerzy Gromny, Władysław Betlej, Ludwik Tokarz, Adam Straż, Czesław Klaus; Nr 4: Wojciech Lach, Grzegorz Maj (okazał się w 2004 r. tajnym współpracownikiem SB ps. „Forest„), Grzegorz Błaszczak, Julianna Danel; Nr 5: Grzegorz Lizakowski, Mirosław Wałęka, Fryderyk Kapinos. Wszystkich kandydatów przedstawiono też 18 maja 1990 r. wyborcom, na spotkaniu w RCK. Przygotowano też plakaty i ulotki wyborcze. Z uwagi na to, że plakaty KPN były ustawicznie zalepiane przez plakaty OKO „S” Mielec, to skierowano sprawę do sądu. Orzeczeniem Kolegium d/s Wykroczeń Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 14 grudnia 1990 r. uznano winnym Józefa Lewczaka, szefa sztabu wyborczego OKO „S” Mielec. Sprawozdanie finansowe z kampanii wyborczej (zgodne z zaleceniem władz KAB Kraków) przekazano 8 sierpnia 1990 r. do Wojewódzkiej Komisji Wyborczej. Radnymi zostali: Józef Szkółka i Jerzy Gromny. Po wyborach, 29 czerwca 1990 r. KPN RD Mielec, Chrześcijańsko-Demokratyczne Stronnictwo Pracy, NSZZ „Solidarność” zaproponowało Wojewodzie Rzeszowskiemu – Józefa Szkółkę na stanowisko Przewodniczącego Rejonu Administracyjnego Mielec.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galeriach KPN 1990 wybory i KPN plakaty.

II wizyta Leszka Moczulskiego

Leszek Moczulski odwiedził Mielec po raz drugi, 6 września 1990 r. w ramach kampanii wyborczej na urząd Prezydenta RP. Spotkanie z kierownictwem KPN RD Mielec (m.in. Ryszard Skóra, Ryszard Sokólski, Adam Krawiec, Józef Malczyński, Anna Matuła) i mieszkańcami Mielca odbyło się w sali kinowej RCK. Frekwencja przewyższała łączną frekwencję wszystkich razem wziętych spotkań organizowanych w ostatnim okresie przez inne ugrupowania polityczne i społeczne Mielca. W wyborach z 25 listopada otrzymał 411516 głosów i nie został wybrany.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galeriach KPN fotografie.

Kadry

Poszerzano skład osobowy o kolejne osoby. Przyjęto: Genowefę Pałucką (5 kwietnia 1990 r.), Krzysztofa Goławskiego (5 kwietnia 1990 r., rekomendacja Adama Krawca i Ryszarda Skóry), Jadwigę Piechotę (5 kwietnia 1990 r., rekomendacja Anny Matuła i Ryszarda Skóry), Janusza Rżanego (20 maja 1990 r., rekomendacja Ryszarda Skóry), Mirosława Janczara (31 maja 1990 r.), Marcina Krępa (31 maja 1990 r.), Mirosławę Orłowską (5 czerwca 1990 r., wolny nabór), Stefana Orzecha (Kolbuszowa, 5 czerwca 1990 r.), Marka Adamskiego (6 czerwca 1990 r., rekomendacja Ryszarda Skóry), Roberta Ortyla (17 lipca 1990 r.), Urszulę Bigder (17 lipca 1990 r.), Mirosława Wójtowicza (9 sierpnia 1990 r.), Czesława Klausa (wrzesień 1990 r.), Stanisława Drausa (Kolbuszowa, wrzesień 1990 r.), Juliana Orzecha (Poręby Kupieńskie, GD Kolbuszowa, wrzesień 1990 r.).

Liczebność KPN RD Mielec na dzień 10 sierpnia 1990 r. liczyła 31 osób.

Decyzją kierownictwa KPN RD Mielec z 31 maja 1990 r. udzielono Ryszardowi Sokólskiemu upomnienia i zawieszono go w prawach członka KPN na 3 miesiące, z powodu: całkowitego braku zainteresowania podczas akcji wyborczej do samorządu, nie informowania kierownictwa o rozmowach bez upoważnienia z innymi Okręgami KPN, braku subordynacji, zaangażowania, samokrytyki w stosunku do samego siebie. Był zawiadamiany także 27 sierpnia 1990 r., o uregulowanie spraw członkowskich. Z powodów dyscyplinarnych (niepłacenie składek) 27 września 1990 r. wydalono z KPN RD Mielec: Ryszarda Sokólskiego (wniosek z 11 września 1990 r., po wyjaśnieniach przyjęty ponownie), Kazimierza Rusina (wniosek z 11 września 1990 r.), Marcina Szymańskiego (wniosek z 11 września 1990 r.), Andrzeja Dudusia (wniosek z 11 września 1990 r.), Waldemara Steca (wniosek z 11 września 1990 r.), Konrada Zielińskiego (wniosek z 11 września 1990 r.). Po upływie okresu próbnego postanowiono nie przyjąć: Mariusza Sokólskiego (wniosek z 8 września 1990 r.), Bogdana Szelesta, Mirosława Wójtowicza, Daniela Sokólskiego. Swoistym kuriozum decyzyjności był wniosek z 11 września gdzie usuwano z KPN samego Ryszarda Skórę, podpisany przez Ryszarda Skórę. Tę decyzję wysłano (zapewne pomyłkowo) do Ryszarda Sokólskiego. Ten z kolei sparafrazował to pismem z 10 października 1990 r. i bardzo celnym wierszem: …”Gdy szukasz nieprzyjaciół, twoich nieprzyjaciół. To szukasz tylko ostrza, żebyś w ranę zaciął. I nie jesteś z Miłości ogólnego Ducha. Lecz z ducha-partii, który co pochlebne słucha. Szukaj swoich przyjaciół, dla innych miej męstwo. Miłość nie bitwą żyje, życiem jej zwycięstwo„….

Stopień członkowski: Kandydat KPN RD Mielec otrzymali: Krzysztof Goławski (od 13 października 1990 r.), Jadwiga Piechota (13 września 1990 r.), Janusz Smutek (od maja 1990 r.) oraz Członek rzeczywisty KPN RD Mielec otrzymali: Marek Koczanowski (od lipca 1990 r.).

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN deklaracje, KPN 1990 dyscyplinarne oraz pokrewnych.

Rok 1991

Sprawy organizacyjne

Z ważniejszych bieżących wydarzeń należy wymienić:

  • Zmiany organizacyjne z 8 stycznia 1991 r. na zebraniu Kierownictwa KPN RD Mielec. Odwołano Marzenę Drabik z funkcji komórki Składkowej, jednocześnie powołując ją wraz z Adamem Krawcem do nowej komórki Ewidencyjno-Werbunkowej. W tym samym dniu 8 stycznia odbyło się zebranie członków KPN. Powołano do składu Kierownictwa KPN RD Mielec, Grzegorza Lizakowskiego. Anulowano poprzednie uchwały dotyczące GD i powołano w Mielcu jedną GD „Mielec” w składzie: Krzysztof Goławski, Marek Koczanowski, Adam Straż, Janusz Rżany, Marek Adamski, Jadwiga Piechota, Genowefa Pałucka, Mirosława Orłowska, Robert Ortyl, Czesław Klaus. Powołano na stanowiska Kierownika Punktu Informacyjnego KPN: Janusza Smutka na gminę Przecław i Janusza Kamudę na Chorzelów. Powołano grupę inicjatywną „Strzelca” w składzie: Marcin Krępa i Mirosław Janczar.
  • Powołano 7 lutego Punkt Informacyjny KPN we wsi Dobrynin, prowadzący Józef Ziomek.
  • Dnia 8 kwietnia 1991 r. Ryszard Skóra upoważnia Adama Krawca do pełnienia funkcji Kierownika RD Mielec, z powodu swojej choroby i leczenia szpitalnego. Na posiedzeniu Kierownictwa Rejonu 12 kwietnia zebrani zapoznali się z pismem Ryszarda Skóry przekazującym obowiązki, przeanalizowali sytuację w KPN i w konkluzji zaproponowali Ryszardowi Skórze definitywne złożenie rezygnacji z funkcji Kierownika. Wycofano ze składu Kierownictwa KPN RD Mielec, Piotra Przybyło i Grzegorza Lizakowskiego oraz wprowadzono nowych (na wniosek Adama Krawca): Krzysztofa Goławskiego i Fryderyka Kapinosa. Wyznaczono funkcję zastępcy Kierownika w osobie Anny Matuła. Jednocześnie zobowiązano Adama Krawca do zapoznania z zaistniałą sytuacją władze obszarowe i centralne KPN, ustalenie i przygotowanie Zjazdu wyborczego i do czasu wyborów zatwierdzenia w KAB Obszar II Kraków aktualnego składu Kierownictwa KPN RD Mielec. Sam zainteresowany Ryszard Skóra na zebraniu był nieobecny. W dniu 16 kwietnia 1991 r. jednak składa rezygnację z funkcji Kierownika RD Mielec i następnym pismem z 18 kwietnia przekazuje swoje obowiązki Adamowi Krawcowi. Umotywował decyzję zmęczeniem związanym z bezsilnością swoich działań, utratą kontaktu i zaufania z członkami KPN Mielec, pragnieniem właściwego przygotowania się do wyborów parlamentarnych i złym stanem zdrowia.
  • Bardzo ważny KAB II Kraków z 14 kwietnia 1991 r. (prawdopodobnie) określający datę przejścia KPN RD Mielec do Obszaru Rzeszowskiego.
  • W maju KPN RD Mielec dyskutował i negocjował propozycje od MKK „Soldarność” reprezentowanej przez Stanisława Stachowicza i Porozumienia Centrum reprezentowanej przez Tadeusza Weryńskiego – o wspólnej koalicji wyborczej do parlamentu. W ostateczności KPN RD Mielec do koalicji nie przystąpił składając oświadczenie. Jako przyczynę odmowy podano to, że MKK „Soldarność” jest strukturą związkową, a nie partią polityczną oraz PC nie podało struktur organizacyjnych ani programu – z tego powodu KPN RD Mielec podjął uchwałę 22 maja 1991 r. o nie wchodzeniu w koalicję wyborczą.
  • Powołano 25 maja 1991 r. Annę Matułę na funkcję Zastępcy Kierownika KPN RD Mielec.
  • Wycofano poparcie KPN RD Mielec z dniem 11 czerwca 1991 r. dla radnych samorządu Mielec: Józefa Szkółki i Jerzego Gromnego, za niewywiązywanie się z realizacji programu wyborczego KPN.
  • Ryszard Skóra rezygnuje 21 lipca 1991 r. z kierowania GD „Mielec” oraz kierownika biura wyborczego w Mielcu, z powodu braku zainteresowania działalnością KPN ze strony miejskiej struktury KPN, która w rzeczywistości nie istnieje. Przyjęto jego rezygnację i jednocześnie zawieszono w czynnościach pozostałych członków GD, Marka Adamskiego i Marka Koczanowskiego oraz odwołano z funkcji szefa BIP Piotra Przybyło z jednoczesnym wnioskiem wo wyższych władz KPN o usunięcie go z KPN. Pozostałą część GD „Mielec” podłączono bezpośrednio pod Kierownika KPN RD Mielec.
  • Po powołaniu KPN RD Kolbuszowa przez KAB Obszar II Kraków, w uchwale z 15 sierpnia 1991 r. KPN RD Mielec ustalił teren: miasta Kolbuszowa oraz gminy Cmolas, Kolbuszowa, Niwiska, Ostrów, Raniżów, Stary Dzikowiec – jako zakres działania dla KPN RD Kolbuszowa. Ustalono także ich tymczasowe władze: Stefana Orzecha (Kierownika) i Urszulę Bigder (zastępcę Kierownika).

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1991 bieżące i KPN 1991 posiedzenia.

Zjazd

Zjazd ten nie przewidywany w harmonogramie (nadzwyczajny), musiał być zwołany po rezygnacji Ryszarda Skóry z funkcji Kierownika KPN RD Mielec. Najszybszym terminem był dzień 2 maja 1991 r.. Uczestniczyło 21 członków KPN, w tym uprawnionych do głosowania 17. Ryszard Skóra zdał relację z swojego okresu kierowania KPN RD Mielec w sprawozdaniu. Sprawozdanie po dyskusji zostało przyjęte. Podczas głosowania, kierownikiem KPN RD Mielec został wybrany Adam Krawiec, a w skład kierownictwa weszli: Urszula Bigder, Stefan Orzech, Fryderyk Kapinos, Anna Matuła. Powiadomiono 4 maja 1991 r. też o zmianach media i inne organizacje. Ryszard Skóra pozostał tylko kierownikiem GD „Mielec” z upoważnieniem z 13 maja 1991 r. wydanym przez kierownika KPN RD Mielec, Adama Krawca do: rozmów z prezydentem miasta Mielca i podległych mu bezpośrednio z urzędu przedsiębiorstwami oraz samorządu.

Następny, Zjazd zwyczajny odbył w dwóch turach 9 i 16 grudnia 1991 r. Na początku obrad w dniu 9 grudnia stwierdzono, że na 20 członków KPN uprawnionych (Członków rzeczywistych i Kandydatów), przybyło 11. Liczba ta stwierdzała o ważności podczas głosowań. Na protokolanta ustalono Stanisława Krawca, a prowadzącym obrady został Fryderyk Kapinos. W pierwszej kolejności dyskutowano nad formą Zjazdu: Zwyczajny czy Nadzwyczajny z przyczyny braku decyzji o wyłączeniu GD Kolbuszowa ze struktury KPN RD Mielec i utworzeniu jako osobny Rejon. Adam Krawiec wyjaśnił jednoznacznie tę kwestię tym, że sam wnioskował do szefa Okręgu II Kraków Zygmunta Łenyka o powołanie Rejonu Kolbuszowa i na jego polecenie został odpowiedzialnym za przeprowadzenie Zjazdów Rejonów w Mielcu i Kolbuszowej. Po tych wyjaśnieniach uznano zebranie jak zwyczajny Zjazd KPN RD Mielec. Za kierownictwo Rejonu sprawozdanie złożył Adam Krawiec, dzieląc temat na trzy zagadnienia: organizacyjne, wyborcze, finansowe. W sprawach organizacyjnych wynikało, że liczebność KPN RD Mielec (mielecko-kolbuszowski) na koniec października 1991 r. wynosiła 41 osób. Na dzień 9 grudnia 1991 r. liczebność członków z Mielca to 22 osoby (bez widocznego przyrostu). Liczebność struktury kolbuszowskiej stopniowo wzrastała, a mieleckiej malała. Nie powiodło się także utworzenie sekcji informacyjno-propagandowej pod kierownictwem Piotra Przybyło. W części dotyczącej tematyki wyborczej Adam Krawiec opisał na wstępnych wynikach, sytuację powyborczą jako dobrą. W Mielcu wygrała KPN, a na wsi była na drugim miejscu poza gminą Czermin, gdzie wyraźnie „odpuszczono” sobie propagandę wyborczą w tamtym rejonie, co w rezultacie dało wynik trochę gorszy. W sprawach finansowych temat podzielono na trzy okresy. Pierwszy to praca Anny Matuła w okresie od 3 maja 1991 r. do 1 lipca 1991 r. Przychody w tym okresie wyniosły 637000 zł, rozchody 557000 zł, z saldem dodatnim 80000 zł. W okresie od 2 lipca 1991 r. do 27 października 1991 r. działalność finansową przejął Adam Krawiec (jako kierownik Rejonu) prowadząc pogotowie kasowe w temacie tylko wyborczym, a dla pogotowia kasowego w sprawach tylko organizacyjnego wydał polecenie prowadzenia dla Ryszarda Skóry. Adam Krawiec przedstawił rozliczenie dla obu kas. Przychód 5808000 zł, rozchód 4958000 zł, z saldem dodatnim 850000 zł. Były poważne wątpliwości co do rzetelności sporządzenia sprawozdania finansowego przez Ryszarda Skórę. Po wymianie poglądów i propozycji ostatecznie sprawozdanie przyjęto 7 głosami za, 3 przeciw i 1 wstrzymującej się. Na zakończenie rozmawiano jeszcze o sytuacji politycznej powyborczej. Ryszard Skóra zgłosił jeszcze pisemnie szereg propozycji: powołania zespołu (KPN + niezrzeszeni) do badania działalności Rady Miejskiej, przystąpienia w koalicji do zbierania podpisów pod referendum o odwołanie Rady Miejskiej, przeprowadzenia referendum nad votum nieufności dla Rady Miejskiej, skierowanie decyzji Wojewody do NSA w Krakowie, zorganizowania akcji propagandowej na rzecz referendum, oddelegowania osoby do ścisłego utrzymywania kontaktu z posłem Zygmuntem Łenykiem, płatnego zatrudnienia Kierownika Biura KPN w Mielcu. Na tym zakończono pierwszą turę Zjazdu, ze względu na późną porę.

Podczas drugiej tury Zjazdu 16 grudnia 1991 r., na początku obrad stwierdzono, że na 20 członków KPN uprawnionych (Członków rzeczywistych i Kandydatów), przybyło 10 i do ważności obrad brakuje 1 osoby. Jednak zebrani postanowili dalej obradować, sądząc że ktoś się spóźni. Protokolantem został Adam Krawiec. Przegłosowano porządek obrad: dyskusja programowa zakończona uchwałą, powołanie komisji wyborczej, wybór Kierownika Rejonu, wybór Kierownictwa Rejonu, wybór Komisji Rewizyjnej, dyskusja programowo-organizacyjna z uchwałą, zakończenie obrad. Podczas dyskusji programowej Ryszard Skóra zaproponował aby przystąpić do odwołania Rady Miejskiej i Zarządu Miasta w Mielcu, wliczając w to doprowadzenie do referendum i ponowne wybory. Z kolei Adam Krawiec był temu przeciwny, gdyż jego zdaniem KPN RD Mielec, po utworzeniu RD Kolbuszowa, jest zbyt słaba organizacyjnie. Powinna raczej skupić się na werbunku nowych członków i nad rozbudową struktur. Nie zgodził się z tym twierdzeniem Józef Malczyński, sugerując, że wycofanie się KPN z tych akcji spowoduje zniknięcie organizacji z życia publicznego i politycznego rejonu, co będzie korzystne dla innych ugrupowań. Fryderyk Kapinos stwierdził, że działania w tym kierunku są wskazane i zadeklarował swoje poparcie, ale pod warunkiem, że każdy z członków jest w stanie zadeklarować swą pomoc i jej dotrzymać. Po dyskusji przegłosowano kolejno wnioski: Józefa Malczyńskiego „Czy KPN będzie kontynuowała prace nad odwołaniem Zarządu Miasta i Rady Miejskiej” (został przyjęty przy dwóch głosach przeciw i jednym wstrzymującym się), Ryszarda Skóry „By KPN podjęła rozpoznanie co do ewentualnych koalicji z Unią Demokratyczną, Porozumieniem Centrum, NSZZ „Solidarność”, delegaturą „Solidarność”, Światowym Związkiem Żołnierzy AK w zakresie odwołania Zarządu i Rady Miasta” (został przyjęty przy dwóch głosach przeciw i jednym wstrzymującym się). Następnie, wybrano dwuosobową komisję wyborczą w osobach Marka Koczanowskiego i Artura Ziomka. Na Kierownika KPN RD Mielec zgłoszono Józefa Malczyńskiego i Krzysztofa Goławskiego. Stosunkiem głosów 5 do 2 przy 9 głosujących i 8 ważnych głosach, Kierownikiem KPN RD Mielec, wybrany został Józef Malczyński. Podczas wybierania Kierownictwa RD Mielec doszło do kontrowersji. Przy braku chętnych do Kierownictwa uznano, że druga tura Zjazdu jest nieważna i nadal władze RD pozostają bez zmian, czyli: Kierownik KPN RD Mielec – Adam Krawiec oraz Kierownictwo KPN RD Mielec: Fryderyk Kapinos, Anna Matuła, Krzysztof Goławski). Postanowiono zwołać drugą część Zjazdu na 9 stycznia 1992 r.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1991 zjazd.

Wybory parlamentarne

KPN w 1991 r. rozpoczyna przygotowania do wyborów parlamentarnych. Na posiedzeniu kierownictwa 25 stycznia 1991 r. ustalono, że KPN RD Mielec może maksymalnie wytypować 5 osób na kandydatów w wyborach parlamentarnych, w tym jedno miejsce dla GD Kolbuszowa. Zebranie zaakceptowało kandydatów z KPN z Mielca: Ryszarda Skórę, Adama Krawca, Annę Matuła. Jednocześnie zobowiązano kierownictwo RD Mielec do rozmów z Józefem Malczyńskim jako ewentualnym czwartym kandydatem. Rozmowy te przeprowadzono 6 lutego przez Ryszarda Skórę i 7 lutego przez Adama Krawca. Na kolejnym zebraniu 8 lutego 1991 r. przedstawiono dwie osoby do trzech już wytypowanych. Ze strony Mielca doszedł Józef Malczyński, a z Kolbuszowej Stanisław Hariasz. Następnego dnia 9 lutego z kandydowania zrezygnowała Anna Matuła (bez podania przyczyn), nie wytypowano kandydatury zastępczej i skompletowano już wszystkie niezbędne materiały kandydatów celem przesłania ich do Krakowa. Na polecenie Szefa KAB II KPN Kraków, wytypowano 18 lutego 1991 r. dwie zastępcze kandydatury: Piotra Przybyło i Fryderyka Kapinosa. W dniu 9 czerwca 1991 r. na zebraniu okręgowego sztabu wyborczego KPN ustalono skład mieleckiego rejonowego sztabu wyborczego: Anna Matuła (szef sztabu), Stefan Orzech (pełnomocnik szefa sztabu na okręg kolbuszowski), Piotr Przybyło (Biuro Informacji i Propagandy na Mielec), Urszula Bidger (BIP na Kolbuszową), Maria Krawiec (pełnomocnik d/s funduszy na Mielec), Krzysztof Minorczyk (pełnomocnik d/s funduszy na Kolbuszowę). Wszystkie te osoby włącznie z Kierownikiem KPN RD Mielec wchodziły w skład okręgowego sztabu wyborczego KPN w Rzeszowie. Akcją werbunkowo-wyborczą objęto: miasto i gminę Mielec oraz gminy Czermin, Przecław i Tuszów (zadanie dla rejonu mieleckiego), a także miasto i gminę Kolbuszowa oraz gminy Cmolas, Raniżów, Niwiska, Ostrów, Stary Dzikowiec (zadanie dla rejonu kolbuszowskiego). Na dzień 18 czerwca 1991 r. przygotowano generalną odprawę, na której przekazano sprawozdanie z pierwszego zebrania koordynacyjnego okręgu wyborczego rzeszowsko-tarnobrzeskiego, omówiono: dotychczasowe ustalenia i uchwały kierownictwa KPN RD Mielec, omawiano poszerzenie listy kandydatów w ramach tzw. list zblokowanych, strategię funduszy wyborczych, strategię spotkań przedwyborczych, inne sprawy organizacyjne. Ostatecznie lista wyborcza KPN została zaakceptowana i zarejestrowana w Okręgowej Komisji Wyborczej w Rzeszowie 2 września 1991 r.. Kandydowali: Zygmunt Łenyk (Kraków), Krzysztof Woźniak (Rzeszów), Ewa Gołębiowska (Tarnobrzeg), Józef Malczyński (Mielec), Andrzej Kaźmierczak (Rzeszów), Adam Krawiec (Wadowice Górne), Tadeusz Mika (Tarnobrzeg), Krzysztof Jedliński (Łańcut), Stanisław Hariasz (Kolbuszowa), Ryszard Skóra (Mielec), Stanisław Krzywiecki (Sandomierz), Zbigniew Pinkowski (Rzeszów), Bogumiła Ramska (Rzeszów). Inne osoby kandydowały ze zblokowanych list: Bloku Ludowo-Chrześcijańskiego (Fryderyk Kapinos, Krzysztof Minorczyk), Polskiej Partii Ekologicznej-Zielonych (Włodzimierz Brudz, Stanisław Kagan). Kampanię wyborczą rozpoczęto w Rzeszowie 17 września 1991 r. (na fotografii mieleccy kandydaci). Podczas spotkania otwartego z mieszkańcami Mielca w RCK, 22 października 1991 r. przedstawiono wszystkie osoby kandydujące z listy KPN. Przygotowano ulotki, cegiełki, odezwy i plakaty wyborcze. Liderem listy był Zygmunt Łenyk. I to on wygrał uzyskując 8612 głosów. Na dalszych miejscach byli: Józef Malczyński (4479), Adam Krawiec (1337), Stanisław Hariasz (644), Ryszard Skóra (914). Komitet Wyborczy KPN w skali kraju, uzyskał 841738 głosów i 40 mandatów poselskich. Poseł Zygmunt Łenyk w każdy pierwszy poniedziałek miesiąca pełnił dyżur poselski w mieleckim RCK oraz w Tarnobrzegu oraz otwarte spotkania w wielu miejscowościach, a także dwa wystąpienia w lokalnej rozgłośni radiowej „HIT Mielec”.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1991 wybory.

Interwencje

Wśród interwencji w tematach lokalnych należy wymienić:

  • Zwracano się 19 września 1991 r. do Urzędu Miasta o podjęcie działań dotyczących pełnego pokrycia w energię cieplną mieszkańców Mielca. Odpowiedziano 25 września o podjęciu tematu na sesji Rady Miasta wyznaczonej na 4 października.
  • Wydano 25 września 1991 r. oświadczenie w sprawie sytuacji w WSK „PZL-Mielec”. Na ogłoszoną upadłość zakładu KPN RD Mielec określił jako działanie na szkodę narodu i państwa polskiego, z tytułu naruszenia obronności kraju oraz sytuacja taka będzie jednocześnie upadłością ekonomiczną samego miasta Mielca. KPN RD Mielec postulował, aby utworzono Międzyzakładowy Komitet Protestacyjny, grupujący przedstawicielstwa związków zawodowych i ugrupowań politycznych, jako jedynego organu przedstawicielskiego do zakończenia mediacji z organami samorządowymi i rządowymi. Co prawda powstał już 14 września 1991 r. Komitet Strajkowy NSZZ „Solidarność” (23 osobowy) pod przewodnictwem Władysława Ortyla, ale nie grupował on wszystkich związków zawodowych ani partii politycznych. Uzyskał tylko poparcie poszczególnych organizacji związkowych „Solidarność” z innych zakładów poza Mielcem.
  • W liście otwartym 19 października 1991 r. domagano się dymisji prezydenta Mielca, Władysława Bieńka z powodu przegłosowania przez Radę Miejską umowy bankowej na zaciągnięcie kredytu w wysokości 8 miliardów złotych (okres spłaty 8 miesięcy), dając pod zastaw hipoteczny dworek Oborskich przy ul. Legionów w Mielcu, na utrzymanie funkcjonowania Elektrociepłowni WSK „PZL-Mielec” przez okres grzewczy 1991/92. Transakcja taka naruszała zasady sprawiedliwości społecznej i gospodarczej mieniem komunalnym. Domagano się powołania specjalnej komisji do zbadania tego tematu. Po braku reakcji ze strony urzędu miasta, KPN RD Mielec zwrócił się z tym tematem 16 listopada 1991 r. do Wojewody Rzeszowskiego.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1991 bieżące.

Kadry

Poszerzano skład osobowy o kolejne osoby. Przyjęto: Józefa Ziomek (17 stycznia 1991 r., wolny nabór), Fryderyka Kapinosa (23 stycznia 1991 r., rekomendacja Adama Krawca), Marcina Krępa (10 marca 1991 r., wolny nabór), Lucynę Kupiec (19 listopada 1991 r., wolny nabór), Tadeusza Kupiec (19 listopada 1991 r., wolny nabór), Romana Matuła (15 grudnia 1991 r., rekomendacja Anny Matuła i Ryszarda Skóry, Jana Augustyna (Kolbuszowa), Stanisława Drausa (Kolbuszowa), Jana Panka (Kolbuszowa), Krzysztofa Minorczyka (Kolbuszowa), Bogdana Mokrzyckiego (Kolbuszowa).

Za wnioskiem z 8 stycznia 1991 r. Kierownika KPN RD Mielec, Ryszarda Skóry, stopnie Członka rzeczywistego KPN otrzymują: Marzena Drabik (sprawy ewidencyjno-werbunkowe) i Grzegorz Lizakowski (sprawy rozbudowy i działalności „Strzelca”), Anna Matuła (od stycznia 1991 r.). Stopień członkowski Kandydat KPN RD Mielec otrzymali: Marek Adamski (od 20 stycznia 1991 r.), Józef Kamuda (od 30 maja 1990 r.), Janusz Rżany (od 25 stycznia 1991 r.), Józef Ziomek (od 20 lipca 1991 r.).

Skreślono 8 stycznia 1991 r. z listy członków KPN, Dariusza Groele na jego prośbę, z powodu wyjazdu za granicę. Usunięto dyscyplinarnie z KPN: 14 marca 1991 r. Mirosława Janczara z powodu negatywnego trybu życia i kłamstwa i potwierdzono powyższe pismem z 20 marca, dodając jeszcze jako usuniętych: Roberta Ortyla, Marka Adamskiego oraz 12 kwietnia, Adama Straża i Czesława Klausa.

Liczebność KPN RD Mielec na dzień 23 stycznia 1991 r. liczyła 30 osób, w tym 6 Członków rzeczywistych, 18 Kandydatów i 6 Uczestników.

KPN KAB Obszar II Kraków 8 marca 1991 r. przesłał do KPN RD Mielec, legitymacje dla członków KPN: Ryszarda Skóra (nr 2144), Piotra Przybyło (nr 2143), Maria Krawiec (nr 2140), Adam Krawiec (nr 2142), Anna Matuła (nr 2145), Mirosława Orłowska (nr 2149), Robert Ortyl (nr 2148), Jadwiga Piechota (nr 2150).

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN deklaracje,KPN 1991 dyscyplinarne oraz pokrewnych.

Rok 1992

Sprawy organizacyjne

Z ważniejszych bieżących wydarzeń należy wymienić:

  • Upoważniono 10 stycznia 1992 r. Ludwika Pełkę z Zielonki, do prowadzenia działalności statutowej KPN w gminie Raniżów, z jednoczesnym mianowaniem na Kierownika GD KPN w Zielonce.
  • Decyzją CKAB w Warszawie z 14 stycznia 1992 r. wprowadzono reorganizację struktury KPN w całym kraju, powołując jednocześnie 3 nowe Obszary. Powstało 9 Obszarów: I Centralny – z szefem Romanem Gołąb (Ciechanów, Płock, Radom, Skierniewice, Warszawa, Siedlce, Biała Podlaska), II Małopolski – z szefem Leszkiem Golba (Kraków, Nowy Sącz, Tarnów, Kielce), III – z szefem Piotrem Aszyk (Koszalin, Słupsk, Gdańsk, Elbląg, Olsztyn, Bydgoszcz, Toruń, Włocławek), IV – z szefem Pawłem Mitrus (Lublin, Chełm, Zamość), V – z szefem Tomaszem Karbowskim (Katowice, Bielsko-Biała, Opole, Wałbrzych, Jelenia Góra, Legnica, Częstochowa), VI – z szefem Wojciechem Pęgiel (Poznań, Kalisz, Leszno, Zielona Góra, Gorzów Wielkopolski, Piła, Szczecin), VII – z szefem Waldemarem Polczyńskim (Suwałki, Białystok, Łomża), VIII – z szefem Markiem Michalikiem (Łódź, Piotrków, Sieradz, Konin), IX – z szefem Andrzejem Kazimierczakiem (Rzeszów, Przemyśl, Krosno, Tarnobrzeg) oraz doprowadzono liczbę Okręgów do 49 – według zasady jedno województwo jeden Okręg. Jednocześnie zmieniono struktury KAB w Obszarach i Okręgach, które powinny się składać z 6 funkcyjnych: Szef, Zastępca Szefa, Szef BIP, Skarbnik, Szef Sekcji Poligraficzno-Propagandowej, Szef Sekcji Ewidencyjno-Werbunkowej. Dnia 23 maja 1992 r. CKAB w Warszawie wydał kolejną instrukcję, tym razem dotyczącą zasad organizacji, kompetencji i odpowiedzialności w Rejonie Działania.
  • KPN RD Mielec chcąc uniknąć włączenia ich pod Obszar IX, składają 16 stycznia 1992 r. do Szefa Wydziału Organizacyjnego CKAB w Warszawie, propozycję aby RD Mielec przekształcić tylko w nazwie na Podokręg Mielec. Propozycja ta nie została uwzględniona 29 stycznia 1992 r.
  • Od 21 lutego 1992 r. zostało utworzone zaplecze kadrowe rejonowej struktury KPN RD Mielec, stanowiące bazę wyjściową dla przyszłych radnych oraz pracowników samorządowych i administracyjnych. Zaplecze było budowane tylko o te osoby, które złożą deklarację i zostaną przyjęte do KPN.
  • Decyzją z 11 czerwca 1992 r. Kierownika RD KPN Mielec – Adama Krawca, powołano Kierownictwo Akcji Bieżącej Rejonu Działania KPN Mielec w składzie: Ryszard Sokólski (zastępca Kierownika RD), Fryderyk Kapinos (szef BIP RD), Anna Matuła (skarbnik RD), Ryszard Skóra (szef Sekcji Poligraficzno-Propagandowej RD), Jan Kamuda (szef Sekcji Ewidencyjno-Werbunkowej RD). Pierwszą uchwałą KAB RD KPN Mielec z 16 lipca 1992 r. było ustalenie nowych pieczątek i kasacja starych. Już 18 sierpnia 1992 r. kolejną uchwałą KAB, zmieniono szefów sekcji: Fryderyk Kapinos został szefem Sekcji Poligraficzno-Propagandowej RD, a Ryszard Skóra szefem BIP RD.
  • Obowiązkowa narada aktywu 4 lipca 1992 r. w Przemyślu ukazuje pośrednio datę przejścia KPN RD Mielec z Obszaru II Kraków do Obszaru IX Rzeszów.
  • Na zaproszenie ŚZŻAK oddział Kolbuszowa, KPN RD Mielec uczestniczył 9 sierpnia 1992 r. w poświęceniu pamiątkowej tablicy ku czci poległych 4 maja 1944 r. żołnierzy AK w Biesiadce.
  • W Sądzie Wojewódzkim w Warszawie Wydział VIII Cywilny i Rejestrowy, 14 sierpnia 1992 r. zarejestrowano Związek Zawodowy „KONTRA” z siedzibą w Katowicach, zrzeszający pracowników, emerytów i rencistów oraz bezrobotnych wszystkich zawodów. Dnia 2 czerwca 1993 r. w Rzeszowie odbyło się założycielskie zebranie Związku Zawodowego „KONTRA”. Utworzono Rzeszowski Tymczasowy Zarząd Regionu ZZ „Kontra”. Przewodniczącym został wybrany Ryszard Skóra, zastępcami przewodniczącego Adam Kępka i Edward Welc, sekretarzem Włodzimierz Brudz, skarbnikiem Bogdan Olejarczyk, członkami Ryszard Więcek, Irena Łobos, Jan Srutek, Julian Ciskał, Marek Borys.
  • Dnia 5 października 1992 r. Adam Krawiec rezygnuje z funkcji Kierownika KPN RD Mielec, motywując to swoim bezrobociem i poszukiwaniem pracy na terenie województwa tarnowskiego. Wniósł do Szefa Obszaru IX w Rzeszowie, o pilne statutowe decyzje z powołaniem nowego Kierownika KPN RD Mielec.
  • W rocznicę stanu wojennego 13 grudnia 1992 r. KPN RD Mielec uczestniczył w wiecu przed pomnikiem „Ofiarom komunizmu” – w hołdzie pomordowanym i okaleczonym przez nieludzki bezbożny system komunistyczny – w Rzeszowie.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1992 bieżące i KPN 1992 posiedzenia, KPN Związek Zawodowy „Kontra”.

Interwencje

W połowie kadencji ówczesnego prezydenta Mielca Władysława Bieńka, KPN RD Mielec oceniła działalność Rady Miejskiej w Mielcu z kadencji 1990-1994. Rozplakatowano 21 maja 1992 r. na mieście Oświadczenie KPN RD Mielec, informujące o narastającej patologii w gospodarowaniu majątkiem gminnym, kryteriach i sposobie rozdziału dóbr np. wynajem lub sprzedaż lokali i gruntów, przyznawanie ulg, zezwoleń. Jednocześnie wzywano wszystkich pokrzywdzonych o pomoc w poszerzeniu i skompletowaniu pełnej dokumentacji przypadków łamania prawa, korupcji i afer. Zagadnienia te mieściły się w ogólnopolskiej inicjatywie KPN tworzącej w klubie parlamentarnym w Sejmie oraz przy Biurach Poselskich i Senatorskich KPN, „Ruch Przeciwdziałania Patologiom Gospodarczym KONTRA” (patrz informacja prasowa: „GLOB-24” z 8-10 maja 1992 r.). O temacie tym m.in. dyskutowano 27 maja 1992 r. podczas obrad XXIII sesji Rady Miasta Mielca (m.in. Hieronim Mikietiuk, Jan Wróblewski, Władysław Bieniek), przy uchwalaniu budżetu miasta. Kilka godzin wcześniej przedstawiciele KPN RD Mielec rozmawiali z Andrzejem Osnowskim. Ustalono, że najpóźniej do pierwszej dekady czerwca KPN RD Mielec przekaże udokumentowanie na skonkretyzowane zarzuty wraz z propozycjami i sugestiami, które będą tematami dalszych dyskusji. Natomiast, radni nie zostali poinformowani o tym ustaleniu i wysłuchali ultimatum Zarządu Miasta wobec KPN RD Mielec. Tylko jeden radny wezwał aby wpierw ukarać tych co biorą łapówki. Przy takim obrocie sprawy KPN RD Mielec poprzednie ustalenie z Andrzejem Osnowskim uznał za nieważne (patrz informacja prasowa: „Nowiny” nr 23 z 11 czerwca 1992 r., „Głos Mielecki” nr 24 z 12 czerwca 1992 r., „KORSO” nr 34 z 27 sierpnia 1992 r.). Zarząd Miasta wezwał KPN RD Mielec 29 maja 1992 r. do przedstawienia dowodów (w śmiesznym nie mającym żadnych podstaw prawnych ultimatum dwutygodniowym), z dalszą informacją o kierowaniu tematu na drogę sądową. Jednocześnie, ZM w Mielcu zastosował coś w rodzaju represji władz nad partią polityczną, wypowiadając umowę najmu dla biura KPN RD Mielec.

KPN RD Mielec podejmuje uchwałę 7 lipca 1992 r., w której zarzucono Radzie Miejskiej w Mielcu: niegospodarność i rozrzutność finansową, nieumiejętne gospodarowanie majątkiem gminnym, przekroczenie uprawnień, decyzje sprzeczne z interesem społecznym, brak działań ograniczających bezrobocie, tolerowanie starych komunistycznych struktur w Urzędzie i podległych jednostkach. W uchwale tej domagano się też odwołania Prezydenta i Rady Miasta. Całość została rozwinięta w 24 stronicowym „Raporcie podsumowującym działalność władz samorządowych Gminy miejskiej Mielec w połowie kadencji” z 4 lipca i przesłana do przewodniczącego Rady Miasta Andrzeja Osnowskiego. Według KPN RD Mielec, rozrzutne i nieefektywne gospodarowanie przejawiało się w m.in.: braku przetargów na wykonawców inwestycji budżetowych, braku przetargów w zakresie prywatyzacji handlu, umorzenia i obniżki czynszów od lokali handlowych, udzielanie bezprocentowych pożyczek, poręczenia bankowe składnikami majątku gminnego, nieuzasadnione wydatki budżetowe (np. zakup samochodu dla Straży Miejskiej za 100 mln zł ówczesnych, zawyżone wydatki na administrację samorządową – wzrost o 187,8%). Duży niepokój KPN budziły fakty likwidacji przedszkoli i żłobków. Do połowy kadencji samorządu zlikwidowano 4 żłobki na 7 istniejących, a w samym czerwcu 1992 r. zlikwidowano 3 przedszkola. Władze tłumaczyły wszystko trudną sytuacją finansową miasta. Kwestionowano także poszczególne wydatki i inwestycje miejskie. Z jednej strony likwidowano żłobki i przedszkola, a z drugiej rozdawano bezprocentowe pożyczki np. na: Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej – 160 mln. zł (13 marca 1991 r.), FKS „Stal” – 130 mln. zł (8 maja 1991 r.), na halę targową – 200 mln. zł (12 czerwca 1991 r.), POM Wojsław – 250 mln. zł (3 października 1991 r.), KPRB – 500 mln. zł 12 czerwca 1991 r.). Późniejsze „darowizny” finansowe, umorzenia podatków, poręczenia wierzytelności, itp. Tutaj jakby zapomniano o trudnej sytuacji finansowej miasta. Kwestionowała to też Komisja Rewizyjna samorządu Mielca. Inna próbą naruszenia prawa własności był temat budynku byłej kaflarni przy ul. Żeromskiego 13, będącego własnością państwa Pazdrów (dawniej mieścił tam się ZUS i Izba Skarbowa, a obecnie Urząd Skarbowy). Budynek ten został odebrany właścicielom w latach 50-tych XX wieku, przez ówczesne władze komunistyczne. W roku 1989 właściciele wystąpili o zwrot budynku. Decyzją MPiH z 1990 r. sprawa własności została potwierdzona, z zaleceniem by do czasu uregulowania sposobu zwrotu zabranego mienia, władze lokalne wstrzymały się z jakimikolwiek działaniami zmierzającymi do zbycia tego majątku jako mienia komunalnego. Decyzję tą otrzymał prezydent miasta Władysław Bieniek. Próbował ją ominąć, raz nie informując radnych o niej, a drugi raz na sesji samorządu w 22 stycznia 1992 r. przedstawiał informację o zamiarze sprzedania budynku Izbie Skarbowej. Po proteście właścicieli nastąpiła cisza wokół tego tematu. Podjęto też kuriozalną uchwałę, w której dawano sobie (Prezydent i Wiceprezydenci) 6-miesięczną odprawę w przypadku odwołania ich z zajmowanych stanowisk. Wojewoda Rzeszowski zaskarżył to do NSA. NSA uznał uchwałę za niezgodną z prawem. Bardzo wiele do życzenia była działalność władz w sprawie przejęcia przez miasto budynku po byłej PZPR (co wywalczyło KPN RD Mielec). W uchwale z 22 marca 1992 r. samorząd miasta upoważnił Zarząd miasta do wystąpienia do Wojewody Rzeszowskiego o przekazanie Gminie Miejskiej Mielec nieruchomości, na której zlokalizowany jest budynek po byłym KM PZPR. Działo się to w sytuacji gdy „spadkobierca” SdRP sprzedawał budynek bankowi PKO BP. Sprawę ostatecznie wyjaśnił wyrok sądowy w sprawie prowadzonej przez likwidatora majątku po PZPR (wnioskował o to poseł KPN, Zygmunt Łenyk). W raporcie przypomniano także zachowanie Władysława Bieńka podczas stanu wojennego oraz usunięcie go dyscyplinarnie z szeregów NSZZ „Solidarność” w 1991 r. Raport ten, w skrócie tu omówiony, podpisało 8 członków KPN RD Mielec: Anna Matuła, Jan Kamuda, Kazimierz Kos, Ryszard Sokólski, Ryszard Skóra, Adam Krawiec, Jadwiga Piechota, Fryderyk Kapinos.

Już 3 lipca 1992 r. Władysław Bieniek, Andrzej Osnowski, Marian Strycharz – w pozwie cywilnym (jako osoby prywatne nie z urzędu) składają w Sądzie Wojewódzkim Wydział I Cywilny w Rzeszowie, pozew o ochronę dóbr osobistych. Nie czekali nawet na przedstawienie dowodów KPN RD Mielec, które zostały wysłane na ręce Andrzeja Osnowskiego 7 lipca 1992 r. KPN RD Mielec przesłał też 8 lipca 1992 r. pismo do Wojewody Rzeszowskiego w Rzeszowie (o podobnej treści) oraz 15 lipca 1992 r. zawiadomienie do prokuratury w Mielcu, a ta z kolei 28 lipca do NIK w Rzeszowie z prośbą o ewentualną kontrolę UM w Mielcu (patrz informacja prasowa: „KORSO” nr 29 z 23 lipca 1992 r. i nr 30 z 30 lipca 1992 r., „Głos Mielecki” nr 30 z 14 sierpnia 1992 r., „Gazeta Polska” nr 14 z 27 września 1992 r.). Wojewoda Rzeszowski Kazimierz Ferenc, 10 sierpnia 1992 r. zwraca się do Przewodniczącego Rady Miejskiej Andrzeja Osnowskiego i Prezydenta Władysława Bieńka o informacje w tej sprawie, gdyż zdaniem wojewody, zarówno pismo z raportem KPN RD Mielec jak i uwagi Komisji Rewizyjnej są zbieżne i budzą niepokój. Na posiedzeniu KAB RD KPN Mielec z 4 września 1992 r. omówiono pierwszą fazę akcji i przygotowano wstępne założenia drugiej fazy.W uchwale zapisano, że druga faza akcji rozpocznie się opublikowaniem listu otwartego do radnych Rady Miejskiej, w którym należy zasygnalizować: dotychczasowe działania KPN wyręczające radnych, dania ostatniej szansy radnym aby podjęli inicjatywę rozwiązania problemu, narastające opinie społeczne o utracie przez Radę możliwości obiektywnego, rzetelnego działania i spełniania przez nią podstawowych ustawowych obowiązków.

Przeprowadzono kontrolę zleconą przez Wojewodę Rzeszowskiego, która nie potwierdziła wielu zarzutów stawianych w kolejnych pismach KPN RD Mielec i szerokim raporcie. Jedynie potwierdzono znaczne przekroczenie limitu punktów sprzedaży napojów alkoholowych, stanowiące rażące naruszenie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Pomimo tego KPN RD Mielec nadal bacznie przygląda się poczynaniom samorządowców Mielca i w efekcie czego śle kolejne pismo interwencyjne 29 stycznia 1993 r. do Wojewody Rzeszowskiego, podważające zasadność uchwały Rady Miasta na temat podatku od nieruchomości i od psów. Tym razem przyznano im rację i wszczęto postępowanie unieważniające tą uchwałę. Prokuratura też odmówiła wszczęcia postępowania i umorzyła sprawę. KPN RD Mielec składała zażalenie, które zostało przyjęte przez Prokuraturę Wojewódzką w Rzeszowie i uchylono postanowienie Prokuratury Rejonowej w Mielcu, zlecając jednocześnie prokuratorowi rejonowemu uzupełnienia postępowania sprawdzającego. W ten sposób potwierdzono jedynie uwagi KPN RD Mielec w temacie przekroczenia limitów punktów sprzedaży napojów alkoholowych, nie wszczynając postępowania.

Dnia 14 sierpnia 1992 r. KPN RD Mielec otrzymuje wezwanie do Sądu Wojewódzkiego Wydział I Cywilny w Rzeszowie. W dwa dni później 18 sierpnia wyznaczają dwie osoby z kierownictwa do reprezentowania KPN RD Mielec przed sądem. Stronę pozywającą reprezentował w sądzie adwokat z Łańcuta, Jan Wejman. Przed sądem pozywający miał dwóch adwokatów, a pozwany żadnego. To niedopatrzenie ze strony KPN RD Mielec skutkowało dalej dla nich niekorzystnie. Już na pierwszej rozprawie 14 września 1992 r., Adam Krawiec podpisuje ugodę ze stroną pozywającą o treści: …”Kierownictwo KPN w Mielcu oświadcza, że użyte w oświadczeniu z dnia 21 maja 1992 r. sformułowania o samowoli, łamaniu praw i korupcji nie dotyczą powodów przewodniczącego Rady Miasta Mielca Andrzeja Osnowskiego, prezydenta miasta Mielca Władysława Bieńka i zastępcy prezydenta miasta Mielca Mariana Strycharza.„…. Miano to umieścić w terminie 14 dni w prasie lokalnej. Kierownictwo KPN RD Mielec nie przyjmuje do wiadomości takiej treści ugody oraz umorzenia postępowania, wysyłając 21 września 1992 r. do Sądu Wojewódzkiego Wydział I Cywilny w Rzeszowie, pismo procesowe (później po wielu dniach ustalone jako zażalenie) oraz do pozywających, podważające według KPN RD Mielec wyrok z 14 września 1992 r. Potok krążących pism doprowadza w ostateczności do rozprawy przez Sądem Apelacyjnym w Rzeszowie, który oddalił zażalenie KPN RD Mielec w wyroku z 12 lutego 1993 r. W uzasadnieniu podano: …”Sąd Wojewódzki umorzył postępowanie w sprawie wobec zawarcia przez strony ugody sądowej na rozprawie przeprowadzonej w tymże dniu. (…) Ugodę podpisali powodowie osobiście i ich pełnomocnik będący adwokatem, zaś za stronę pozwaną działał Adam Krawiec Kierownik RD KPN w Mielcu. Postanowienie powyższe zaskarżyło Kierownictwo RD KPN w Mielcu w osobach: Jan Kamuda, Fryderyk Kapinos, Anna Matuła, Ryszard Skóra i Adam Krawiec, zarzucając, że wymienione Kierownictwo nie akceptuje treści ugody i odmawia jej podpisania, bowiem stawiane powodom zarzuty są prawdziwe. Równocześnie Kierownictwo RD KPN w Mielcu, podniosło, że Kierownik Rejonu Adam Krawiec nie miał upoważnienia do działania w sprawie. (…) Do akt sprawy zostały dołączone, w wyniku uzupełnienia tychże akt, poświadczenie z ewidencji partii politycznych prowadzonej przez Sąd Wojewódzki w Warszawie Wydział VIII z daty 21 sierpnia 1990 r. Nr ewidencji 6/90, stwierdzające, że do ewidencji partii politycznych zgłoszona została partia – KPN (k.70) oraz wyciąg z daty 2 listopada 1992 r. (…) stwierdzający, iż w skład organu reprezentującego partii wchodzi tylko jedna osoba: Robert Leszek Moczulski, Przewodniczący KPN (k.81). (…) W takim przypadku organ terenowy KPN jakim na podstawie art. 41 Statutu KPN, jest Rejon Działania w Mielcu, na czele którego stoi Kierownik Adam Krawiec, mógł działać w sprawie niniejszej tylko na podstawie konkretnego upoważnienia Przewodniczącego KPN, kierującego działalnością KPN i reprezentującego ją na zewnątrz (art. 24 pkt 1 Statutu KPN). Stwierdzenie braku w zakresie należytego umocowania w sprawie procesowej Kierownika KPN RD Adama Krawca uszło uwagi Sądu Wojewódzkiego (…). W toku postępowania między instancyjnego w dniu 23 grudnia 1992 r. Przewodniczący KPN udzielił pełnomocnictwa procesowego do działania w niniejszym sporze wymienionemu Kierownikowi RD KPN w Mielcu – Adamowi Krawcowi (k.80), wobec czego należy uznać, że skoro Kierownik RD (…) został umocowany do działania w sprawie imieniem strony pozwanej i przedłożył udzielone pełnomocnictwo, to brak podstaw w świetle powołanego wyżej przepisu art. 97 par. 2 kpc do pominięcia czynności procesowej strony pozwanej (…). Z tych przyczyn zarzuty zażalenia dotyczące nienależytego umocowania Adama Krawca do działania w sprawie imieniem strony pozwanej, okazały się nieuzasadnione. (…)„…. KPN RD Mielec przegrało prawnie, ale moralnie czuło się zwycięskie i nie przeprosiło wcale powodów. Wyrok pozostał martwym dokumentem na papierze (patrz na dokumenty oraz na informację prasową: „KORSO” nr 39 z 1 października 1992 r., nr 41 z 15 października 1992 r.).

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1992 posiedzenia i KPN proces.

Zjazd

Na podstawie uchwały Kierownictwa RD KPN Mielec z 1 kwietnia 1992 r. ustalono 2 kwietnia Ordynację wyborczą kandydatów na Zjazd. Według Statutu KPN kadencja władz zawsze trwa 1 rok. W uszczegółowieniu Kierownictwo RD określiło zakończenie kadencji ustępujących władz na 2 maja 1992 r. W tym samym dniu postanowiono zwołać kolejny Zjazd delegatów wybranych spośród członków rzeczywistych i kandydatów. Dla wszystkich delegatów przygotowano szczegółowy materiał programowy.

Program Zjazdu obejmował:

  1. Otwarcie obrad przez Kierownika Rejonu.
  2. Złożenie ślubowania przez nowo mianowanych kandydatów.
  3. Wybór sekretarzy Zjazdu do pełnienia obowiązków protokolantów oraz komisji uchwał i wniosków.
  4. Wybór przewodniczącego obrad.
  5. Zatwierdzenie porządku obrad.
  6. Wystąpienie Kierownika Rejonu podsumowującego kadencję.
  7. Dyskusja oceniająca aktualną sytuację.
  8. Dyskusja programowa.
  9. Dyskusja i podjęcie uchwały „Wewnętrzny regulamin wyboru władz Rejonu i ogólne zasady ich funkcjonowania”.
  10. Powołanie Komisji Wyborczej.
  11. Wybory Kierownika Rejonu.
  12. Wolne wnioski i dyskusja programowa.
  13. Wystąpienie wybranego Kierownika Rejonu.
  14. Wybór Kierownictwa Rejonu.
  15. Zakończenie obrad.

Ustępujący Kierownik KPN RD Mielec, Adam Krawiec podsumował swoją kadencję. W wystąpieniu zawarł przede wszystkim omówienie sytuacji powyborczej do Sejmu. KPN w Mielcu wygrało uzyskując 19% głosów, umacniając swoją pozycję wśród partii politycznych oraz swoich szeregów. Dokonano to poprzez aktywną działalność informacyjno-propagandową, zarówno w biuletynie „Przegląd KPN” jak i poprzez kolportaż materiałów prezentujących pracę posła Zygmunta Łenyka w Sejmie (ogólne spotkania z mieszkańcami, dyżury poselskie), zwiększenie kontaktu z mieszkańcami na codziennych dyżurach w siedzibie partii. Wzrosła też siła i ranga KPN wobec lokalnych elit rządzących. poseł Zygmunt Łenyk odbywał cykliczne spotkania wraz z kierownictwem KPN RD Mielec z wieloma mieleckimi firmami, zapoznając się z ich funkcjonowaniem i problemami (m.in. WSK „PZL-Mielec”, Policja, PZZ „Młyn i Elewator”, Bank PKO, Urząd Rejonowy, MPGK).

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1992 zjazd.

Kadry

Poszerzano skład osobowy o kolejne osoby. Przyjęto: Stanisława Skórę (18 stycznia 1992 r., rekomendacja Ryszarda Skóra), Jana Kamudę (5 lutego 1992 r., wolny nabór), Stanisława Lewandowskiego (5 lutego 1992 r., wolny nabór), Kazimierza Kos (10 lutego 1992 r., rekomendacja Adama Krawiec), Annę Skóra (18 lutego 1992 r., rekomendacja Ryszarda Skóra), Stanisława Jażdżyk (10 czerwca 1992 r., rekomendacja Ryszarda Sokólskiego), Andrzeja Drozdowskiego (17 czerwca 1992 r., rekomendacja Ryszarda Sokólskiego), Tomasza Klara (17 września 1992 r., wolny nabór).

Dnia 17 lutego 1992 r. przywrócono członkostwo w KPN – Ryszardowi Sokólskiemu, za aktywną działalność w kampaniach wyborczych na rzecz Leszka Moczulskiego i posłów KPN. Podjęte wcześniej decyzje względem niego uznano za nieważne i niebyłe.

Kierownik KPN RD Mielec, Adam Krawiec 24 kwietnia 1992 r. wnioskuje o nadanie stopnia kandydata osobom: Tadeuszowi Kupiec, Lucynie Kupiec, Romanowi Matule, Stanisławowi Lewandowskiemu, Janowi Kamudzie, Kazimierzowi Kos oraz o nadanie stopnia członka rzeczywistego osobom: Fryderykowi Kapinosowi, Ryszardowi Sokólskiemu, Krzysztofowi Goławskiemu.

Wprowadzono też działania dyscyplinujące opracowane w nowym Statucie z IV Kongresu KPN. Wysłano 14 lipca 1992 r. do nieaktywnych członków KPN RD Mielec jednobrzmiące pismo informujące: …”(…) w związku z dłuższym niepłaceniem składek, brakiem kontaktu z Kierownictwem Rejonu, brakiem prac w realizacji uchwał i przedsięwzięć Konfederacji – Kol. zostaje zobowiązany do dn. 13 sierpnia 1992 r. do nawiązania kontaktu z KAB RD Mielec KPN celem omówienia wynikłych nieprawidłowości i określenia prób ich rozwiązania (…)„…. Pismo to otrzymali: Mirosława Orłowska, Marcin Krępa, Józef Ziomek, Stanisław Skóra, Anna Skóra, Robert Ortyl, Janusz Rżany, Piotr Przybyło, Grzegorz Lizakowski, Marek Adamski, Marzena Drabik, Józef Kamuda, Marek Koczanowski.

Stopień członkowski Kandydat KPN RD Mielec otrzymali: Jan Kamuda (od 24 kwietnia 1992 r.), Kazimierz Kos (od 24 kwietnia 1992 r.), Tadeusz Kupiec (od 24 kwietnia 1992 r.), Lucyna Kupiec (od 24 kwietnia 1992 r.), Stanisław Lewandowski (od 24 kwietnia 1992 r.), Roman Matuła (od 1 lipca 1992 r.).

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN deklaracje, KPN ewidencja, KPN 1992 dyscyplinarne oraz pokrewnych.

Rok 1993

Sprawy organizacyjne

  1. Decyzją Rady Politycznej KPN, Obszar IX z siedzibą w Rzeszowie zlikwidowano i podłączono dotychczasowe jej struktury do nowo powstałego Obszaru z siedzibą w Kielcach. Protest od tej decyzji 31 maja 1993 r. złożyli: Andrzej Mazurkiewicz (członek RP), Andrzej Kaźmierczak (Szef Obszaru IX), Czesław Buksiński (zastępca Szefa Obszaru IX), Zbigniew Pinkowski (zastępca Szefa Obszaru IX), Krzysztof Staszewski (Skarbnik), Dariusz Baran (Szef Sekcji Werbunkowo-Ewidencyjnej), Bogumiła Ramska (Szef Wydziału Organizacyjnego), Krzysztof Woźniak (Szef Okręgu Rzeszów), Andrzej Zapałowski (Szef Okręgu Przemyśl), Tadeusz Mika (Szef Okręgu Tarnobrzeg), Marek Strączek (Szef BIP), Zbigniew Piskosz (Szef Sekcji Poligraficzno-Propagandowej), Alfred Winiarski (Kierownik RD Stalowa Wola), Adam Biliński (Kierownik RD Lubaczów). Była to dziwna i niezrozumiała decyzja Rady Politycznej, rozbijająca struktury KPN w dawnym województwie rzeszowskim, tuż przed wyborami do Parlamentu.
  2. W okresie 25 maja do 25 czerwca 1993 r. – powołano Rejonowy Sztab Wyborczy w składzie: Ryszard Sokólski (Szef), Adam Krawiec (zastępca Szefa i skarbnik), Ryszard Skóra (Szef BIP). Główna działalność ukierunkowana była na sprawy wyborcze, m.in. kandydatury, pisma do biznesmenów o wsparcie finansowe, wstępne plakatowanie pod hasłem „Żegnaj lewico”, kompletowanie banku kadr i ankiet personalnych, pierwsze kontakty z właścicielami sklepów w sprawie rozlepiania plakatów. Obserwowano także sytuację polityczną w Mielcu, a szczególnie zakulisowe rozgrywki Zarządu Miasta z NSZZ „Solidarność” WSK „PZL-Mielec” w temacie kandydatur do parlamentu (patrz informacja prasowa: „NOWINY” z 27-29 sierpnia 1993 r.) oraz pogłoski o zbliżających się masowych (do 3,5 tysiąca) zwolnieniach z WSK „PZL-Mielec”. Pogarszała się też sytuacja finansowa KPN RD Mielec. Postulowano aby wstrzymać płacenie składek do Okręgu.
  3. W dniach 26-27 czerwca 1993 r. w Strzyżowie odbyła się Narada członków kwatery głównej i Rady strzeleckiej Związku Strzeleckiego „STRZELEC”, poszerzona o inspektorów okręgowych i dowódców plutonu i dowódców wyróżniających się drużyn. W programie odbyły się: występ zespołu rockowo-ludowego „CASABLANKA” (złożony z księży Diecezji Rzeszowskiej), powitanie władz KPN i ZS „Strzelec”, odegranie pieśni legionowych, mecz piłkarski Księża-ZS „Strzelec”, występ zespołu ludowego, spotkanie z władzami KPN i ZS „Strzelec”. Z KPN RD Mielec obecni byli: Ryszard Sokólski, Adam Krawiec, Ryszard Skóra, Jan Kamuda.
  4. Od 1 lipca 1993 r. zmieniono pieczątkę KPN RD Mielec i upoważnionych do obsługi konta bankowego w konfiguracji ważności dwóch osób: Adam Krawiec + Anna Matuła lub Ryszard Skóra oraz Ryszard Sokólski + Anna Matuła lub Ryszard Skóra.
  5. Dnia 28 września 1993 r. Kierownik KPN RD Mielec Ryszard Sokólski, rozwiązał KAB z jednoczesnym zobowiązaniem się powołania nowego KAB do 10 października 1993 r. zmienioną potem na 25 października. Jako przyczynę rozwiązania podał brak kontaktu z członkami KAB.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1993 bieżące, KPN 1993 posiedzenia.

Zjazd

Na Zjeździe 28 maja 1993 r. uczestniczyło 11 delegatów, z 13 zatwierdzonych podczas posiedzenia KAB z 13 maja 1993 r.. Przewodniczącym obrad został wybrany Krzysztof Goławski, a protokolantem Fryderyk Kapinos.

Program Zjazdu obejmował:

  1. Złożenie sprawozdania ustępujących władz Rejonu,
  2. Dyskusja nad sprawozdaniem,
  3. Przyjęcie regulaminu wyboru Kierownika Rejonu,
  4. Powołanie Komisji Wyborczej,
  5. Zgłoszenie kandydatur na Kierownika Rejonu i ich krótkie wystąpienia,
  6. Wybory Kierownika Rejonu,
  7. Ustalenie trybu i powołanie KAB Rejonu,
  8. Założenia programowe, dyskusja, wnioski,
  9. Założenia organizacyjne, dyskusja, wnioski,
  10. Zakończenie obrad.

Sprawozdanie z dotychczasowej działalności wygłosił ustępujący Kierownik RD – Adama Krawiec. Mówił o przeciwdziałaniu patologicznym zjawiskom występującym w funkcjonowaniu władz samorządowych w Mielcu, akcjach dotyczących WSK „PZL-Mielec”, wygranym referendum w Przecławiu, weryfikacji delegatury Kuratorium Oświaty w Mielcu, kontroli Urzędu Rejonowego i Biura Pracy w Mielcu, akcji dotyczącej byłego dyrektora WSK „PZL-Mielec”, wygranej obronie lokalu KPN RD Mielec przed nieuzasadnionym wypowiedzeniem umowy przez Władysława Bieńka (prezydenta Mielca), spotkaniach i wizytach poselskich, realizacji uchwał wyższych władz KPN. Przedstawił także sytuację ewidencyjno-kadrową. I tak na dzień 28 maja 1993 r.: na ewidencji Rejonu pozostawało 27 członków, na sympatyków przeniesiono 4 osoby, na etapie sprawdzania pozostawało 5 osób, regularnie opłacało składki członkowskie 64% osób. W sprawozdaniu finansowym stan konta RD Mielec był dodatni, bez zaległości płatniczych. Po dyskusji delegaci pozytywnie ocenili utrzymanie w Mielcu wysokiego poparcia dla KPN, umiejętność wychodzenia obronną ręką w sytuacji zagrożenia i prowokacyjnych działań wymierzonych w KPN, dużą i rygorystyczną politykę finansową Rejonu. Głosy krytyczne dotyczyły głównie dla niewystarczającej realizacji struktur KPN na terenach wiejskich, słabą współpracę z posłem Zygmuntem Łenykiem i biurami poselskimi i zaniechanie wydawania biuletynu „Przegląd KPN”. Następnie, ustalono nowy regulamin wyboru kierownika RD oraz wybrano skład Komisji Wyborczej: Anna Matuła (przewodniczący), Jan Kamuda (członek), Fryderyk Kapinos (członek). Na stanowisko Kierownika RD Mielec zgłoszono Ryszarda Sokólskiego, Adama Krawca i Ryszarda Skórę. Wszyscy trzej przedstawili swoje zamierzenia i kierunki działań. W głosowaniu tajnym uczestniczyło 11 delegatów, było 10 głosów ważnych i kandydaci uzyskali kolejność: Ryszard Sokólski (5 głosów), Adam Krawiec (4 głosy), Ryszard Skóra (1 głos). W związku z tym, że niedotrzymano bezwzględnej większości głosów, konieczna była druga tura wyborów, do której stanęli Ryszard Sokólski i Adam Krawiec. W ostateczności wygrał Ryszard Sokólski stosunkiem głosów 6:5 i został wybrany na stanowisko Kierownika RD Mielec. Nowo wybrany Kierownik Rejonu przedstawił szczegółowy schemat organizacyjny KAB Rejonu i zakres obowiązków dla poszczególnych jego członków. Początkowo wytypowani przez niego kandydaci do pracy w KAB, odmawiali współpracy. Jednak po dyskusji miejscami burzliwej i emocjonalnej, wytypowano osoby do władz KAB:

  • Adam Krawiec – zastępca Kierownika KPN RD Mielec do spraw polityki wewnętrznej (polityka kadrowa, finansowa, sekretariat, zastępstwo Kierownika Rejonu podczas jego nieobecności);
  • Ryszard Skóra – zastępca Kierownika KPN RD Mielec do spraw polityki zewnętrznej (polityka informacyjna, BIP, kontakty zewnętrzne, Związek Zawodowy „KONTRA”);
  • Kazimierz Kos – szef sekcji ewidencyjno-werbunkowej (pion wewnętrzny);
  • Stanisław Jażdżyk – szef sekcji poligraficzno-propagandowej (pion zewnętrzny);
  • Anna Matuła – członek kierownictwa KAB (pion wewnętrzny);
  • Krzysztof Goławski – członek kierownictwa KAB (pion wewnętrzny);
  • Piotr Przybyło – członek kierownictwa KAB.

Wystosowano też posłanie wzywające:

  • władze miasta i Rejonową Radę Zatrudnienia – do przedstawienia mieszkańcom programu walki z bezrobociem;
  • funkcjonariuszy byłej PZPR, agentów SB, działaczy: Komitetu Obywatelskiego i KIK, związków zawodowych, partii politycznych – skompromitowanych w przeszłości i dzisiaj – do bezwarunkowego ustąpienia z zajmowanych stanowisk decyzyjnych w zakładach pracy, instytucjach i szkołach.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1993 zjazd.

Akcje

  1. W ramach Rady Współdziałania Partii Politycznych w Rzeszowie, protestowano przeciwko powołaniu Jana Stepka (byłego redaktora naczelnego gazety „NOWINY”), na stanowisko dyrektora ośrodka TV w Rzeszowie. Protest podpisali: Krzysztof Woźniak (Szef Okręgu KPN w Rzeszowie), Bogusław Kret (NSZZ RI „Solidarność”), Antoni Kopaczewski (Partia Wolności), Janusz Samborski (NSZZ „Solidarność-80”) i inni.
  2. W grudniu rozprowadzano cegiełki wydane przez Komitet Obywatelski „Wolność i Niepodległość”.

Wybory parlamentarne

Przyśpieszone wybory parlamentarne zostały rozpisane na skutek zarządzenia Prezydenta RP Lecha Wałęsy o rozwiązaniu Sejmu z dniem 31 maja 1993 r. Zgodnie z uchwałą Rady Politycznej KPN miano wystawiać podwójną liczbę kandydatów i na RD Mielec przypadało 5 do 6 miejsc. Początkowo kandydatami od 15 czerwca 1993 r. na listy wyborcze byli: Ryszard Sokólski – do Senatu oraz Ryszard Skóra, Adam Krawiec (podstawowe kandydatury) i Fryderyk Kapinos, Anna Matuła (rezerwowe kandydatury) – do Sejmu. KPN przygotowywało się do wyborów w koalicji z NSZZ RI „Solidarność”. Do akcji plakatowo-ulotkowej 1 lipca 1993 r. wyznaczono osoby: Jana Kamudę, Krzysztofa Goławskiego, Fryderyka Kapinosa (strefa miasta Smoczka – Dziubków), Annę Matuła, Leszka Wójcika (strefa miasta Starówka), Ryszarda Skórę, Stanisława Jażdżyka, Zbigniewa Uzar (strefa miasta Borek), Ryszarda Sokólskiego, Piotra Przybyło, Wiktora Kolankowskiego Kazimierza Kosa (strefa miasta osiedle Kusocińskiego, Żeromskiego, Wolności, WSK „PZL-Mielec”). Stała Komisja Rady Politycznej KPN w Warszawie 8 lipca 1993 r. opodatkowała każdego kandydata do parlamentu kwotą 1000000 zł (ówczesnych) na rzecz Centralnego Sztabu Wyborczego (można było pobierać równowartość wpłaconych kwot w cegiełkach wyborczych). Rejonowy Sztab Wyborczy w Mielcu wnosił także 17 lipca 1993 r. do Rzeszowa o zweryfikowanie kolejności kandydatów na liście wyborczej z postulatem aby mieleccy kandydaci byli na wysokich miejscach. W „nagrodę” za kwestionowanie decyzji A. Kazimierczaka z Rzeszowa, Ryszard Sokólski został wyznaczony 24 lipca 1993 r. do zbierania podpisów kandydata do Senatu w Skierniewicach. Podobnie postąpiono z Adamem Krawcem, przenosząc go nagle 29 lipca 1993 r. z RD Mielec z Okręgu Rzeszów do dyspozycji Szefa Operacyjnego Sztabu Wyborczego Okręgu Tarnów. W ten sposób rozbito możliwość sprawnego działania ich w kampanii wyborczej. Wszystko po to aby kandydaci z Rzeszowa byli na pierwszych miejscach list wyborczych. Ostatecznie na liście wyborczej KPN znaleźli się:

  • w Okręgu nr 38 Rzeszów – Zbigniew Skorecki, Andrzej Kaźmierczak, Bogusław Kret (NSZZ RI „Solidarność”), Ryszard Sokólski, Urszula Mendelowska, Dariusz Baran, Anna Matuła, Stanisław Wiącek, Andrzej Ochał (NSZZ RI „Solidarność”), Jan Stępień (NSZZ „Solidarność” Kombatantów Polskich), Adam Mach (Polska Partia Ekologiczna), Włodzimierz Duda (NSZZ RI „Solidarność”), Wiesław Mieleszko, Bogumiła Ramska;
  • w Okręgu nr 45 Tarnobrzeg – Krzysztof Kamiński, Ireneusz Leszczyński, Tadeusz Mika, Adam Tyniec, Zygmunt Bokwa, Anatol Żmuda, Grażyna Pelewicz, Roman Jędruch, Stanisław Krzywiecki, Dariusz Parys, Janusz Kuchno, Ryszard Skóra.

Zwracano się wcześniej pisemnie do różnych firm i instytucji o możliwość rozwieszania materiałów wyborczych. Kampanię wyborczą rozpoczęto 27 lipca 1993 r. wiecem pod RCK w Mielcu. Wiec trwał ok. 1 godziny i zgromadził ok 700 osób. W dniu 11 sierpnia 1993 r. w sali RCK odbyło się otwarte spotkanie Leszka Moczulskiego z mieszkańcami Mielca, na które przybyło ok. 500 osób. Przygotowano osoby do pracy w komisjach wyborczych.

Wybory odbyły się 19 września 1993 r. W Okręgu nr 38 Rzeszów posłem został Andrzej Kaźmierczak (5531 głosów), a w Okręgu nr 45 Tarnobrzeg – Krzysztof Kamiński (5391 głosów). W skali krajowej KPN uzyskała 5,77% głosów i 22 mandaty.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1993 wybory.

Kadry

Poszerzano skład osobowy o kolejne osoby. Przyjęto: Ferdynanda Rokoszaka (22 stycznia 1993 r.), Wiktora Kolankowskiego (27 maja 1993 r., rekomendacja Ryszarda Sokólskiego), Mirosława Janczara (3 czerwca 1993 r., rekomendacja Adama Krawca i Ryszarda Skóry), Zbigniewa Uzar (2 czerwca 1993 r., rekomendacja Ryszarda Sokólskiego), Leszka Wójcika (5 lipca 1993 r., wolny nabór), Henryka Zygadło (12 sierpnia 1993 r., wolny nabór), Zofię Szala (15 października 1993 r., wolny nabór), Piotra Pateraka (11 listopada 1993 r., wolny nabór).

Za wnioskiem z 24 kwietnia 1992 r. Kierownika KPN RD Mielec, Adama Krawca, stopień członka rzeczywistego KPN z dniem 22 stycznia 1993 r., otrzymał Fryderyk Kapinos. Stopień członkowski Kandydat KPN RD Mielec otrzymali: Stanisław Jażdżyk (od 13 maja 1993 r.).

Z dniem 12 maja 1993 r., w wyniku przeglądu kadr KPN RD Mielec, skreślono z ewidencji członków i przeniesiono na ewidencję sympatyków: Mirosławę Orłowską (za brak jakiegokolwiek kontaktu z KPN, nieopłacenie składek za ponad półtora roku, brak odpowiedzi na pisma KPN), Marcina Krępa (na prośbę zainteresowanego – wstąpił do Seminarium Duchownego w Tarnowie), Stanisława Skórę (brak jakiegokolwiek kontaktu z KPN, nieopłacenie składek, skreślenie na wniosek osoby wprowadzającej).

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN deklaracje, KPN ewidencjaKPN 1993 kadry oraz pokrewnych.

Rok 1994

Sprawy organizacyjne

  1. W dniu 24 lutego 1994 r. Wiceprzewodniczący KPN, Adam Słomka wizytował Okręg Rzeszowski KPN. Obecni w Rzeszowie byli także wszyscy Kierownicy RD, w tym z Mielca – Ryszard Sokólski.
  2. Po wyborach samorządowych KPN RD Mielec zgłasza 18 lipca 1994 r. do Przewodniczącego Rady Miejskiej w Mielcu kandydatów, do prac w komisjach: Stanisława Jażdżyka i Fryderyka Kapinosa (Gospodarki i Finansów), Małgorzatę Kowalik, Marię Sobucką, Stanisława Stachowicza, Bożenę Zborowską, Annę Matuła i Ryszarda Skórę (Oświaty, Kultury, Sportu i Turystyki), Ryszarda Sokólskiego i Ryszarda Skórę (Porządku Prawnego i Samorządności), Odettę Fecko, Czesława Klausa, Romana Matuła, Leszka Wójcika (Budownictwa, Zaopatrzenia i Rolnictwa). Rada Miejska w Mielcu na sesji 27 lipca 1994 r. ustaliła składy osobowe Komisji i uwzględniła propozycje KPN RD Mielec mianując na członków spoza Rady: Marię Sobucką (do Komisji Ochrony Środowiska, Zdrowia i Spraw Socjalnych), Ryszarda Sokólskiego (do Komisji Porządku Prawnego i Samorządności), Leszka Wójcika (do Komisji Budownictwa, Zaopatrzenia i Rolnictwa).
  3. Na posiedzeniu KAB 1 sierpnia 1984 r. upoważniono do udziału w Zjeździe 14 osób: Annę Matuła, Odettę Fecko, Zofię Szala, Romana Matuła, Piotra Pateraka, Zenona Sukiennika, Leszka Wójcika, Stanisława Jażdżyka, Jana Kamudę, Fryderyka Kapinosa, Jana Cyrana, Ryszarda Sokólskiego, Ryszarda Skórę, Kazimierza Kosa.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1994 bieżące i KPN 1994 posiedzenia.

Zjazd

Zjazd rozpoczął się 8 sierpnia 1994 r. o godzinie 18 w siedzibie KPN RD Mielec przy ul. Szerokiej. Z uprawnionych 14 osób przybyło 7: Ryszard Skóra, Jan Kamuda, Anna Matuła, Leszek Wójcik, Odetta Fecko, Stanisław Jażdżyk i Ryszard Sokólski, który przewodniczył obradom (ustępujący Szef Rejonu). Z uwagi na to, że nie było kworum obrady uznano jako I tura Zjazdu, w której Ryszard Sokólski przedstawił tylko sprawozdanie z działalności KPN RD Mielec, za okres 1993-1994. Omówił też przygotowania jak i sytuację powyborczą w wyborach do Parlamentu RP jak i do Samorządu Mielca. Na zakończenie zgłoszono kandydatury na Szefa Rejonu: Annę Matuła (od Ryszarda Sokólskiego) i Stanisława Jażdżyka (od Ryszarda Skóry). Po dyskusji przeniesiono obrady na 8 września 1994 r. – na II turę. Obrady rozpoczął, a potem po wyborze na przewodniczącego obrad, prowadził Ryszard Sokólski. Tym razem obecnych na sali było 10 osób: Anna Matuła, Zofia Szala, Zenon Sukienik, Ryszard Skóra, Anna Matuła, Jan Kamuda, Piotr Paterak, Leszek Wójcik, Odetta Fecko, Ryszard Sokólski. Wybrano komisję wyborczą w składzie: Zofia Szala, Odetta Fecko, Zenon Sukiennik. W I turze Zjazdu zgłoszono dwie kandydatury na Kierownika Rejonu. Podczas II tury Zjazdu nieobecny był kandydat Stanisław Jażdżyk. Z uwagi na to uznano, że jedynym kandydatem pozostała Anna Matuła. Przedstawiła ona swoje zamierzenia jako ewentualny Kierownik Rejonu. Zaproponowała uporządkowanie relacji między KPN RD Mielec a KPN Warszawa, z jednoczesnym dążeniem aby Rejon Mielecki rozstał się z Rzeszowem i stał się samodzielną jednostką na prawach Okręgu lub aby włączyć Mielec do struktur Tarnobrzega. W głosowaniu oddano 10 głosów, w tym 1 nieważny. Anna Matuła otrzymała 9 głosów i została wybrana na stanowisko Kierownika KPN RD Mielec, kadencja 1994-1995. Do składu KAB nowo wybrany Kierownik RD powołał: Ryszarda Sokólskiego (jako zastępca Kierownika RD), Ryszarda Skórę (jako Szefa BIP), Leszka Wójcika (jako Szefa Sekcji Poligraficzno-Propagandowej), Jana Kamudę (jako Szefa Sekcji Werbunkowej), Odettę Fecko (jako Skarbnika). Sekcje Finansowo-Gospodarczą i Pełnomocnika do spraw kontaktów z młodzieżą – pozostały nieobsadzone. Pełnomocnikiem do spraw ZZ „KONTRA” pozostał Zenon Sukiennik.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1994 zjazd.

Wybory samorządowe 1994-1998

Na 1994 r. przypadały kolejne wybory samorządowe na kadencję 1994-1998. Na początku, 6 lutego 1994 r. KPN RD Mielec ustaliła swoją listę kandydatów w składzie: Jan Cyran, Odetta Fecko, Stanisław Jażdżyk, Jan Kamuda, Fryderyk Kapinos, Kazimierz Kos, Grzegorz Lizakowski, Anna Matuła, Roman Matuła, Piotr Paterak, Jadwiga Piechota, Ireneusz Przebięda, Ryszard Skóra, Ryszard Sokólski, Zenon Sukiennik, Zofia Szala, Leszek Wójcik. Pełnomocnikami 19 lutego 1994 r. wybrani zostali: Ryszard Skóra (do spraw wyborów samorządowych), Leszek Wójcik (do spraw inicjatyw gospodarczych), Zenon Sukiennik (do spraw związków zawodowych). Anna Matuła (do spraw związków młodzieżowych i społecznych ruchów ekologicznych). Wydano też 22 kwietnia 1994 r. ogólnopolskie zalecenie Leszka Moczulskiego określające zasady umieszczania osób na listach wyborczych oraz decyzji CKAB z 9 maja 1994 r. o zakazie startowania członków KPN z innych list wyborczych. Oddelegowano 25 kwietnia 1994 r., Odettę Fecko do pracy w miejskiej komisji wyborczej i pełnomocników KPN do poszczególnych komisji (grupa osób dopisana odręcznie po lewej stronie, na druku Prezydenta miasta). Na członków komisji wyborczych KPN RD Mielec powołał 11 maja 1994 r. – 26 osób. W kwietniu CKAB przygotowała też cegiełki wyborcze o nominałach: 20, 50, 100 tys. złotych.

Jednocześnie rozpoczęto rozmowy z innymi ugrupowaniami prawicowymi o koalicji wyborczej. Po kilku turach rozmów powstaje Porozumienie Samorządowe Centroprawicy, które grupuje wspólny program i kandydatów z: KPN, NSZZ „Solidarność”, Porozumienia Centrum, Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe (ZChN), ZZ „Kontra”, Civitas Christiana, koło AK. Dnia 20 maja 1994 r. rejestrowane są listy kandydatów do poszczególnych okręgów wyborczych:

  • Nr 1: Andrzej Osnowski, Leszek Wójcik, Krzysztof Blicharczyk, Tadeusz Weryński, Tomasz Chudzik;
  • Nr 2: Ryszard Sokólski, Krzysztof Popiołek, Ewa Garncarz, Stanisław Jażdżyk, Jan Surman, Wiesław Midura, Mariola Rzemińska, Piotr Paterak, Stanisław Furdyna;
  • Nr 3: Ryszard Skóra, Wiesław Ciężadło, Anna Matuła, Stanisław Rożniał, Stanisław Dec, Jan Sojka, Jan Sarama, Marek Podolski, Stanisław Walas, Bożena Zborowska;
  • Nr 4: Jan Rusin, Jadwiga Malczyńska, Jerzy Krakowski, Stanisław Grzesiak, Marek Skalski, Zenon Sukiennik;
  • Nr 5: Aleksander Kopeć, Stanisław Stachowicz, Marian Maj, Fryderyk Kapinos, Wacław Dec, Jan Kamuda.

Program wyborczy PSC obejmował szereg ważnych tematów lokalnych, w tym: zmianę systemów bezpieczeństwa mieszkańców, powołanie samorządowego Rzecznika Spraw Obywatelskich, opracowanie samorządowego programu dla młodzieży przy jej współudziale, rozszerzenie inwestycji lokalnych tworzących nowe miejsca pracy, rozwój rzemiosła i przedsiębiorczości prywatnej oraz rolnictwa i przetwórstwa, opracowanie raportu o stanie ekologii i zapewnienie realizacji wynikłych z tego wniosków, rewizję stanu posiadania samorządności lokalnej z rozliczeniem działań z upływem kadencji, stopniowe przejmowanie przez samorząd szkolnictwa podstawowego i lecznictwa otwartego, dbałość o tradycję narodową, rozwój kultury, samorządowy powszechny program uwłaszczeniowy użytkowników mieszkań, rozwój samorządowych form opieki społecznej, rehabilitacji i likwidowania barier architektonicznych dla niepełnosprawnych. Tezy te oparte zostały o szeroki program KPN obejmujący tematykę: mieszkań, polityki przemysłowej, polityki rolnej, polityki gospodarczej, test prawdy, współpraca z zagranicą

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN program wyborczy 1994 r., KPN 1994 wybory, KPN plakaty..

Kadry

Poszerzano skład osobowy o kolejne osoby. Przyjęto: Zenona Sukiennika (3 stycznia 1994 r., wolny nabór), Odettę Fecko (31 stycznia 1994 r., rekomendacja Ryszarda Sokólskiego).

Na koniec września 1994 r. stan osobowy wynosił 22 członków KPN.

Dnia 4 listopada 1994 r. z członka KPN zrezygnował Krzysztof Goławski.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN deklaracje, KPN ewidencja, KPN 1994 kadry oraz pokrewnych.

Rok 1995

Sprawy organizacyjne

  1. W dniach 2-12 sierpnia 1995 r. odbył się XXX Marsz Pierwszej Kompanii Kadrowej Związku Strzeleckiego „STRZELEC” w Rzeszowie.
  2. Od 9 października 1995 r. rozpoczęły się ostre rozgrywki wewnątrzpartyjne w KPN RD Mielec. Ryszard Skóra zakwestionował obecność Ryszarda Sokólskiego na międzynarodowej konferencji pt. „Prawa i inicjatywy obywatelskie w budowie demokracji lokalnej”, odbytej w Mielcu i Przecławiu 2-4 października 1995 r. Poparła go Odetta Fecko przywołując nazwisko organizatora z określeniem jako „czerwony komuch”. Z kolei Ryszard Sokólski zarzucił Ryszardowi Skórze niepodporządkowywanie się zaleceniom partii w pracy samorządowej oraz niepłacenie składek członkowskich. Ryszard Skóra głównie kwestionował samo zarządzenie władz KPN w Rzeszowie o zwiększonej składce członkowskiej od radnych, jako niezgodne ze Statutem KPN oraz styl zarządzania RD Mielec przez Ryszarda Sokólskiego. Konflikt narastał i nawet wystąpiono 16 października 1995 r. o usunięcie Ryszarda Skóry z KPN. W tym czasie zrezygnowało z uczestnictwa w KPN wielu jej najstarszych aktywistów Jan Kamuda, Anna i Roman Matuła, Janusz Smutek. Sam Ryszard Skóra będąc radnym i członkiem Zarządu Miasta, jednak nadal czynnie wspierał KPN, m.in. w uregulowaniu zaległości czynszowych KPN. Podobne spory – o wiele poważniejsze w skutkach – trwały też w krajowych i regionalnych strukturach KPN, począwszy od wydarzeń sejmowych z czerwca 1992 r. związanych z ujawnieniem agentów bezpieki i potem odwołaniem rządu Olszewskiego. Niezaprzeczalny był fakt wystąpienia KPN przeciwko Olszewskiemu (patrz poniżej na film Jacka Kurskiego „Nocna Zmiana”). Kryzys KPN pogłębił się wraz z następnym rozłamem: 16 marca 1996 roku nastąpił podział na KPN ? Obóz Patriotyczny Adama Słomki oraz KPN Leszka Moczulskiego. W 1996 KPN i KPN-OP weszły w skład bloku Akcja Wyborcza Solidarność. 

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1995 posiedzenia, KPN 1995 pisma, KPN 1995 finanse, KPN wycinki prasowe.

Zjazd

Zjazd odbył się 28 sierpnia 1995 r. o godzinie 18 w siedzibie KPN RD Mielec przy ul. Szerokiej. Obecnych było 6 członków KPN przy uprawnionych 11: Stanisław Jażdżyk, Piotr Paterak, Zenon Sukiennik, Odetta Fecko, Ryszard Sokólski, Leszek Wójcik. Obrady rozpoczął, a potem po wyborze na przewodniczącego obrad, prowadził Ryszard Sokólski. Zdał też sprawozdanie z dotychczasowej działalności Rejonu. Tematy finansowe sporządzone na dzień 27 sierpnia 1995 r. Rejonu przedstawiła Odetta Fecko. Od 8 sierpnia 1994 r. stan konta wynosił 23,41 zł z wpływami tylko ze składek członkowskich i 2 wpisowych od nowo wstępujących do KPN. Wydatki to przede wszystkim abonament telefoniczny, delegacje, gospodarcze i czynsz za lokal. Na dzień 27 sierpnia stan konta był na plusie i wynosił 16,08 zł. Kandydatami na stanowisko Kierownika RD byli: Odetta Fecko i Ryszard Sokólski. Podczas głosowania Kierownikiem RD wybrany został Ryszard Sokólski stosunkiem głosów 4:1, przy 1 głosie wstrzymującym się.

Kadry

Poszerzano skład osobowy o kolejne osoby. Przyjęto: Mariana Maziarza (10 stycznia 1995 r., wolny nabór), Stanisława Kozerę (1 września 1995 r., rekomendacja Ryszarda Sokólskiego), Kazimierza Stachura (25 maja 1995 r., wolny nabór).

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1995 kadry i KPN 1995 dyscyplinarne.

Rok 1996

Sprawy organizacyjne

  1. Dnia 20 sierpnia 1996 r. KPN RD Mielec reprezentowany przez Ryszarda Sokólskiego podpisuje umowę najmu lokalu w budynku przy ul. Biernackiego 1 w Mielcu, z właścicielem FKS „PZL-STAL” w Mielcu reprezentowanym przez Manfreda Sieronia. Jeden pokój został przeznaczony na siedzibę Biura Poselskiego Andrzeja Kaźmierczaka z Rzeszowa.
  2. Dnia 9 listopada 1996 r. odbył się w Warszawie VI Nadzwyczajny Kongres KPN.

Kadry

Ryszard Skóra rezygnuje 6 maja 1996 r. z członkostwa w mieleckiej strukturze KPN, pozostając na ewidencji struktury w Rzeszowie.

Wszystkie zachowane dokumenty znajdują się w galerii KPN 1996 kadry, KPN 1996 pisma, KPN 1996 kongres.

Podsumowanie

cdn… strona w budowie

KPN RD Mielec rozwiązuje się w 1996 r.

Opracowanie powstało w oparciu o obszerne archiwum KPN RD Mielec oraz wspomnienia Ryszarda Skóry i Adama Krawca.

p.s.

W uzupełnieniu wpis „Jak opisywać historię KPN?„.

Marek Podolski

Podziel się na:
  • Print
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter

KPN 1989 bieżące

wróć do fragmentu: 1, 2,

Pokaż strony »

KPN 1990 bieżące

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1990 dyscyplinarne

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN 1990 finanse

Pokaż strony »

KPN 1990 narada

Pokaż strony »

KPN 1990 pisma

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN 1990 posiedzenia

Pokaż strony »

KPN 1990 wybory

wróć do treści,

Pokaż strony »

KPN 1990 zjazd

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN 1991 bieżące

wróć do treści z 1991: organizacyjne, Interwencje,

Pokaż strony »

KPN 1991 dyscyplinarne

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN 1991 gospodarcze

Pokaż strony »

KPN 1991 pisma

Pokaż strony »

KPN 1991 posiedzenia

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN 1991 wybory

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN 1991 zjazd

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN 1992 bieżące

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN 1992 dyscyplinarne

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN 1992 kongres

Pokaż strony »

KPN 1992 pisma

Pokaż strony »

KPN 1992 posiedzenia

wróć do treści: organizacyjne,  interwencje.

Pokaż strony »

KPN 1992 spotkania

Pokaż strony »

KPN 1992 statutowe

Pokaż strony »

KPN 1992 wybory

Pokaż strony »

KPN 1992 zjazd

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN 1993 bieżące

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN 1993 finansowe

Pokaż strony »

KPN 1993 kadry

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1993 pisma

Pokaż strony »

KPN 1993 posiedzenia

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN 1993 wybory

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1993 zjazd

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1994 bieżące

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1994 kadry

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1994 pisma

Pokaż strony »

KPN 1994 posiedzenia

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1994 wybory

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1994 zjazd

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1995 dyscyplinarne

Pokaż strony »

KPN 1995 finanse

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1995 kadry

Pokaż strony »

KPN 1995 pisma

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1995 posiedzenia

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1995 wybory

Pokaż strony »

KPN 1996 kadry

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1996 kongres

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1996 pisma

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN 1997 pisma

Pokaż strony »

KPN ankiety

wróć do treści z roku: 1989, do galerii KPN deklaracje.

Pokaż strony »

KPN bank

wróć do treści z roku: 1989, do galerii KPN deklaracje.

Pokaż strony »

KPN biały domek

wróć do treści

Pokaż strony »

KPN bieżące z ewidencji

wróć do galerii KPN deklaracje.

Pokaż strony »

KPN deklaracje

wróć do treści z roku: 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994 biogramów: R. Skóry, A. Krawca, R. Sokólskiego,  M. Krawiec, P. Przybyło, A. Matuła, M. Koczanowskiego oraz do galerii: KPN ankiety, KPN bank, KPN bieżące z ewidencji, KPN ewidencja.

Pokaż strony »

KPN ewidencja

wróć do tekstu z roku: 1989, 1992, 1993, 1994 do galerii KPN deklaracje.

Pokaż strony »

KPN finanse

Pokaż strony »

KPN fotografie

wróć do treści biogramów: R. Skóry, A. Krawca, R. Sokólskiego; KPN RD Mielec: 1989, 1989-2, 1990,

Pokaż strony »

KPN inne biuletyny

wróć do treści

Pokaż strony »

KPN inwentarz

Pokaż strony »

KPN młodzieżówka

Pokaż strony »

KPN ochotnicy

Pokaż strony »

KPN odręczne zapiski

Pokaż strony »

KPN organizacyjne

Pokaż strony »

KPN plakaty

wróć do treści we fragmentach z 1990, 1994.

Pokaż strony »

KPN proces

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN program wyborczy 1994 r.

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN Przegląd Mielecko-Kolbuszowski

wróć do treści biogramów: A. Krawca, R. Skóry, P. Przybyło oraz Historii KPN RD Mielec, treść z roku: 1989, 1990,

Pokaż strony »

KPN spory wewnętrzne

Pokaż strony »

KPN sympatycy

Pokaż strony »

KPN temat AK

wróć do treści biogramu A. Rusina i historii KPN RD Mielec.

Pokaż strony »

KPN umowa najmu

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

KPN wycinki prasowe

wróć do treści.

Pokaż strony »

KPN Związek Zawodowy „Kontra”

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

Publikacje o KPN

wróć do tekstu, biogramów: R. Skóry, S. Kality.

Pokaż strony »