↑ Powrót do Biogramy

Skóra Ryszard

Skóra Ryszard Antoni, urodzony 13 czerwca 1952 r. w Mielcu, syn Józefa i Anny z Kucharskich. Rodzice i brat pracowali w WSK „PZL-Mielec” w Mielcu. Mama Anna na W-23 (pracownik fizyczny) do czasu przejścia na emeryturę w 1985 r., zmarła 11 kwietnia 2014 r. Ojciec Józef był ślusarzem od 1944 r. na W-30, zmarł w 1970 r. Brat Stanisław (absolwent Akademii Górniczo-Hutniczej) był pracownikiem W-03, zmarł 1 marca 2005 r. (zdjęcia rodzinne).

Ryszard chodził do Szkoły Podstawowej nr 3 w latach 1959-1969. Kończy II Liceum Ogólnokształcące w latach 1969-1973. Uczestnik kolonii letnich organizowanych przez WSK „PZL-Mielec” w Koszalinie. W okresie nauki w liceum 1969-1971 był sekretarzem szkolnej organizacji ZMS. Nie zdaje w Mielcu matury z powodu ciężkiej choroby, która ujawniła się w 1966 r. Przez następne kilkanaście lat leczył się i uczył poza Mielcem. Chorował przewlekle na zapalenie szpiku kostnego lewej nogi, problemy z nerkami, dyskopatia kręgosłupa (kilkanaście operacji w Rzeszowie, Centrum Rehabilitacji w Konstancinie, Szpital Praski w Warszawie). Poruszał się przy pomocy jednej kuli inwalidzkiej. Maturę zdał w Warszawie w 1973 r.

Studiował prywatnie grafikę i malarstwo w latach 1973-1979 na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach prof. B. Hejducha i prof. Włodzimierza Hodysa. Otrzymał absolutorium, ale w uzyskaniu dyplomu przeszkodził nawrót choroby. W 1974 r. zadebiutował w satyrycznym piśmie „Karuzela”, a następnie związał się z czasopismami „Szpilki”, „Nowa Wieś”, „Prometeusz”. W okresie 1975-1978 w Teatrze Amatorskim RCK w Mielcu jako scenograf i inspicjent. Nabył umiejętności maszynopisania, kierowania ludźmi, znajomości języka angielskiego (stopień podstawowy) i rosyjskiego (stopień swobodny), zawodowe z dziedziny kultury i reklamy. W tym okresie utrzymywał się z renty po zmarłym ojcu.

Powrócił na stałe do Mielca w 1979 r. Rozpoczął pracę 6 czerwca 1979 r. w Zakładzie Galanterii Metalowej w Mielcu na stanowisku robotniczym. Po interwencji Służby Bezpieczeństwa 31 grudnia 1982 r. traci pracę i zatrudnia się w okresie od 1 lutego do 30 września 1983 r. jako chałupnik (wykonawca) w Zjednoczonych Zespołach Gospodarczych filia w Mielcu przy PAX z siedzibą w Tarnowcu koło Jasła. Od 14 grudnia 1983 r. został zatrudniony w WSK „PZL-Mielec” w Mielcu – Zakład Usług Socjalnych na stanowisku robotniczym (portier, dozorca – m.in. sprzątał otoczenie budynku „Owiewki” przy ul. F. Chopina). Pracował tu do 7 lipca 1985 r. Nawrót choroby spowodował, że w 1985 r. przeszedł na stałą rentę inwalidzką.

Działalność polityczną rozpoczął w 1976 r. bezpośrednio po wydarzeniach radomskich. W latach 1980-1991 był członkiem „Solidarności”. W okresie 13 grudnia 1981-1989 aktywnie działał w podziemnych strukturach mieleckiej „Solidarności”. W sierpniu 1983 r. uczestniczył (wraz z Józefem Malczyńskim, Ryszardem Sokólskim i Wilhelmem Dudkiem ps. solidarnościowy „Jarek” i jak się okazało w 2004 r. także t.w. SB ps. „Drozd”), przy układaniu kwietnego krzyża przed kościołem MBNP w Mielcu. Krzyż ten „tajemniczo” zniknął przed nawiedzeniem Mielca przez Jasnogórski Obraz. 

Rejonowa Komisja Wykonawcza Ziemia Mielecka powołana 21 marca 1983 r. przez grupy konspiracyjne (m.in. Ryszarda Skórę, Mieczysława Sokólskiego, Stanisława Stachowicza), objęta była sprawą operacyjnego rozpracowania o kryptonimie „Lampa”, prowadzoną przez Wydział V WUSW w Rzeszowie. W grupie tej tkwił tajny współpracownik „Drozd”. Dzięki informacjom uzyskiwanym od agentów, szczególnie „Drozda” i „Melisy”, struktura ta była dość skutecznie kontrolowana operacyjnie. „Drozd” utrzymywał aktywny kontakt zarówno z Rejonową Komisją Wykonawczą Ziemia Mielecka, jak też z grupą konspiracyjną w WSK „PZL-Mielec”, która funkcjonowała pod nazwą Rada Nadzorcza WSK „PZL-Mielec” (m.in. Józef Malczyński, Stanisław Stachowicz, Józef Szkółka). Oprócz niej od końca 1984 r. w WSK „PZL-Mielec” działała Tajna Komisja Zakładowa NSZZ „Solidarność” związana z RKW Rzeszów, którą kierował Marian Strycharz. Na podstawie informacji operacyjnych SB miała przeświadczenie, że wszystkie opozycyjne środowiska mieleckie są ze sobą skłócone, co ułatwiało jej pracę destrukcyjną (za publikacją IPN Dariusza Iwaneczko „Opór społeczny a władza w Polsce południowo-wschodniej 1980-1989” strona 349 i 350).

Ryszard Skóra wykorzystując okres leczenia w Konstancinie, w okresie lat 1985-1988 pracował twórczo w kościele Św. Stanisława Kostki na Żoliborzu w Warszawie (wystawy i dekoracje) oraz jako członek Duszpasterstwo Ludzi Pracy „Wola” i Klubu Myśli Politycznej „Dziekania” w Warszawie (w latach 1984-1989, był współzałożycielem, był obecny wraz z Tadeuszem Weryńskim na walnym zebraniu Klubu w 1988 r.). Przez cały okres wojny generała Jaruzelskiego z polskim Narodem był publicystą i kolporterem prasy podziemnej (m.in. „Tygodnik Mazowsze„, „Wola”, „KOS”, „Ziemia Mielecka” drukowanej przez Stanisława Kalitę z Trzciany) oraz rozprowadzał ulotki na okoliczność bojkotu wyborów do Sejmu wyznaczonych na 13 października 1985 r. (za książką Michała Stręka „Świadectwo Sprzeciwu i Oporu 1981-1989”, strony 126, 185). Autor sławetnych mieleckich nekrologów PZPR z grudnia 1989 r.

W okresie od października 1988 do stycznia 1989 był członkiem tajnej Tymczasowej Międzyzakładowej Komisji Koordynacyjnej „Solidarność” w Mielcu z upoważnienia Zarządu Regionu „Solidarność” w Rzeszowie oraz członkiem Komitetu Organizacyjnego NSZZ „Solidarność” WSK PZL-Mielec i OBR-SK gdzie pełnił funkcję pełnomocnika do spraw emerytów i rencistów. Działał także poza Mielcem w: Krakowie, Nowej Hucie, Rzeszowie. 

W latach 1982-1985 współzałożyciel i członek władz Klubu Twórców i Sympatyków Kultury „Sęk” w Mielcu przy Towarzystwie Przyjaciół Ziemi Mieleckiej. Był autorem znaku graficznego „Sęka”.

W latach 1984-1985 był także członkiem Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu, gdzie wraz z Urszulą Gruszecką prowadził grupę recytatorską występującą z wieczorkami słowno-muzycznymi w rocznicę Konstytucji 3 Maja oraz poetyckimi opartymi na twórczości Karola Wojtyły i Czesława Miłosza. W ramach KIK uczestniczył też w kursie „O sposobach walki państwa z kościołem i Solidarnością” zorganizowanym przez bp. Tokarczuka w Rzeszowie (patrz na uroczystości pogrzebowe).

W latach 1986-1990 wraz z gronem przyjaciół, zorganizował i aktywnie działał (wspólnie z: Urszulą Gruszecką, Tadeuszem Weryńskim, Ryszardem Sokólskim, Henrykiem Sowa i innymi) w Duszpasterstwie Ludzi Pracy w salach parafii przy kościele św. Mateusza w Mielcu. Opiekę nad DLP sprawował ks. Stanisław Tabiś. Dzięki ogromnej życzliwości ks. proboszcza Stanisława Jurka, DLP skupiało lokalną opozycję i było opozycyjnym prężnym ośrodkiem życia kulturalnego. Na spotkaniach organizowanych przez DLP mieszkańcy Mielca i okolic mieli m.in. możliwość spotykania się z wybitnymi intelektualistami i opozycjonistami m.in.: Władysławem Siła-Nowickim, Adamem Bień, ks. Kazimierzem Jancarzem, Mirosławem Dzielskim, Tomaszem Wołkiem, Andrzejem Urbańskim, Tadeuszem Mazowieckim, Anną Walentynowicz (została zaproszona przez Ryszarda Skórę i Henryka Sowę podczas Pielgrzymki Ludzi Pracy na Jasną Górę, w 1986 r.), Andrzejem Zakrzewskim, Janem Łopuszańskim, Aleksandrem Hall, Przemysławem Hniedziewiczem, Jackiem Fedorowiczem, Wojciechem Ziembińskim, ks. Stanisławem Tabiś oraz obejrzeć zakazane przez cenzurę filmy m.in.: „Doktor Żywago”, „Przesłuchanie”, „Folwark Zwierzęcy”, „Kwadratura koła” (uzupełnienie za książką Michała Stręka „Świadectwo Sprzeciwu i Oporu 1981-1989”, strony 142, 152, 153). Właśnie wtedy od początku posługiwano się sprzętem nagrywającym, kamerką firmy Bell&Howell (własność prywatna Ryszarda Skóry, teraz w Muzeum Regionalnym w Mielcu). Nagrywano na niej wiele wydarzeń, które były przesyłane m.in. do Warszawy (przewoził je Wilhelm Dudek ps. solidarnościowy „Jarek” i jak się okazało w 2004 r. także t.w. SB ps. „Drozd”).

W latach 1982-1983 usilnie nakłaniany przez SB do opuszczenia kraju. Ponad 20 razy zatrzymywany w latach 1983-1988 przez MO i SB w Mielcu, Rzeszowie i Warszawie. Bez sankcji prokuratora. Nigdy nie podpisał żadnych deklaracji lojalności, ani nie „sypał” opozycji. Jego nazwisko umieszczono w niezrealizowanych planach SB dla osób przeznaczonych do internowania na okres 1985-1988. Obok 58 innych nazwisk z innych miast, z Mielca w 1985 r. mieli być internowani: Jan Dziekan, Stanisław Kalita, Ryszard Sokólski, Stanisław Stachowicz, Marian Strycharz, Jan Szymański. Lista ta aktualizowana była co rok. Z zachowanych dokumentów jest lista na 1988 r.: Jan Dziekan, Fryderyk Gaj, Stanisław Kalita, Eugeniusz KwiatkowskiWiesław Moczulski, Stanisław Padykuła, Ryszard Skóra, Ryszard Sokólski, Stanisław Stachowicz, Marian Strycharz, Jan Szymański, Tadeusz Weryński, Marek Wyrzykowski, Krzysztof Zarzycki (za publikacją IPN Dariusza Iwaneczko „Opór społeczny a władza w Polsce południowo-wschodniej 1980-1989” strona 406 i 407). W lecie 1990 r. współorganizator i uczestnik ośmiodniowego strajku okupacyjnego w Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej.

kpn

Współorganizował już od 1988 r. mielecką strukturę Konfederacji Polski Niepodległej (patrz na historię ogólnopolską i dokumenty), wspólnie z Ryszardem Sokólskim, Adamem Krawiec i Marią Krawiec (rodzeństwo z Wadowic Górnych), Piotrem Przybyło, Anną Matuła, Markiem Koczanowskim. Pierwsze spotkanie organizacyjne odbyło się w 20 maja 1989 r. na plebani u ks. Stanisława Jurka, w mieleckiej parafii Św. Mateusza. Tego samego dnia Ryszard Skóra wstępuje oficjalnie do KPN (legitymacja nr 10464 z 2 czerwca 1993 r.). Wprowadzającym był Krzysztof Styczyński z Krakowa. Uzyskał stopnie: Kandydata (od 20 maja 1989 r.), Członka rzeczywistego (od lipca 1990 r.). Współorganizator KPN w Rzeszowie, Kolbuszowej (1990 r., kierownik Stefan Orzech), Nowej Dębie (22 styczeń 1990 r., kierownik GD – Władysław Zieliński, kierownik Biura Informacji – Adam Bieńkowski), Tarnobrzegu (25 styczeń 1990 r., kierownik Tadeusz Mika), Wadowicach Górnych (8 czerwca 1990 r.). Wprowadzał do mieleckiego KPN: Jadwigę Piechota, Janusza Rżany, Marka Koczanowskiego, Annę Matuła i Romana Matuła (małżeństwo), Krzysztofa Goławskiego, Marka Adamskiego, Mirosława Janczara, Annę Skóra (mama), Stanisława Skóra (brat). Był dysponentem konta bankowego od 1990 r. Współorganizator i aktywny uczestnik akcji okupacji budynku KM PZPR w Mielcu na przełomie 1989-1990 roku. Podczas pierwszej wizyty Leszka Moczulskiego w Mielcu – 7 listopada 1989 r. oraz drugiej wizyty 6 września 1990 r., aktywnie uczestniczył w spotkaniach, rozmowach (referował sytuację w RD Mielec) i w oprowadzaniu gościa po Mielcu (patrz na galerię).

Pełnił kolejno funkcje:

  1. Kierownika Grupy Działania Mielec, w latach 1989-1991 (rezygnacja);

  2. członka KAB RD Mielec od 11 czerwca 1992 r. z funkcją szefa Sekcji Poligraficzno-Propagandowej RD KPN Mielec,

  3. członka KAB RD Mielec od 18 sierpnia 1992 r. z funkcją szefa BIP RD,

  4. zastępcy Kierownika KPN RD Mielec do spraw polityki zewnętrznej (polityka informacyjna, BIP, kontakty zewnętrzne, Związek Zawodowy „KONTRA”);

  5. szef BIP KPN RD Mielec od 8 września 1994 r.;
  6. redaktora biuletynu „Przegląd KPN„;

  7. Przewodniczącego Związku Zawodowego „KONTRA” w Rzeszowie od 2 czerwca 1993 r.

Był inwigilowany od 9 listopada 1989 r. do 24 maja 1990 r. przez Wydz. III OKPP WUSW Rzeszów, w ramach Sprawy Operacyjnego Rozpracowania pod kryptonimem „Konfederaci” IPN Rz 044/1115 k. 63 (za książką wydaną przez IPN w 2011 r. „Konfederacja Polski Niepodległej na drodze ku wolności” pod redakcją Michała Wenklara, str. 320 przypis 54 oraz BIP IPN). Ryszard Skóra rezygnuje z członkostwa w mieleckiej strukturze KPN, 6 maja 1996 r. Należy jednak dalej do KPN w Rzeszowie.

Z inicjatywy KIK, DLP, KO NSZZ „Solidarność” WSK PZL Mielec i OBR SK – w dniach 4 i 5 kwietnia 1989 r. powstał Okręgowy Komitet Obywatelski „Solidarność”, którego był współzałożycielem i aktywnie uczestniczył w jego pracach przy organizowaniu strony społecznej w pierwszych wolnych wyborach do Sejmu i Senatu.

Na początku 1990 r., poza działalnością polityczną, powrócił do rysunku, m.in. wielokrotnie uczestnicząc (pod pseudonimem Ryszard Druch) w konkursie rysunku satyrycznego The International Cartoon Festival w Knokke Heist w Belgii oraz publikował rysunki satyryczne w biuletynie „Głos Solidarności” NSZZ „Solidarność” WSK „PZL-Mielec” w Mielcu (lata 1992-1993, redagowanym przez Marka Podolskiego, Wiesława Midurę i Bogusława Płoszajczaka), jako komentarz do ówczesnych aktualnych wydarzeń. Wcześniej tworzył prace związane przede wszystkim z działalnością KPN w Mielcu. Inne prace więcej osobiste tworzył dla siebie, przyjaciół i na sprzedaż. Jego prace znajdują się też w Niemczech, USA, Kanadzie, Francji i Rosji. Pisał także wiersze. Posiadał ciekawą kolekcję publikacji i wydawnictw (m.in. te z galerii i inne będące teraz w posiadaniu Muzeum Regionalnego w Mielcu). Pozostawił po sobie też prace niedokończone – szkice.

W latach 1991-1998 był ławnikiem w Sądzie Rejonowym w Mielcu. W 2006 r. został ponownie wybrany na ławnika w Sądzie Pracy w Mielcu. Pełnił też funkcję Przewodniczącego Rady Ławniczej. Od czerwca 1993 r. był Przewodniczącym Tymczasowego Zarządu Regionu ZZ „Kontra” w Rzeszowie.

Startował w wyborach, desygnowany kolejno przez komitety wyborcze: KPN, Nasz Mielec Nasz Powiat oraz Prawo i Sprawiedliwość:

  • w 1990 r. do Samorządu Mielca i nie został wybrany;

  • w 1991 r. do Sejmu – uzyskał 914 głosów i nie został wybrany;

  • w 1993 r. do Sejmu (pomoc w kampanii Leszek Wójcik) – startował z ostatniego miejsca listy, uzyskał 221 głosów i nie został wybrany;

  • w 1994 r. do Samorządu Mielca z listy Porozumienia Samorządowego Centroprawicy (pełnomocnik KPN RD Mielec do spraw samorządowych) – startował z 1 miejsca listy i został wybrany radnym na kadencję 1994-1998 oraz członkiem Zarządu Miasta Mielca, a także radnym Sejmiku Województwa Podkarpackiego na kadencję 1994-1998. W 1998 r. był członkiem Rady ds. Bezpieczeństwa Publicznego przy Komendancie Wojewódzkim Policji w Rzeszowie;

  • w 1998 r. z listy Nasz Mielec Nasz Powiat i nie został wybrany;

  • w 2006 r. z listy PiS – startując z 4 miejsca listy uzyskał 275 głosów, czyli 5,50% głosujących i został wybrany radnym na kadencję 2006-2010.

Komitet Wyborczy Wyborców Nasz Mielec-Nasz Powiat i Komitet Wyborczy Prawo i Sprawiedliwość – tworzą w grudniu 2006 r. wspólną koalicję w Radzie Miasta. Dnia 7 grudnia 2006 r. uchwałą Rady Miejskiej (nr III/08/06) Ryszard powołany został do stałej Komisji Porządku Publicznego i Regulaminowej oraz Komisji Oświaty i Kultury – z ramienia PiS. Od początku kadencji kontestował działania mieleckiego PiS będąc niejako w opozycji do prezydenta Mielca i swego klubu radnych oraz koalicji w Radzie Miasta. Dnia 6 września 2007 r. uchwałą RM (nr XI/84/07) wchodzi w skład II instancji Komisji Dyscyplinarnej, do orzekania za naruszenie obowiązków służbowych przez mianowanych pracowników samorządowych Urzędu Miejskiego w Mielcu (patrz na galerię).

W marcu 2005 r., jako pierwszy w regionie, upublicznił w lokalnej gazecie „KORSO” nazwiska funkcjonariuszy SB i tajnych współpracowników SB, za przyczyną których IPN przyznał mu status osoby pokrzywdzonej. Współtworzył grupę rzeszowską „Ujawnić Prawdę„, która do końca czerwca 2007 r. ujawniła ponad 300 tajnych współpracowników SB oraz wykazy: władz PZPR, sędziów sądów wojskowych i karnych, prokuratorów, funkcjonariuszy MO i SB. Jest autorem dokumentalnej książki „Esbeckie Świadectwa” (2006 r.), zawierającej jego teczkę z inwigilacji przez SB. Prace nad zredagowaniem książki trwały ok. 3 miesięcy. Trudności piętrzyły się nad odczytaniem dokumentów źródłowych z akt IPN oraz odszyfrowaniem niektórych nadal tajnych tematów, a także o dziwo podczas negocjacji w wydawaniu drukiem. Ówczesny red. naczelny gazety lokalnej „KORSO” Henryk Wyrostkiewicz – prawie przez miesiąc zwodził i odmówił, potem wydawca Włodzimierz Gąsiewski przestraszony tematyką, też odmówił. Ostatecznie wydawcą była firma „R-I-D STUDIO” Renaty Dzieszko. Potem kolejne korowody aby uzyskać wsparcie finansowe. Na prośby o wsparcie odpowiedzieli tylko: Komisja Zakładowa NSZZ „Solidarność” WSK „PZL-Mielec” w Mielcu, Zarząd Regionu NSZZ „Solidarność” w Rzeszowie, poseł Anna Pakuła-Sacharczuk z Rzeszowa (PiS), Krzysztof Rachwał (USA), Irmgard i Rudolf Traub (Niemcy), parę osób (anonimowych). Ostatecznie udało się i powstała swoista książka teczka. Pokazano tu dokumenty źródłowe z IPN, a obok przepisane ich treści w oryginalnej pisowni, tak aby czytelnik miał szybki wgląd w ich treść. Komentarze autora zostały dodane tylko w przypisach. Książkę można było kupić w 2006 r. w księgarni Dębickich w Mielcu. Ciąg dalszy publikacji miał nastąpić z chwilą otrzymania z IPN nowych dokumentów. Ryszard wielokrotnie o nie występował, ale ich długo nie otrzymał. Następną partię dokumentów otrzymał dopiero w marcu 2008 r. gdy kompletował dokumenty uzasadniające nadanie mu orderu. Powodem opóźnienia mogły być fakty o dalszym rozpracowywaniu KPN, po wyborach czerwcowych 1989 r. przez Wydział Ochrony Konstytucyjnego Porządku Państwa (z wszystkimi pracownikami byłej SB), powstały na mocy Zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych nr 75 z 24 sierpnia 1989 r. i zarządzenia Organizacyjnego MSW nr 460. Inwigilowano ich jako tzw. niekonstruktywna opozycja. Wydział OKPP WUSW Rzeszów założył sprawę operacyjnego rozpracowania o kryptonimie „Konfederaci”. Rozpracowywano KPN na terenie woj. rzeszowskiego – kierownictwo, członkowie, formy i metody działania (RZ-26791; IPN Rz 00141/3499 18360/II). Z notatki z akt tej sprawy wynika, że 25 stycznia 1990 r. zniszczono 13 kart dokumentów rzekomo nie przedstawiających wartości operacyjnej, ani historycznej. SOR „Konfederaci” zakończono dopiero 25 maja 1990 r. z powodu likwidacji SB (patrz na BIP IPN). Ale inwigilacja trwała dalej w latach 1991-1993 ” czyli do końca rządu premier Hanny Suchockiej – tym razem przez WSI i UOP z Tarnobrzega. Opisano to w aferze płk. Lesiaka oraz w raporcie z likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych (informacje zaczerpnięte z Historii Konfederacji Polski Niepodległej na stronie i pośrednio ze strony IPN). Po wydaniu książki, Ryszard otrzymywał pogróżki telefoniczne. Policja nawet ustaliła z jakiego numeru dzwoniono. Sprawę szybko umorzono albowiem właścicielka telefonu wszystkiemu zaprzeczyła i udowodniła, że w tym czasie była daleko poza Mielcem – mieszkanie stało puste. Śladów włamania do jej mieszkania nie było – więc można uznać, że mieliśmy do czynienia z „nieznanymi sprawcami”. Sam Ryszard miał na ten temat swój pogląd i nawet się domyślał kto dzwonił z pogróżkami. Uznał jednak, że nie ma wystarczających dowodów i pozostawił temat własnemu biegowi. 

 

Był członkiem Stowarzyszenia Osób Represjonowanych w Stanie Wojennym Województwa Podkarpackiego – pełnił funkcję członka Komisji Rewizyjnej.

Był opiekunem zwierząt (psów i kotów) oraz sędzią lekkoatletycznym od 1975 r. z klasą sędziego okręgowego. Jego hobby to numizmatyka, filatelistyka i literatura. Miał poczucie humoru. W okresie nauki, życia, pracy i opozycji – nie dorobił się żadnego wielkiego majątku. Żył skromnie z renty inwalidzkiej. Miał tylko mieszkanie spółdzielcze kawalerkę (29 m2), żadnych oszczędności. Korzystał z okresowych pomocy z Opieki Społecznej. Jego ostatnie oświadczenie majątkowe składane w samorządzie Mielca. Marzył o podjęciu pracy w celu polepszenia sytuacji finansowej i założeniu rodziny.

W styczniu 2009 r. IPN upublicznia informację na temat domniemanej współpracy prezydenta Mielca Janusza Chodorowskiego, z SB. PiS jako koalicjant składa deklarację o braku z ich strony jakiegokolwiek komentarza i działań do czasu prawomocnego wyroku sądu lustracyjnego. Ryszard Skóra nie przyjmuje do wiadomości uchwały swojej partii PiS. Ostro krytykuje prezydenta miasta na wielu publicznych spotkaniach, w prasie, itp. Pozostaje w ostrym sporze także z własnym ugrupowaniem PiS. Opuszcza szeregi koalicji w Radzie Miasta i składa rezygnację z Przewodniczącego Komisji Porządku Publicznego i Regulaminowej. Potem zakłada „egzotyczną” formację o nazwie Klub Aktywnych Radnych. „Egzotyka” tego Klubu polegała na skrajności w wyznawanych poglądach – skład osobowy od prawicy do lewicy oraz „aktywności” wynikającej z zupełnego braku przygotowania do pracy radnego. W jego skład weszli Andrzej Skowron, Stanisław Mieszkowski, Józef Bryl (Porozumienie Samorządowo-Gospodarcze), Ryszard Skóra (formalnie jeszcze PiS), Barbara Gadomska (członek egzekutywy KM PZPR w Mielcu, Sojusz Lewicy Demokratycznej). Takie działanie Ryszarda Skóry wielu jego wyborców oraz partia PiS oceniła jako zdradę wyznawanych wcześniej poglądów i chęć realnego rozbicia partii PiS. Działo się to bezpośrednio przed wyborami do Europarlamentu. Partia PiS wykorzystała pretekst nieopłacania składek członkowskich przez Ryszarda i formalnie ogłosiła publicznie, że sam zainteresowany pozbawił się członkostwa w PiS. Dzięki temu zachowano jedność w partii i zdecydowanie PiS zwyciężył PO w wyborach do Europarlamentu. W dniu 26 marca 2009 r. na sesji Rady Miasta miała być głosowana m.in. decyzja Ryszarda Skóry o rezygnacji z Przewodniczącego Komisji Porządku Publicznego i Regulaminowej. Idąc rano na tą sesję – według jego późniejszej relacji – został zaatakowany przez nieznanego mężczyznę, który wstrzyknął mu coś w dłoń małą strzykawką. Według innej relacji, Ryszard nadużywał alkoholu już wcześniej i idąc na tą sesję był już pijany. Po drodze upadł nawet na trawnik. Udzielił mu pomocy jakiś mężczyzna, a potem podwiózł go swoim samochodem do urzędu miasta. Rozbieżności w relacjach są znaczące. Która jest prawdziwa” Moim zdaniem obie mają po troszku prawdy i się uzupełniają. Po kilkunastu minutach zasłabł w holu urzędu miejskiego. Na pogotowiu stwierdzono, że ma w sobie 4,2 promila alkoholu.

Dnia 4 września 2009 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie II Wydział Karny (sygn. akt IIK 6/09) wydał prawomocne orzeczenie stwierdzające, że Janusz Chodorowski złożył zgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne, w którym stwierdził, że nie współpracował on z organami bezpieczeństwa państwa PRL w latach 1944-90 oraz, że nie pracował i nie pełnił służby w tych organach. Sprawa rozpoczęła się od informacji Biura Lustracyjnego IPN w Rzeszowie. 

Na początku 2008 r. do chorób z lat młodzieńczych Ryszarda doszły kolejne dolegliwości. Zmarł nagle 5 lipca 2009 r. (zator płucny). Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się 7 lipca 2009 r. o godz. 11 mszą w kościele MBNP w Mielcu. Po mszy kondukt żałobny skierował się na Cmentarz Parafialny przy ul. Sienkiewicza. Ryszard został pochowany w grobowcu rodzinnym u boku ojca Józefa. Okolicznościowe przemówienia wygłosili: Przewodniczący Rady Miejskiej w Mielcu – Zdzisław Nowakowski (czytaj) i Stanisław Kalita z Trzciany, który – od siebie jak i z upoważnienia jego obecnych i dawnych kolegów – przypomniał działalność Ryszarda z lat opozycji solidarnościowej, ciągłym strachu o siebie i rodzinę, nierównej walce o niepodległość Ojczyzny. Wygaśniecie mandatu radnego Ryszarda Skóry, samorząd miasta Mielca podjął stosowną uchwałą (nr XXXII/329/09) na sesji 9 września 2009 r.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Z dniem podjęcia kolejnej uchwały (nr XXXIV/351/09) następcą Ryszarda od 21 października 2009 r. był Ireneusz Dzieszko (popierany przez PiS), który uzyskał podczas wyborów w 2006 r. – 195 głosów.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej prof. Lech Kaczyński odznaczył Ryszarda 11 września 2009 r. pośmiertnie, podczas obchodów 30-lecia KPN w Krakowie – Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitną działalność w KPN. Wniosek złożył Zygmunt Łenyk – Prezes Związku Konfederatów Polski Niepodległej 1979-89 w Krakowie – 14 czerwca 2008 r. Uroczystości poprzedziła modlitwa prowadzona przez ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego w intencji Konfederatów, którzy nie doczekali Jubileuszu. Zebrani na sali uczestnicy (ok. 220 osób) wysłuchali program artystyczny, oparty na tekstach: Stanisława Barańczaka, Zbigniewa Herberta, Krzysztofa K. Baczyńskiego, Karola Łepkowskiego, Witolda Tosia (działacza KPN zmarłego w niewyjaśnionych okolicznościach w roku 1985). List Prezydenta Rzeczypospolitej prof. Lecha Kaczyńskiego odczytał Jan Olszewski: …”Nadając najbardziej zasłużonym działaczom Konfederacji Polski Niepodległej pragnę uhonorować wszystkich członków tej organizacji za ich patriotyczną postawę w zdecydowanym dążeniu do wyzwolenia Polski„…. Jan Olszewski w swoim imieniu przekazał Konfederatom najlepsze życzenia podnosząc zasługi KPN w walce z totalitarnym systemem.

Za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej odznaczenia otrzymali:

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski:

Krzysztof Bzdyl
Krzysztof Król
Zygmunt Łenyk
Brunon Ponikiewski

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski:

Jacek Swałtek
Paweł Wielechowski
Dariusz Wójcik
Konrad Zbrożek
Stanisław Baranek (pośmiertnie)

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski:

Tomasz Baranek
Grzegorz Baziur
Czesława Bednarczyk
Jerzy Dobrowolski
Mirosław Dziewoński
Maciej Gawlikowski
Krzysztof Górski
Maria Grčar
Jerzy Jajte-Pachota
Ziemowit Kalinowski
Henryk Kozakiewicz
Przemysław Markiewicz
Eugeniusz Mąka
Krzysztof Mętrak
Agata Michałek-Budzicz
Wojciech Oberc
Ryszard Pyzik
Tadeusz Rola
Marian Stach
Artur Then
Andrzej Zapałowski
Przemysław Zawadzki
Ryszard Skóra (pośmiertnie)

Złoty Krzyż Zasługi

Jan Godłowski

Podczas uroczystości został również przekazany Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski nadany pośmiertnie Ks. Stanisławowi Suchowolcowi postanowieniem Prezydenta RP z dnia 8 sierpnia 2008 r. Ks. Stanisław Suchowolec był kapelanem KPN. Został zamordowany 30 stycznia 1989 r. przez „nieznanych sprawców”. Z uwagi na to, że już ponad rok nie udało się skontaktować z rodziną księdza, to na prośbę wnioskodawców order odebrał ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, który wraz z przyjaciółmi z KPN zawiózł go w październiku 2009 r. do rodzinnych stron ks. S. Suchowolca.

Wręczenia orderu mamie Ryszarda dokonano dopiero 22 września 2009 r. w jej mieszkaniu. Wręczali Barbara Gadomska i Zdzisław Nowakowski (przewodniczący Rady Miasta) w obecności dwóch świadków zaproszonych przez mamę, Marka Podolskiego i Stanisława Kalitę. Stanisław Kalita skierował 30 września 2009 r. list otwarty dla prasy, w którym  syntetycznie ukazał całą otoczkę wokół pośmiertnego przyznania orderu Ryszardowi. Media prasowe, wcześniej rozpisujące się o kontrowersyjności Ryszarda Skóry – listu tego nigdy nie opublikowały.

Moment wręczania orderu.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

30

Na XXXVIII (pkt 7) sesji samorządu miasta z 21 kwietnia 2010 r. radny Ireneusz Dzieszko (w imieniu grupy radnych) złożył projekt uchwały aby skwer leżący naprzeciwko Starostwa Powiatowego (ówczesny biały domek mieszczący siedzibę KM PZPR) nazwać imieniem Ryszarda Skóry.

Fragment sesji Rady Miasta z 21 kwietnia 2010 r.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Fragment sesji Rady Miasta z 19 maja 2010 r.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Temat „zawisł” w czeluściach urzędniczych. Na XXXIX (pkt 5) sesji samorządu z 19 maja 2010 r. po informacji Zdzisława Nowakowskiego o braku podstaw prawnych wynikających z ustawy o samorządzie i chęci właściwego skierowania – na zasadzie spychalszczyzny – wniosku do Starostwa Powiatowego, nikt z wnioskodawców do dnia dzisiejszego nie wyraził zainteresowania. Część pamiątek po Ryszardzie Skórze (książki, trochę rysunków odręcznych, skamieliny które zbierał, odznaczenia państwowe) znajduje się w Muzeum Regionalnym w Mielcu.

Dzięki moim staraniom i Michała Stręka – sylwetka Ryszarda została umieszczona na ogólnopolskiej internetowej stronie Encyklopedii Solidarności.

Marek Podolski

Aktualizacja: 2017-06-03 11:25:31

Podziel się na:
  • Print
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Twitter

akta IPN

wróć do tekstu biogramu R. Skóry i historii KP RD Mielec.

Pokaż strony »

Biblioteczka

wróć do treści Aktualizacja: 2015-09-08 13:59:18

Pokaż strony »

Cartoon Festival w Knokke Heist

wróć do treści

Pokaż strony »

dokumenty rodzinne

Pokaż strony »

Esbeckie Świadectwa

wróć do tekstu: R. Skóry, R. Sokólskiego, J. Malczyńskiego, OKO „Solidarność” Mielec.

Pokaż strony »

rysunki osobiste

wróć do tekstu

Pokaż strony »

rysunki satyryczne

wróć do tekstu.

Pokaż strony »

rysunki szkice

wróć do tekstu

Pokaż strony »

samorząd Mielca

wróć do tekstu

Pokaż strony »